Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ….

Από μικρός μου δώσαν κάποια ‘’δεν πρέπει’’ ως αρχές,
αρχές τις οποίες έφτασα να κουβαλάω στο DNA μου,
αρχές τις οποίες δεν μπήκα ποτέ στην λογική να αμφισβητήσω.
Σήμερα βλέποντας τον κόσμο γύρο μου, κατανόησα ότι με τις αρχές
που μου εμφύσησαν από τα γεννοφάσκια μου δεν θα μπορούσα να ήμουν και εγώ
ποτέ κάποιος από τους ‘’άλλους’’ .
Τους άλλους που ακριβώς αυτές τις αρχές χρησιμοποίησαν ως εργαλεία
για να κάνουν πράγματα που εγώ έμαθα ότι ‘’δεν πρέπει’’.

Μου έμαθαν ότι δεν πρέπει να έχω πλούτο χωρίς μόχθο.
Δεν πρέπει να έχω απόλαυση χωρίς συναίσθημα.
Δεν πρέπει να έχω γνώσεις χωρίς χαρακτήρα.
Δεν πρέπει να έχω πολιτικά πιστεύω χωρίς αρχές.
Δεν πρέπει να κάνω εμπόριο χωρίς ήθος.
Δεν πρέπει να είμαι επιστήμονας χωρίς ανθρωπιά.
Δεν πρέπει να έχω αγάπη χωρίς θυσίες.

Όλα αυτά τα ‘’δεν πρέπει’’ , δεν μου έδωσαν την ευκαιρία να διεκδικήσω
και γω ένα κομμάτι από την πίτα της άλλης πλευράς της ζωής.
Κάποιες στιγμές ενδόμυχα ζήλευα που το κατάφεραν κάποιοι χωρίς ενδοιασμούς
και δενπρεπεισμούς να απολαμβάνουν πράγματα που εγώ απλά γνώριζα ότι ‘’δεν πρέπει’’.
Δεν με πείραζε που κάποιοι, τα δικά μου ‘’δεν πρέπει’’ τα είχαν ως εργαλεία
για να κάνουν ακριβώς τα αντίθετα.
Πάντα έλεγα ‘’ο καθένας στην δικιά του ευτυχία και γω στην δικιά μου’’.
Δεν κατανόησα ότι ‘’δεν πρέπει να αφήνεις τους άλλους να κάνουν πράγματα
τα οποία δεν θέλεις να κάνουν σε εσένα’’.
Κατανόησα ότι δεν αρκεί τα ‘’δεν πρέπει’’ να είναι μόνο ατομικές αρχές.
Συνειδητοποίησα ότι ο στρουθοκαμηλισμός μου όπως και πολλών άλλων
έδωσαν την δυνατότητα στους ‘’άλλους’’ να κάνουν αυτά που έκαναν και κάνουν ως τώρα.
Η περιχαράκωση στους δενπρεπεισμούς μου και μόνο στους δικούς μου
έδωσαν την δυνατότητα στους ‘’άλλους’’ να κάνουν πράγματα που ‘’δεν έπρεπε’’.
Σήμερα καλούμε μαζί με τους άλλους Δενπρεπειστές να πληρώσω το μάρμαρο.
Φωνάζω, ωρύομαι, σκίζω τα ιμάτια μου , αισθάνομαι το δίκιο να με πνίγει,
Γιατί;
Εγώ δεν τους επέτρεψα με την στάση μου να κάνουν αυτά που δεν πρέπει;
Εγώ δεν ήμουν αυτός που ενδόμυχα τους ζήλευα;
Εγώ δεν έλεγα δεν πειράζει, ο καθένας στην ευτυχία του;
Γιατί φωνάζω;

Έφτασα μαζί με πολλούς άλλους στο σημείο που ‘’δεν πρέπει’’.
Θυμάμαι σαν όνειρο το κείμενο που κάποτε μας είχε ανάγνωση ο δάσκαλος μας στο σχολείο.
Ήταν τα λόγια ενός Ιερέα που καταγράφηκαν στην απολογία του όταν τον συλλάμβαναν οι Ναζί.

‘’Πρώτα ήρθαν και συλλάβανε τους κομμουνιστές.
Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.
Έπειτα, ήρθαν για τους Εβραίους.
Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά συλλάβανε του εργάτες, μέλη συνδικάτων.
Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Ύστερα, ήρθαν για τους καθολικούς.
Πάλι δε μίλησα, επειδή ήμουν προτεστάντης.
Αλλά στο τέλος, όταν ήρθαν να πιάσουν εμένα,
δεν είχε απομείνει κανείς, για να μιλήσει’’.

Δεν υπάρχουν σχόλια: