Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Τέλος εποχής

Αυτό το blog ξεκίνησε σαν παιχνίδι και εξελίχθηκε σε blog
με καταγραφή κάποιων δρώμενων του τόπου και κάποιους προβληματισμούς
(άλλοτε σοβαρούς και άλλοτε όχι) του ατόμου στα δρώμενα που βιώνει.
Ξεκίνησε με παιχνιδιάρικη διάθεση καταγραφής ‘’συμποσίων’’
και έφτασε στην καταγραφή κοινωνικών και ατομικών θεμάτων.
Καλλιεργήθηκαν δύο τάσεις: ορθολογισμός και ευαισθησία.

Ορθολογισμός και ευαισθησία λοιπόν.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;
Τώρα που γράφω ο λαός της Αιγύπτου επαναστατεί και όλοι οι υπόλοιποι
συνιστούν σύνεση και ηρεμία. Η βουλή τέλειωσε τις ‘’εξεταστικές’’
και δεν βρέθηκε κανείς από αυτούς που τα ‘’έφαγαν’’.
Το ΔΝΤ βοήθησε ταμάλα να αυξηθούν οι φτωχοί στην χώρα μας,
και οι υπόλοιποι (που δεν έχασαν την εργασία τους) το αποδέχονται ως αναγκαίο κακό.
Κάποιοι έχασαν την εργασία τους και έμειναν άστεγοι και σε κάποιους
τους κόψανε 5% από τον μισθό και βγήκαν στους δρόμους και τα έκαναν γης μαδιάμ.

Αυτά ως προς τον ...ορθολογισμό.

Φυσικά ένα blog δεν μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη κοινωνία.
Μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να επηρεάσει - ευαισθητοποιήσει μερικά άτομα.
Μπορεί επίσης να κουραστεί, να αποπροσανατολιστεί μέσα στον λαβύρινθο
των αντεγκλήσεων, να νιώσει «φωνή βοώντος» και τέλος να χάσει την φωνή του
από την βραχνάδα, η πολύ απλά να ‘’νιώσει’’ ότι έκλεισε τον κύκλο του.

Ωστόσο θέλω να είμαι αισιόδοξος.
Τα blogs είναι η νέα φωνή του απλού ανώνυμου πολίτη - ελπίδα για το μέλλον.
Τους εύχομαι καλή δύναμη.

Ευχαριστώ όσους το διάβαζαν και περισσότερο εκείνους που, συμμετείχαν ενεργά.

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Μία φορά και ένα καιρό...

...ήταν ένας νεοέλληνας και έψαχνε δουλειά.
Πολλά εφόδια δεν είχε , ένα λύκειο είχε τελειώσει, είχε όμως ένα πατέρα
που είχε γνωριμίες με πολλούς βουλευτές, τα γραφεία των οποίων επισκεπτόταν συχνά
και ζητούσε κάπου να βολέψουν το γιό του...

Έτσι μία μέρα το θαύμα έγινε και διορίστηκε σε μία ΔΕΚΟ...
Η έκπληξή του έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έμαθε το μισθό του μαζί με τα επιδόματά
του που προσέγγιζε τις 60.000 ευρώ το χρόνο.
Τα χρόνια περνούσαν και ο ήρωας μας περνούσε μία πολλή όμορφη ζωή,
αγόρασε μεζονέτα, αυτοκινητάρα, παραθαλάσσιο και έκανε συχνά διακοπές σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Πήρε και κάποια δανειάκια αλλά δε μασούσε γιατί τα επιδόματα αυξανόταν συνέχεια
και έτσι ανταποκρινόταν με ευκολία στις δόσεις.
Επίσης αγόρασε και μία βάρκα καθώς άρχισε να ασχολείται με το ψάρεμα
καθώς η δουλειά του ήταν εύκολη δεν τον κούραζε πολύ,
ενώ είχε και έξτρα χρόνο καθώς είχε αναπτύξει έντονη συνδικαλιστική δράση
γεγονός που του επέτρεπε να κάνει συχνά κοπάνα από τη δουλειά του.
Στις παρέες του ήταν πολύ ομιλητικός και μιλούσε πάντα με επιχειρήματα
ενώ στους φίλους του που είχαν τελειώσει πανεπιστημιακές σχολές και ήταν άνεργοι
τους έλεγε πάντα πως "δουλειές υπάρχουν".
Όταν τον ρωτούσαν πόσα βγάζει τους έλεγε το μισθό τους χωρίς τα επιδόματα
που ξεχνούσε να τα αναφέρει (εξάλλου αυτά είναι και αφορολόγητα).
Με το καιρό την χώρα άρχισε να την κτυπά η οικονομική κρίση και η κυβέρνηση
άρχισε να ψαλιδίζει μισθούς και επιδόματα , ο ήρωας μας έπεσε στα 30.000 ευρώ
το χρόνο και η οικογένεια του άρχισε να έχει πρόβλημα
καθώς η γυναίκα του ασχολούνταν μόνο με τα οικιακά ,δεν εργαζόταν
και τα 2 παιδιά του σπούδαζαν σε άλλες πόλεις.
Παράλληλα έπρεπε να πληρώνει και τις δόσεις των δανείων του.
Τον είχε πιάσει μία οργή πολύ μεγάλη ήθελε να ξεσπάσει ,
παρακίνησε μαζί με τους άλλους συνδικαλιστές τους συναδέλφους του να γίνει απεργία
για να μην χαθούν τα κεκτημένα(μεγάλη λέξη).
Ο βολεμένος έγινε αγανακτισμένος και μαζι με τους άλλους,
έκαναν και μία μεγαλειώδη πορεία η οποία κατέληξε στη βουλή.
Την ώρα της πορείας έξω από τη βουλή το μάτι του έπεσε σε τρείς βουλευτές
"κοπρόσκυλα που φτάσατε τη χώρα" σκέφτηκε "ορμάτε πολιτικοί φώναξε"
και όρμησε να τους δείρει ,τους κατάφερε τρεις τέσσερις μπουνιές πριν τους σώσουν.

Το απόγευμα επέστρεψε σπίτι ,χτύπησε το τηλέφωνο ήταν ο μπαμπάς του,
αφού έκαναν μία ολιγόλεπτη συζήτηση το θέμα ήρθε στα επεισόδια έξω από τη βουλή.
"Τα έμαθες", του λέει ο πατέρας του, "έδειραν τον βουλευτή τον Βολεψόπουλο
έξω από τη βουλή κάτι αγανακτισμένοι διαδηλωτές , κρίμα γιατί είναι καλός ,
αυτός μάλιστα σε έβαλε στη δουλειά".
Και ο ήρωας μας έμεινε με το ακουστικό στο χέρι για λίγα λεπτά να σκέφτεται.

p.s Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα
είναι εντελώς συμπτωματική, όλα τα πρόσωπα είναι φανταστικά।
Το παραπάνω παραμύθι το διάβασα σε κάποια σελίδα δεν θυμάμαι ποια
και ούτε γνωρίζω τον συντάκτη.

Έχοντας μπει για τα καλά στο νέο έτος, άρχισε το πανήγυρη στον ιδιωτικό τομέα.
Δεν περνάει ημέρα που να μην ακούσω για κάποια εταιρία ότι έκλεισε, απέλυσε
η δεν πλήρωσε τους εργαζόμενους. Αρχίζουν και αυξάνονται οι εταιρίες
που κάνουν εταιρικές συμβάσεις εργασίας αντί των συλλογικών συμβάσεων.
Το σλόγκαν του νέου έτους στον ιδιωτικό τομέα είναι
‘’όποιος χάσει φέτος την εργασία του δεν θα την ξαναβρεί’’.
Από την άλλη όλα τα ονομαζόμενα συνδικαλιστικά όργανα για να μην πω οικογενειακές
η κομματικές συντεχνίες δεν άκουσαν, δεν είδαν και δεν μίλησαν.
Είναι πολύ νωπά ακόμη τα γεγονότα στην μνήμη μας,
όπου όταν ‘’επί της ουσίας καταργήθηκαν’’ οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας
στον ιδιωτικό τομέα δεν ίδρωσε το αυτί κανενός
και όταν αμέσως μετά μείωσαν τα κεκτημένα των βολεμένων βγήκαν όλοι στους δρόμους.

Περίπου ~4,5εκ είναι οι φορολογικές δηλώσεις των μισθωτών και συνταξιούχων το 2009,
αν από αυτούς βγάλουμε ~2 εκ. συνταξιούχους και ~1 εκ. στον ευρύτερο δημόσιο τομέα
τότες υπάρχουν και κάπου 1,5εκ ξεχασμένοι ιδιωτικοί υπάλληλοι
που κατά καλή τους τύχει τους έχει δηλωμένους ο εργοδότης τους.
Για αυτούς που είναι η πλειονότητα των εργαζομένων, που έχουν την ελάχιστη
δυνατότητα απεργίας, που έχουν το μικρότερο μ.ο εισοδήματος,
για αυτούς δεν υπάρχει κανένας να βγει και να φωνάξει….
μάλλον δεν είναι ελκυστική η εκπροσώπηση των παρίας από τους συντεχνίτες.
Για να μπορούμε τουλάχιστον μεταξύ μας οι εργαζόμενοι να κοιταζόμαστε στα μάτια
ας αρχίσουμε πρωτίστως να παλεύουμε για το δίκιο των ποιο αδικημένων
σε αυτή την κρίση και μετά για τον εαυτούλη μας ,
ειδάλλως τέτοιου είδους παραμύθια θα λέγονται για αρκετό καιρό μεταξύ μας.

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης πελατών.......

Τηλεφωνικό κέντρο ευθανασίας, τι μπορώ να κάνω για σας;
…Ορίστε! ….Όχι, η προικισμένη ξανθιά δεν είναι διαθέσιμη,
είναι κλισμένη για τις επόμενες εβδομάδες.
Μα κύριε μου, ξέρετε πόσοι άνδρες θέλουν να πεθάνουν κάνοντας σεξ με μια προικισμένη ξανθιά;
Να, σας διαβάσω την λίστα για να βεβαιωθείτε: Ένας Θρησκευτικός κομάντο αυτοκτονίας,
Ένας ηθοποιός που έπεσε από το πάλκο, Ένας που πέθανε από το ποιο αστείο ανέκδοτο του κόσμου,
….εντάξει, εντάξει θα σας κλείσω για τις 22/10 τότε θα είναι διαθέσιμη,
μέχρι τότε θα πρέπει να περιμένετε με την ευθανασία σας.
Το ονοματεπώνυμο σας παρακαλώ;…..
Γεια σας και ευχαριστούμε που μας καλέσατε.

Τηλεφωνικό κέντρο Ευθανασίας, τι μπορώ …… όχι, όχι… δεν δεχόμαστε παράπονα.
Ο θάνατος είναι Θάνατος!
Όχι, δεν μπορούμε εκ των υστέρων να σας στείλουμε στην κόλαση.
Είστε συγγενής του εκλιπόντος; Ορίστε; … τι ! θέλετε την ξανθιά για εσάς;
Συγνώμη , αλλά είναι μόνο για όσους κάνουν ευθανασία….
Όχι, όχι… δεν έχετε δυνατότητα ως συγγενής εκλιπόντος.
Ευχαριστούμε που μας καλέσατε, για σας.

