Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Μία φορά και ένα καιρό...

...ήταν ένας νεοέλληνας και έψαχνε δουλειά.
Πολλά εφόδια δεν είχε , ένα λύκειο είχε τελειώσει, είχε όμως ένα πατέρα
που είχε γνωριμίες με πολλούς βουλευτές, τα γραφεία των οποίων επισκεπτόταν συχνά
και ζητούσε κάπου να βολέψουν το γιό του...

Έτσι μία μέρα το θαύμα έγινε και διορίστηκε σε μία ΔΕΚΟ...
Η έκπληξή του έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έμαθε το μισθό του μαζί με τα επιδόματά
του που προσέγγιζε τις 60.000 ευρώ το χρόνο.
Τα χρόνια περνούσαν και ο ήρωας μας περνούσε μία πολλή όμορφη ζωή,
αγόρασε μεζονέτα, αυτοκινητάρα, παραθαλάσσιο και έκανε συχνά διακοπές σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Πήρε και κάποια δανειάκια αλλά δε μασούσε γιατί τα επιδόματα αυξανόταν συνέχεια
και έτσι ανταποκρινόταν με ευκολία στις δόσεις.
Επίσης αγόρασε και μία βάρκα καθώς άρχισε να ασχολείται με το ψάρεμα
καθώς η δουλειά του ήταν εύκολη δεν τον κούραζε πολύ,
ενώ είχε και έξτρα χρόνο καθώς είχε αναπτύξει έντονη συνδικαλιστική δράση
γεγονός που του επέτρεπε να κάνει συχνά κοπάνα από τη δουλειά του.
Στις παρέες του ήταν πολύ ομιλητικός και μιλούσε πάντα με επιχειρήματα
ενώ στους φίλους του που είχαν τελειώσει πανεπιστημιακές σχολές και ήταν άνεργοι
τους έλεγε πάντα πως "δουλειές υπάρχουν".
Όταν τον ρωτούσαν πόσα βγάζει τους έλεγε το μισθό τους χωρίς τα επιδόματα
που ξεχνούσε να τα αναφέρει (εξάλλου αυτά είναι και αφορολόγητα).
Με το καιρό την χώρα άρχισε να την κτυπά η οικονομική κρίση και η κυβέρνηση
άρχισε να ψαλιδίζει μισθούς και επιδόματα , ο ήρωας μας έπεσε στα 30.000 ευρώ
το χρόνο και η οικογένεια του άρχισε να έχει πρόβλημα
καθώς η γυναίκα του ασχολούνταν μόνο με τα οικιακά ,δεν εργαζόταν
και τα 2 παιδιά του σπούδαζαν σε άλλες πόλεις.
Παράλληλα έπρεπε να πληρώνει και τις δόσεις των δανείων του.
Τον είχε πιάσει μία οργή πολύ μεγάλη ήθελε να ξεσπάσει ,
παρακίνησε μαζί με τους άλλους συνδικαλιστές τους συναδέλφους του να γίνει απεργία
για να μην χαθούν τα κεκτημένα(μεγάλη λέξη).
Ο βολεμένος έγινε αγανακτισμένος και μαζι με τους άλλους,
έκαναν και μία μεγαλειώδη πορεία η οποία κατέληξε στη βουλή.
Την ώρα της πορείας έξω από τη βουλή το μάτι του έπεσε σε τρείς βουλευτές
"κοπρόσκυλα που φτάσατε τη χώρα" σκέφτηκε "ορμάτε πολιτικοί φώναξε"
και όρμησε να τους δείρει ,τους κατάφερε τρεις τέσσερις μπουνιές πριν τους σώσουν.

Το απόγευμα επέστρεψε σπίτι ,χτύπησε το τηλέφωνο ήταν ο μπαμπάς του,
αφού έκαναν μία ολιγόλεπτη συζήτηση το θέμα ήρθε στα επεισόδια έξω από τη βουλή.
"Τα έμαθες", του λέει ο πατέρας του, "έδειραν τον βουλευτή τον Βολεψόπουλο
έξω από τη βουλή κάτι αγανακτισμένοι διαδηλωτές , κρίμα γιατί είναι καλός ,
αυτός μάλιστα σε έβαλε στη δουλειά".
Και ο ήρωας μας έμεινε με το ακουστικό στο χέρι για λίγα λεπτά να σκέφτεται.

p.s Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα
είναι εντελώς συμπτωματική, όλα τα πρόσωπα είναι φανταστικά।
Το παραπάνω παραμύθι το διάβασα σε κάποια σελίδα δεν θυμάμαι ποια
και ούτε γνωρίζω τον συντάκτη.

Έχοντας μπει για τα καλά στο νέο έτος, άρχισε το πανήγυρη στον ιδιωτικό τομέα.
Δεν περνάει ημέρα που να μην ακούσω για κάποια εταιρία ότι έκλεισε, απέλυσε
η δεν πλήρωσε τους εργαζόμενους. Αρχίζουν και αυξάνονται οι εταιρίες
που κάνουν εταιρικές συμβάσεις εργασίας αντί των συλλογικών συμβάσεων.
Το σλόγκαν του νέου έτους στον ιδιωτικό τομέα είναι
‘’όποιος χάσει φέτος την εργασία του δεν θα την ξαναβρεί’’.
Από την άλλη όλα τα ονομαζόμενα συνδικαλιστικά όργανα για να μην πω οικογενειακές
η κομματικές συντεχνίες δεν άκουσαν, δεν είδαν και δεν μίλησαν.
Είναι πολύ νωπά ακόμη τα γεγονότα στην μνήμη μας,
όπου όταν ‘’επί της ουσίας καταργήθηκαν’’ οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας
στον ιδιωτικό τομέα δεν ίδρωσε το αυτί κανενός
και όταν αμέσως μετά μείωσαν τα κεκτημένα των βολεμένων βγήκαν όλοι στους δρόμους.

Περίπου ~4,5εκ είναι οι φορολογικές δηλώσεις των μισθωτών και συνταξιούχων το 2009,
αν από αυτούς βγάλουμε ~2 εκ. συνταξιούχους και ~1 εκ. στον ευρύτερο δημόσιο τομέα
τότες υπάρχουν και κάπου 1,5εκ ξεχασμένοι ιδιωτικοί υπάλληλοι
που κατά καλή τους τύχει τους έχει δηλωμένους ο εργοδότης τους.
Για αυτούς που είναι η πλειονότητα των εργαζομένων, που έχουν την ελάχιστη
δυνατότητα απεργίας, που έχουν το μικρότερο μ.ο εισοδήματος,
για αυτούς δεν υπάρχει κανένας να βγει και να φωνάξει….
μάλλον δεν είναι ελκυστική η εκπροσώπηση των παρίας από τους συντεχνίτες.
Για να μπορούμε τουλάχιστον μεταξύ μας οι εργαζόμενοι να κοιταζόμαστε στα μάτια
ας αρχίσουμε πρωτίστως να παλεύουμε για το δίκιο των ποιο αδικημένων
σε αυτή την κρίση και μετά για τον εαυτούλη μας ,
ειδάλλως τέτοιου είδους παραμύθια θα λέγονται για αρκετό καιρό μεταξύ μας.

1 σχόλιο:

nikos είπε...

και που εισαι ακομα δεν διαμαρτυρηθηκαν οι τραπεζες για τα δανεια δεν καταλαβα ποτε πως ενας ανθρωπος με 1200 ευρω μισθο πηρε δανεια για τριαντα χρονια με 700 ευρω δοση κοινη λογικη δεν υπαρχει
πουθενα θα κλαψουν πολλες μανες