Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Πού ανήκω;

Σε μια συνάντηση φιλική και εν μέσω διαφορετικών απόψεων,
κάποιος από τους συμμετέχοντες στην συζήτηση με ρωτάει,
Πού ανήκεις τελικά; Πρέπει να ξεκαθαρίσεις την θέση σου.
Η στάση σου είναι όλο υπεκφυγές. Δεν είναι δυνατόν να μην ανήκεις κάπου!
Συνεχίζει, μια έρευνα που διάβασα προσφάτως,
λέει ότι όσοι δηλώνουν ότι δεν ανήκουν πουθενά είναι κρυφοδεξιοί !

Μα, τότε αρκετούς που γνωρίζω και είναι ανένταχτοι στην Αριστερά,
γίνονται δεξιοί με το έτσι θέλω! Και αυτοί που είναι ανένταχτοι δεξιοί,
τότε θα πρέπει να είναι κρυπτοαριστεροί, χωρίς να το ξέρουν.
Άλλο και αυτό, να υπάρχει έρευνα που να αποφασίζει για μένα το που ανήκω!

Πάντως, συμπληρώνει, σίγουρα κάπου ανήκεις.
Σίγουρα με κάποια παράταξη ταυτίζεσαι, που μπορεί να μην το ξέρεις και συνειδητά!

Όπα, να τι και η ψυχανάλυση της ένταξης των μαζών. υποσυνείδητες εντάξεις.
Όλοι μας ανήκουμε κάπου και απλά δεν το ξέρουμε.
Σε λίγο θα χρειαζόμαστε και ψυχίατρο για να μας καθορίσει το που ανήκουμε.

Τι αρρώστια και αυτή! ‘’κάπου πρέπει να ανήκεις’’.
Σου θέτουν πάντα το ερώτημα όταν δεν μπορούν να εντάξουν κάπου τις απόψεις σου.
Και το χειρότερο είναι , ότι και να τους πεις δεν το πιστεύουν.
Πιστεύουν ότι μάλλον κρύβεις την εκτίμηση σου, η ποιο χειρότερα,
δεν έχεις συνειδητοποιήσει το που ανήκεις.

Πολλές φορές, έχω έρθει σε αντιπαράθεση με πολλούς συνομιλητές
μου και μερικές φορές φαντάζω γραφικώς με αυτό που λέω.
Έτσι όπως πάει, θα συνεχίσω μέχρι το τέλος μου να είμαι ο γραφικώς, και δεν θα πείσω κανέναν.
Δεν ‘’ανήκω’’ σε κανέναν, τι λέξη και αυτή, λες και είμαι δούλος κάποιου!

Δεν μπορώ να ταυτιστώ με καμία παράταξη.
Μπορώ να συμφωνήσω μεμονωμένα σε πράξης και απόψεις που μπορεί να έρχονται
από διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν μπορώ όμως να δώσω την συγκατάθεση μου
σε ένα κόμμα σε ότι κάνει.

Πώς ψηφίζω; Μάλλον κατά προσέγγιση, που λένε και οι στατιστικοί.
Ψηφίζω το κόμμα που έχει τις περισσότερες θετικές απόψεις, για μένα,
στην χρονική στιγμή που ζητείτε η γνώμη – ψήφος μου.
Ουσιαστικά διορίζω (κατά κάποιον τρόπο) αυτών η αυτούς που πιστεύω
ότι με εκπροσωπούν την χρονική στιγμή εκείνη και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Το οποίο μπορεί να είναι άλλο κάθε φορά.
Δεν υπάρχει ποιο ηλίθιο το να είσαι τυφλός οπαδός.
Επίσης έχω και την διέξοδο του λευκού η αν χρειαστεί του άκυρου.

Το ότι δεν ανήκω σε κάποιο κόμμα δεν σημαίνει ότι δεν είμαι και πολιτικό Ον.
Η καφενεφιλοσοφίες που ταυτίζουν κόμμα και πολιτεία, μακριά από μένα.
Πιστεύω ότι έξω από κάθε ομαδοποίηση – κομματικοποίηση μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα η σωστή πολιτική σκέψη και κρίση.

Κατανοώ όμως την ανάγκη της ένταξης σε ομάδα – κόμμα , είναι για πολλούς
το αντίδοτο της μοναξιάς και της παρηγοριάς στην καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν.
Μερικές φορές, δεν λέω, έχω ζηλέψει αυτούς που μπορούν να ανήκουν σε κάποιο κόμμα,
όχι για το που ανήκουν , αλλά για το πάθος, το ζήλος και την επιμονή τους προς αυτό που πιστεύουν.

Είναι ωραίο να ανήκεις κάπου, μερικές φορές θέλω να ανήκω κάπου,
κάπου που να πιστεύω ότι υπάρχει η αρχή της ισότητας και της απόλυτης εμπιστοσύνης.
Όμως , πού υπάρχει!

Ναι, μπορώ να ενθουσιαστώ, να αγαπήσω, να συμπάσχω, συμπονέσω.
Μπορώ να ανήκω σε έναν άνθρωπο με την έννοια του δοσίματος,
μπορώ να θυσιαστώ για μια ιδέα, αλλά δεν μπορώ να ανήκω σε παράταξη η κόμμα.

Πού ανήκω, τελικά; Μα σε ότι γύρο μου αγαπώ!
Ανήκω, σε μια γυναίκα, στα παιδιά μου, σε τόπους που ερωτεύθηκα,
στα βιβλία που διάβασα, στους φίλους που με δέχονται όπως είμαι.
Ανήκω στην θέα της πόλης του φωτός από τον πύργου του Άιφελ,
στην θέα του Χωριού από τον Τζιάρα, στην θέα του ανοιξιάτικου πράσινου χαλιού στο Μοναστήρι.
Ανήκω, στα ποιήματα του Ελύτη και του Johann Wolfgang von Goethe.
Ανήκω στον ήχο του Shubert και στην μελοποίηση του Άξιον Εστί από τον Θεοδωράκη.
Ανήκω στα ρεμπέτικα του Τσιτσάνη και στα δημοτικά του χωριού μου.
Ανήκω στην πλατεία του Wetzlar με τον μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό του
και στην πλατεία του χωριού με τον Αι Νικόλα.
Ανήκω στην θολή μνήμη της χαμένης μου Θράκης, στις παιδικές αναμνήσεις μου.
Ανήκω σε όλα τα πράγματα και σε όλους τους ανθρώπους που με συντρόφευαν
και θα με συντροφέψουν στον μέλλον μου.
Πολλές φορές ετερόκλητα και αντιφατικά μεταξύ τους.

Ανήκω στα πιστά μάτια ενός ζώου, σε ένα χαμόγελο και σε ένα χέρι που κρατάει το δικό μου,
σε ένα χάδι που μου λέει ότι είναι δίπλα μου, σε ένα βλέμμα που μου λέει ότι με αγαπά.

Σε όλα αυτά ανήκω, αυτά αγαπώ, έχουν γίνει εγώ -
γι αυτό και μόνο, ανήκω στον εαυτό μου.

1 σχόλιο:

nikos είπε...

Μα κατα βαση και κατα ουσια ανηκουμε μονο στην γη Απο χωμα ξεκιναμε και σε χωμα καταληγουμε και τιποτα δεν μας ακολουθει το μονο που μενει ειναι οι σκεψεις και οι προβληματισμοι που αφηνεις σε αυτους που ζουν μετα απο σενα ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΝΟΗΜΟΝΑ ΖΩΟ ΝΑ ΟΜΑΔΟΠΟΙΗΘΕΙ καλησπερα