Τηλεφωνικό κέντρο ευθανασίας, τι μπορώ να κάνω για σας;
Μάλιστα, εάν ένας πελάτης μας είναι σε κώμα, τότε ενεργοποιείτε η παράγραφος
του συμβολαίου κώμα κάθετος 3, όπου αναφέρετε ρητά ότι εάν ο πελάτης ξυπνήσει
εντός ενός έτους μετά την ευθανασία τότε επιστρέφουμε το 50% των ασφαλιστικών εισφορών,
η μπορείτε να μας ζητήσετε μια νέα ευθανασία η οποία όμως κοστίζει επιπλέον.
Ναι , έχουμε ξανθιές…..Μαύρες κοκκινομάλλες; Ξέρετε, δεν ζητιούνται εύκολα,
ίσως θα βρείτε στην οδό Φυλής η στην πλατεία Ομόνοιας.
Πάντα στην διάθεση σας, ευχαριστούμε που μας καλέσατε.

Τηλεφωνικό κέντρο Ευθανασίας, πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
Όχι, δεν είμαστε κέντρο ενημέρωσης κυρία μου!
….Συγγνώμη, αλλά τέτοιου είδους πληροφορίες δίνουμε μόνο σε πρώτο βαθμού συγγενής….
Όχι, όχι… σε ερωμένες δεν μπορούμε…. μας σας είπα, δεν γίνεται,
και ας είστε πάνω από πενταετία ερωμένη.
Πάντως μπράβο του, και αυτός είχε επιλέξει την προικισμένη ξανθιά.
Ευχαριστούμε, για σας.

Τηλεφωνικό κέντρο ευθανασίας, τι μπορώ να κάνω για σας;
Ναι… ο σύζυγος είναι ακόμη σε κώμα;
Τι θέλετε; … Ευθανασία με φάλαγγα; ….χμμμ… αυτό στοιχίζει όμως επιπλέον.
Δεν καλύπτεται από τις ασφαλιστικές εισφορές.
Μπορείτε να πάρετε το πακέτο των οχτώ ωρών και μπορείτε όποτε θέλετε να αυξήσετε τις ώρες.
Φυσικά η κάθε επιπλέον ώρα στοιχίζει 200€.
12 ώρες; Όχι, κυρία μου δεν σας θεωρούμε ανήθικη που θέλετε να κάνετε τον σύζυγο σας φάλαγγα.
Δεν αξιολογούμε τις δώδεκα ώρες φάλαγγα ως ανήθικο,
εμείς απλά θέλουμε τα χρήματα μας, άρα με επιπλέον πόνο;
Εντάξει κυρία μου, απλά θα χρειαστούμε την συγκατάθεση του άνδρα σας,
ξέρετε 12 ώρες φάλαγγα δεν είναι και λίγο! Δεν, έχετε;
Ναι, μα σαφώς μας κάνει η δήλωση σας του νόμου 108 ως κηδεμόνας του εκλιπόντος.
Τον λογαριασμό να τον στείλω στην γνωστή διεύθυνση;
Ωραία, ευχαριστούμε που μας καλέσατε.

Είστε συνδεμένος με τον αυτόματο τηλεφωνητή του κέντρο
εξυπηρέτησης πελατών – Βοήθεια στην Ευθανασία.
Δυστυχώς δεν επικοινωνείτε μαζί μας εντός του ωραρίου λειτουργίας της υπηρεσίας μας.
Παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας με την επιθυμία ευθανασίας σας
όπως και το τηλέφωνο σας και εμείς θα επικοινωνήσουμε άμεσα μαζί σας.
Σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης μπορείτε να επικοινωνήσετε με το κινητό μας.
Ο Αριθμός του κινητού εκτάκτου ανάγκης είναι 6966/ 666 666
με χρέωση 6,66 €/λεπτό από σταθερό και κινητό.
Σας ευχόμαστε μια ευχάριστη Ευθανασία.

Αυτό που διαβάσατε μόλις είναι απότοκο μυθοπλασίας και η οποιαδήποτε ομοιότητα
με πρόσωπα, ονόματα, πράγματα, χώρα, ασφαλιστικό ταμείο (ιδιωτικό η δημόσιο)
είναι εντελώς τυχαία η συμπτωματική και δεν αναφέρομαι σε αυτό(εκτός και αν το θέλετε).

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Πού ανήκω;

Σε μια συνάντηση φιλική και εν μέσω διαφορετικών απόψεων,
κάποιος από τους συμμετέχοντες στην συζήτηση με ρωτάει,
Πού ανήκεις τελικά; Πρέπει να ξεκαθαρίσεις την θέση σου.
Η στάση σου είναι όλο υπεκφυγές. Δεν είναι δυνατόν να μην ανήκεις κάπου!
Συνεχίζει, μια έρευνα που διάβασα προσφάτως,
λέει ότι όσοι δηλώνουν ότι δεν ανήκουν πουθενά είναι κρυφοδεξιοί !

Μα, τότε αρκετούς που γνωρίζω και είναι ανένταχτοι στην Αριστερά,
γίνονται δεξιοί με το έτσι θέλω! Και αυτοί που είναι ανένταχτοι δεξιοί,
τότε θα πρέπει να είναι κρυπτοαριστεροί, χωρίς να το ξέρουν.
Άλλο και αυτό, να υπάρχει έρευνα που να αποφασίζει για μένα το που ανήκω!

Πάντως, συμπληρώνει, σίγουρα κάπου ανήκεις.
Σίγουρα με κάποια παράταξη ταυτίζεσαι, που μπορεί να μην το ξέρεις και συνειδητά!

Όπα, να τι και η ψυχανάλυση της ένταξης των μαζών. υποσυνείδητες εντάξεις.
Όλοι μας ανήκουμε κάπου και απλά δεν το ξέρουμε.
Σε λίγο θα χρειαζόμαστε και ψυχίατρο για να μας καθορίσει το που ανήκουμε.

Τι αρρώστια και αυτή! ‘’κάπου πρέπει να ανήκεις’’.
Σου θέτουν πάντα το ερώτημα όταν δεν μπορούν να εντάξουν κάπου τις απόψεις σου.
Και το χειρότερο είναι , ότι και να τους πεις δεν το πιστεύουν.
Πιστεύουν ότι μάλλον κρύβεις την εκτίμηση σου, η ποιο χειρότερα,
δεν έχεις συνειδητοποιήσει το που ανήκεις.

Πολλές φορές, έχω έρθει σε αντιπαράθεση με πολλούς συνομιλητές
μου και μερικές φορές φαντάζω γραφικώς με αυτό που λέω.
Έτσι όπως πάει, θα συνεχίσω μέχρι το τέλος μου να είμαι ο γραφικώς, και δεν θα πείσω κανέναν.
Δεν ‘’ανήκω’’ σε κανέναν, τι λέξη και αυτή, λες και είμαι δούλος κάποιου!

Δεν μπορώ να ταυτιστώ με καμία παράταξη.
Μπορώ να συμφωνήσω μεμονωμένα σε πράξης και απόψεις που μπορεί να έρχονται
από διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν μπορώ όμως να δώσω την συγκατάθεση μου
σε ένα κόμμα σε ότι κάνει.

Πώς ψηφίζω; Μάλλον κατά προσέγγιση, που λένε και οι στατιστικοί.
Ψηφίζω το κόμμα που έχει τις περισσότερες θετικές απόψεις, για μένα,
στην χρονική στιγμή που ζητείτε η γνώμη – ψήφος μου.
Ουσιαστικά διορίζω (κατά κάποιον τρόπο) αυτών η αυτούς που πιστεύω
ότι με εκπροσωπούν την χρονική στιγμή εκείνη και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Το οποίο μπορεί να είναι άλλο κάθε φορά.
Δεν υπάρχει ποιο ηλίθιο το να είσαι τυφλός οπαδός.
Επίσης έχω και την διέξοδο του λευκού η αν χρειαστεί του άκυρου.

Το ότι δεν ανήκω σε κάποιο κόμμα δεν σημαίνει ότι δεν είμαι και πολιτικό Ον.
Η καφενεφιλοσοφίες που ταυτίζουν κόμμα και πολιτεία, μακριά από μένα.
Πιστεύω ότι έξω από κάθε ομαδοποίηση – κομματικοποίηση μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα η σωστή πολιτική σκέψη και κρίση.

Κατανοώ όμως την ανάγκη της ένταξης σε ομάδα – κόμμα , είναι για πολλούς
το αντίδοτο της μοναξιάς και της παρηγοριάς στην καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν.
Μερικές φορές, δεν λέω, έχω ζηλέψει αυτούς που μπορούν να ανήκουν σε κάποιο κόμμα,
όχι για το που ανήκουν , αλλά για το πάθος, το ζήλος και την επιμονή τους προς αυτό που πιστεύουν.

Είναι ωραίο να ανήκεις κάπου, μερικές φορές θέλω να ανήκω κάπου,
κάπου που να πιστεύω ότι υπάρχει η αρχή της ισότητας και της απόλυτης εμπιστοσύνης.
Όμως , πού υπάρχει!

Ναι, μπορώ να ενθουσιαστώ, να αγαπήσω, να συμπάσχω, συμπονέσω.
Μπορώ να ανήκω σε έναν άνθρωπο με την έννοια του δοσίματος,
μπορώ να θυσιαστώ για μια ιδέα, αλλά δεν μπορώ να ανήκω σε παράταξη η κόμμα.

Πού ανήκω, τελικά; Μα σε ότι γύρο μου αγαπώ!
Ανήκω, σε μια γυναίκα, στα παιδιά μου, σε τόπους που ερωτεύθηκα,
στα βιβλία που διάβασα, στους φίλους που με δέχονται όπως είμαι.
Ανήκω στην θέα της πόλης του φωτός από τον πύργου του Άιφελ,
στην θέα του Χωριού από τον Τζιάρα, στην θέα του ανοιξιάτικου πράσινου χαλιού στο Μοναστήρι.
Ανήκω, στα ποιήματα του Ελύτη και του Johann Wolfgang von Goethe.
Ανήκω στον ήχο του Shubert και στην μελοποίηση του Άξιον Εστί από τον Θεοδωράκη.
Ανήκω στα ρεμπέτικα του Τσιτσάνη και στα δημοτικά του χωριού μου.
Ανήκω στην πλατεία του Wetzlar με τον μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό του
και στην πλατεία του χωριού με τον Αι Νικόλα.
Ανήκω στην θολή μνήμη της χαμένης μου Θράκης, στις παιδικές αναμνήσεις μου.
Ανήκω σε όλα τα πράγματα και σε όλους τους ανθρώπους που με συντρόφευαν
και θα με συντροφέψουν στον μέλλον μου.
Πολλές φορές ετερόκλητα και αντιφατικά μεταξύ τους.

Ανήκω στα πιστά μάτια ενός ζώου, σε ένα χαμόγελο και σε ένα χέρι που κρατάει το δικό μου,
σε ένα χάδι που μου λέει ότι είναι δίπλα μου, σε ένα βλέμμα που μου λέει ότι με αγαπά.

Σε όλα αυτά ανήκω, αυτά αγαπώ, έχουν γίνει εγώ -
γι αυτό και μόνο, ανήκω στον εαυτό μου.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Για μια καλύτερη Ζωή ….Μετανάστης.

Από πού να ξεκινήσω;
Ποτέ μου δεν είχα σύμβαση εργασίας σε αυτή τη χώρα.
Μου έλεγαν ότι δεν είμαι σε θέση να ανταπεξέλθω στους όρους της σύμβασης εργασίας.
Μπορεί να είχαν και δίκαιο, αλλά δεν θα έπρεπε αυτό από μόνο του
να είναι μια αιτία το να έχω σύμβαση εργασίας;
Έπρεπε να δουλεύω σκληρά.
Χωρίς σύμβαση εργασίας, χωρίς ασφάλεια, χωρίς άδεια , χωρίς ρεπό και πάντα παραπάνω από το οχτάωρο.
Διαλύματα δεν υπήρχαν, ο επιστάτης πάντα φώναζε και μας διέταζε χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι του.
Όταν ήμουν άρρωστος έπρεπε να δουλεύω και τότε η πίεση του επιστάτη
ήταν ακόμη ποιο μεγαλύτερη ‘’άντε τεμπέλη, τζάμπα σε πληρώνω!’’.

Μέναμε σε μια παράγκα χωρίς παράθυρα, το χειμώνα έκανε τόσο κρύο
που και το ‘’πόσιμο’’ νερό στο πλαστικό μπουκάλι πάγωνε.
Πόσιμο, μια κουβέντα, μαζεύαμε το νερό της βροχής
και με μπαγιάτικο ψωμί της βγάζαμε μέρα παρά μέρα.
Παρότι εργαζόμασταν σε μεγάλες έκτασης με δενδροκαλλιέργειες και λαχανικά
δεν μας επιτρεπόταν να πάρουμε τίποτα για μας , με το πέρας της δουλειάς
στα κτήματα ο επιστάτης έλεγχε έναν – έναν για τυχόν ‘’κλοπές’’.
Κοιμόμασταν πάνω σε άχυρο, όπου η κάθε επαφή μαζί του έφερνε έντονη φαγούρα
και κόκκινα σημάδια σε όλους μας.
Το χειμώνα όταν δεν μπορούσαμε να εργαστούμε στα κτήματα λόγο καιρικών συνθηκών,
ο επιστάτης μας έβγαζε στα χωράφια, για μετεκπαίδευση όπως έλεγε και ίδιος,
μαζεύαμε τα πετραδάκια από τα χωράφια ώστε να ανασάνουν καλύτερα τα πρώτα βλαστάρια.

Τον τόπο που δούλευα και ζούσα δεν μπορούσα να τον εγκαταλείψω ποτέ, απαγορευόταν,
θα μας έπιανε η Αστυνομία, έλεγε ο επιστάτης.
Επικοινωνία με την οικογένεια δεν ήταν εφικτή. Τι κάνει η οικογένεια μου;
η γυναίκα μου; τα παιδιά μου;
Αχ..σκέφτομαι τα παιδιά μου και ιδρώνω, έχω 10 χρόνια να τα δω και λιώνω.
Δεν γνωρίζω τίποτα για την οικογένεια μου, πως ζει, αν λαμβάνει τα 70 €
που στέλνω με τον ταχυδρόμο κάθε μήνα.
Η μοίρα με χώρισε πολύ νωρίς από την οικογένεια μου, και εκεί δούλευα για ανθρώπους
όπου με κακομεταχειριζόταν και πολλές φορές δεν μου έδιναν ούτε το μεροκάματο.

Δεν πρέπει να είμαι αχάριστος, έχω στέγη και μεροκάματο, πολύ δεν έχουν,
θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων. Αλλά με ποιο δικαίωμα μπορώ να είμαι ευγνώμων;
μου έδωσαν τα ελάχιστα και τίποτα παραπάνω, λίγα για ζήσω και πολλά για να πεθάνω.
Αν και το τελευταίο, το να πεθάνω, δεν είναι πάντα έτσι.
Κάποιος, συνάδελφος να τον πω, τραυματίστηκε βαριά στο πόδι του στα κτήματα.
Γιατρός δεν υπήρχε. Τον άφησαν μερικές μέρες στην παράγκα, στο αχυρένιο στρώμα.
Ο επιστάτης επί μέρες τον πίεζε να σηκωθεί και πάει στα κτήματα,
αλλά αυτός δεν μπορούσε να σηκωθεί. Μετά από μερικές ημέρες ,
ένα πρωινό, δεν υπήρχε, εξαφανίστηκε, δεν ακούσαμε ξανά τίποτα για αυτόν.
Όλοι μας χωρίς να μιλήσουμε μεταξύ μας ήμασταν σίγουροι για την τύχη του άμοιρου.

Πάνω από δέκα χρόνια δουλεύω, χωρίς να δω έστω και κάποιον οίκτο από κάποιον, δεν υπήρχε έλεος.
Αυτά τα δέκα χρόνια, με κατέστρεψαν, τα γόνατα μου δεν τα αισθάνομαι,
το στομάχι μου με πόνους από την καλοφαγία των ετών, το σώμα μου όλο ούλες και γρατζουνιές.
Λίγο πριν απελευθερωθούμε από την αστυνομία, από αυτό το κτήμα της σκλαβιάς,
άρχισα να βήχω και να κουτσαίνω, ενδόμυχα ήξερα ότι έχω λίγο καιρό μπροστά μου
για να αντέξω αυτή την δουλειά.
Απέκτησα χρόνιους πόνους, ευτυχώς μας απελευθέρωσαν οι αστυνομικοί,
αν και αυτοί δεν το βλέπουν έτσι. Μας έβαλαν σε ένα σπίτι, άσυλο το ονομάζουν,
είμαστε καλύτερα, δεν μας βγάζουν κάθε ξημέρωμα για δουλειά και έχουμε ένα πιάτο φαγητό.
Ο βήχας χειροτέρεψε, τα κόκαλα μου σε κάθε κίνηση πονούν αφόρητα, το αισθάνομαι, δεν έχω πολύ χρόνο.
Θα πεθάνω χωρίς να έχω ποτέ μου νιώσει την ευτυχία, έστω μια στιγμή της.
Δεν με φοβίζει ο θάνατος, αυτό που με κάνει και τρέμω από φόβο,
είναι η οικογένεια μου, τι έγινε; πως θα τα βγάλουν πέρα χωρίς τα χρήματα μου;
Δεν έχω χρήματα να τους πάρω τηλέφωνο, να τους ακούσω….
Ίσως είναι καλύτερα έτσι, δεν έχω την δύναμη.
Βλέπω στην τηλεόραση που μας έχουν σε αυτό το σπίτι μια εκπομπή
για την δυνατότητα ανάδοχου γονέα σε φτωχές χώρες. Ένα δάκρυ μου ξεφεύγει,
μια ευχή στο νου μου, μακάρι έστω και ένα από τα παιδιά μου
να αποκτήσουν κάποιον ανάδοχο γονέα.
Η ελπίδα πεθάνει τελευταία.

Η παραπάνω ιστορία είναι απλά ένα αποκύημα της φαντασίας μου.
Η φαντασία με την πραγματικότητα ενίοτε συναντιούνται,
έτσι και σε αυτή την ιστοριούλα, σε κάποιους από εμάς μπορεί να φαντάζει γνώριμο το σκηνικό.

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ….

Από μικρός μου δώσαν κάποια ‘’δεν πρέπει’’ ως αρχές,
αρχές τις οποίες έφτασα να κουβαλάω στο DNA μου,
αρχές τις οποίες δεν μπήκα ποτέ στην λογική να αμφισβητήσω.
Σήμερα βλέποντας τον κόσμο γύρο μου, κατανόησα ότι με τις αρχές
που μου εμφύσησαν από τα γεννοφάσκια μου δεν θα μπορούσα να ήμουν και εγώ
ποτέ κάποιος από τους ‘’άλλους’’ .
Τους άλλους που ακριβώς αυτές τις αρχές χρησιμοποίησαν ως εργαλεία
για να κάνουν πράγματα που εγώ έμαθα ότι ‘’δεν πρέπει’’.

Μου έμαθαν ότι δεν πρέπει να έχω πλούτο χωρίς μόχθο.
Δεν πρέπει να έχω απόλαυση χωρίς συναίσθημα.
Δεν πρέπει να έχω γνώσεις χωρίς χαρακτήρα.
Δεν πρέπει να έχω πολιτικά πιστεύω χωρίς αρχές.
Δεν πρέπει να κάνω εμπόριο χωρίς ήθος.
Δεν πρέπει να είμαι επιστήμονας χωρίς ανθρωπιά.
Δεν πρέπει να έχω αγάπη χωρίς θυσίες.

Όλα αυτά τα ‘’δεν πρέπει’’ , δεν μου έδωσαν την ευκαιρία να διεκδικήσω
και γω ένα κομμάτι από την πίτα της άλλης πλευράς της ζωής.
Κάποιες στιγμές ενδόμυχα ζήλευα που το κατάφεραν κάποιοι χωρίς ενδοιασμούς
και δενπρεπεισμούς να απολαμβάνουν πράγματα που εγώ απλά γνώριζα ότι ‘’δεν πρέπει’’.
Δεν με πείραζε που κάποιοι, τα δικά μου ‘’δεν πρέπει’’ τα είχαν ως εργαλεία
για να κάνουν ακριβώς τα αντίθετα.
Πάντα έλεγα ‘’ο καθένας στην δικιά του ευτυχία και γω στην δικιά μου’’.
Δεν κατανόησα ότι ‘’δεν πρέπει να αφήνεις τους άλλους να κάνουν πράγματα
τα οποία δεν θέλεις να κάνουν σε εσένα’’.
Κατανόησα ότι δεν αρκεί τα ‘’δεν πρέπει’’ να είναι μόνο ατομικές αρχές.
Συνειδητοποίησα ότι ο στρουθοκαμηλισμός μου όπως και πολλών άλλων
έδωσαν την δυνατότητα στους ‘’άλλους’’ να κάνουν αυτά που έκαναν και κάνουν ως τώρα.
Η περιχαράκωση στους δενπρεπεισμούς μου και μόνο στους δικούς μου
έδωσαν την δυνατότητα στους ‘’άλλους’’ να κάνουν πράγματα που ‘’δεν έπρεπε’’.
Σήμερα καλούμε μαζί με τους άλλους Δενπρεπειστές να πληρώσω το μάρμαρο.
Φωνάζω, ωρύομαι, σκίζω τα ιμάτια μου , αισθάνομαι το δίκιο να με πνίγει,
Γιατί;
Εγώ δεν τους επέτρεψα με την στάση μου να κάνουν αυτά που δεν πρέπει;
Εγώ δεν ήμουν αυτός που ενδόμυχα τους ζήλευα;
Εγώ δεν έλεγα δεν πειράζει, ο καθένας στην ευτυχία του;
Γιατί φωνάζω;

Έφτασα μαζί με πολλούς άλλους στο σημείο που ‘’δεν πρέπει’’.
Θυμάμαι σαν όνειρο το κείμενο που κάποτε μας είχε ανάγνωση ο δάσκαλος μας στο σχολείο.
Ήταν τα λόγια ενός Ιερέα που καταγράφηκαν στην απολογία του όταν τον συλλάμβαναν οι Ναζί.

‘’Πρώτα ήρθαν και συλλάβανε τους κομμουνιστές.
Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.
Έπειτα, ήρθαν για τους Εβραίους.
Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά συλλάβανε του εργάτες, μέλη συνδικάτων.
Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Ύστερα, ήρθαν για τους καθολικούς.
Πάλι δε μίλησα, επειδή ήμουν προτεστάντης.
Αλλά στο τέλος, όταν ήρθαν να πιάσουν εμένα,
δεν είχε απομείνει κανείς, για να μιλήσει’’.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Αισιοδοξία

Ζούμε πολύ δύσκολες εποχές. Ζούμε μέρες όπου η αβεβαιότητα
μας έχει όλους αγχώσει τόσο πολύ, που πλέον βλέπεις γύρω σου μόνο τεταμένα πρόσωπα.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε όλοι πέσει ψυχολογικά.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι γερές δόσεις αισιοδοξίας,
να πάρουμε πάλι τα πάνω μας, να γελάσει το χειλάκι μας.

Αν και αισιόδοξος γενικώς (προσπαθώ), τον τελευταίο καιρό το κλίμα της εποχής
αρχίζει και με χαλάει.
Έχω αρχίσει και κουράζομαι από την καταστροφολογία,
από την εικόνα του μαύρου παρόντος και του ζοφερού μέλλοντος,
από τις χαιρέκακες εκτιμήσεις του κάθε δημοσιογραφίσκου ότι μας αξίζει
μόνο η καταστροφή
, και όλα αυτά που λέγονται τώρα τελευταία, δύο χρόνια.

Ετσι και γω, έχω πέσει με τα μούτρα, σε αυτές τις διαφημίσεις τηλεμάρκετινγκ,
που παίζουν τα κανάλια ανελλιπώς για το αμπμακερ, το αμπγουορκερ,
το γουορκγιορκαρμπς, και το σουπερ γουαου κανετοσωσιβιοσουπετρα 2020.
Όλα σε 1569 άτοκες δόσεις με το μοναδικό επιτόκιο των 18,9%.
Μιλάμε για μεγάλη υπόθεση!
Αρχικώς εσύ δεν κάνεις τίποτα, τίποτα σου λέω. Όλα γίνονται αυτόματα με το αμπμακερ.
Με το που το πιάνεις στα χεράκια σου, γίνεσαι ράμπο, πάραυτα.
Πως ήταν ο Σβατζενέγκερ πριν γίνει κυβερνήτης; έτσι ένα πράγμα.
Μόνο με το που το βλέπεις σου λέω, τσουπ φουσκώνεις.
Βλέπετε αυτά τα μαραφέτια έχουν ένα υπερμοντέρνο μηχανισμό, που γυμνάζει τους μύες από μέσα,
εσύ απλά ξαπλώνεις πάνω τους όπως όταν ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου,
και αφήνεις το «αμπμακερ» να κάνει όλη τη δουλειά.
Αυτό όμως που είναι πραγματικά υπέροχο, το όνειρο κάθε γυμνασμένου μονοκοιλιακού
όντος σαν εμένα, είναι η βέλφορμ σάουνα μασάζ.
Ένα υπέροχο μηχάνημα που φέρνει λίγο στα νέα πολυμιξεράκια.
Όπως αυτά είναι και μίξερ για μαρέγκα, και πολυκόφτης, και μπίμερ,
και αποχυμωτής, .... έτσι και η Βέλφορμ Σάουνα μασάζ, είναι και σάουνα και μασάζ
και βελφορμ (αυτό το τελευταίο δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνει αλλά κάτι σπουδαίο είναι).
Τη βάζεις λεει, εκεί που έχεις ‘’παχάκια’’ (ολόσωμη έχουν άραγε;),
και αυτή αρχίζει και τρέμει σαν τα ζελεδάκια, και εσύ ιδρώνεις, και τσούπ, γίνεσαι βοδυμπίλτερ.
Τι και αν έφαγες 3 καρμπονάρες πριν, τι και να δεν έχεις χωνέψει ακόμα το τζατζίκι
από τα σουβλάκια, δεν έχει καμία σημασία, απαξ και αγόρασες τη Βελφορμ Σάουνα μασάζ
δεν έχεις άλλες επιλογές από το να χάσεις 96 κιλά σε 2 ώρες.

Έτσι αποκτάς φιδίσιο κορμί, μυώδες και χωρίς ίχνος λιπαράκι.
Αν και έτσι είμαι κατασκευασμένος ρε παιδάκι μου!
Απλά αντί για πολλούς κοιλιακούς έχω μόνο έναν
η όπως μου είπε κάποτε κάποιος ομοιοπαθής, έχουμε μεγάλη σεξουαλική κινητική μάζα
ώστε να μας ξεχωρίζουν τα θηλυκά στην επιλογή του DNA.
Αλλά όπως λέει και η παροιμία ο παρά και ο φουκαράς από χιλιόμετρα φαίνονται,
έτσι και γω από απόσταση φτιάχνομαι να τα βλέπω, με ανεβάζει πως να το κάνουμε!
Ειδικά τώρα που το ζητούμενο είναι η αισιοδοξία!

Πέρα όμως από την άσκηση της τηλεπαθητικής γυμναστικής για να πάρω μια μπούζα
αισιοδοξίας (τηλεπαθητική, επειδή όλα τα παραπάνω δουλεύουν μόνο σε πραγματικά ηλίθιους),
άκουσα και μια φωνή αισιοδοξίας στο ραδιόφωνο.


Εκεί που δεν το περιμένεις τελικά ακούς τα καλύτερα πράγματα।
Από ένα καθηγητή οικονομολόγο, Ποιος είναι αυτός; θα μου πείτε τώρα;
Δεν είναι ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης, δεν είναι ο Μπομπ ο Μάστορας,
δεν είναι ο Μπομπ ο Μεζούρας, είναι ο ένας και μοναδικός, ο επαναληπτικός
τηλεκαθηγητής της σειράς… που ούτε το όνομα του δεν θυμάμαι.
Έλεγε λοιπόν ο άνθρωπος κάποια σχετικά ευχάριστα πράγματα, έτσι από το πουθενά,
ήρθε και με κατέκλυσε η αισιοδοξία.

Ποιος σας είπε κύριε ότι δεν παράγουμε τίποτα!!

Επειδή δεν έχουμε βιομηχανία ή βαριά αγροτική παραγωγή αυτό σημαίνει ότι δεν παράγουμε!!
Έλεγε ο άνθρωπος.
Με σημερινούς όρους η παραγωγή δεν μετριέται έτσι.
Έχουμε μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα σαν χώρα, αρκεί να δούμε τον κόσμο
με ένα παγκοσμιοποιημένο μάτι (με ένα γιατί με δύο… δεν το βλέπω).
Συνεχίζει, η Ελληνική ακτογραμμή είναι συγκρίσιμη με την ακτογραμμή της Αφρικής
... παράγουμε wellbeing (πω,πω… τι είπε ο ποιητής) και είμαστε από τις λίγες χώρες
του κόσμου που μπορούμε να το κάνουμε αυτό ....
η μεταποίησή μας συγκρίνετε με αυτή της Ολλανδίας (από ότι γνωρίζω η Ολλανδία έχει
μονό μεταποίηση σε αγροτικά προϊόντα και όχι σε κλωστοϋφαντουργικά, μάλλον λεπτομέρεια είναι)
... οι τράπεζές μας κρατάνε τα Βαλκάνια (με αυτή την κρίση, ποιος κρατάει ποιον σε κεφάλαια)
... είμαστε περιφερειακή δύναμη όταν η Πορτογαλία και η Ιρλανδία είναι ένα τίποτα
(περιφερειακά, γύρο από την Αθήνα μάλλον εννοούσε)
... η κατάστασή μας δεν οφείλετε στην κρίση, οφείλετε στους πολιτικούς μας
(λες και εμείς δεν τους βγάζουμε κάθε φορά) και στη βιασύνη μας ως έθνος
να κατακτήσουμε αγαθά γρηγορότερα από ότι είχαμε δουλέψει
... πέσαμε θύματα κερδοσκοπίας (πάντα, οι άλλοι φταίνε!)
... είμαστε πολύ ποιο καθαρή οικονομία από όλες αυτές που μας κριτικάρουν
... απλά πρέπει να πάψουμε να είμαστε κρατικοδίαιτοι,
πρέπει να εργαζόμαστε περισσότερο, πρέπει να πληρώνουμε περισσότερο φόρο,
πρέπει να γίνουμε επιχειρηματίες, πρέπει να τρώμε ποιο συνετά, πρέπει
να κάνουμε λιγότερες διακοπές, πρέπει να δίνουμε περισσότερα από ότι μας δίνουν
... και απλά σε λίγα χρονάκια (μάλλον για δεκαετίες μου μυρίζει) θα είμαστε πάλη στον αφρό.

Αχ..πως το έλεγε ο Ελύτης;
Ένα και δύο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δύο: τη μοίρα του ήλιου θα την πουμ’ εμείς.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι θέλουμε να κάνουμε, αν γινόταν χθες,
την πρωτοχρονιά του 2012. Να φύγει πριν καν έρθει αυτός ο χρόνος.
Από την άλλη πρέπει να δούμε τα πράγματα με αισιοδοξία, όσο δύσκολο και αν φαντάζει
σε αρκετούς μας, οι ευκαιρίες για ασυγκράτητο γέλιο θα είναι τόσες πολλές
ιδιαίτερα αυτό το έτος που θα φτάνουν στα όρια του κλάματος.
Άντε καλά να μας μπει!

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Φεύγοντας

Χαμόγελα, εύθυμα πρόσωπα έψαξα πολύ να βρω τις ημέρες αυτές.
Το όνειρο της φυγής βλέπω στο βλέμμα των περισσοτέρων.
Φυγή προς την ελπίδα την άγνωστη, ως και αυτή φαντάζει καλύτερη
από την καθημερινότητα τους. Οι συζητήσεις μπλέκονταν από χώρα σε χώρα ,
στο ποια είναι καλύτερα να ζει κάποιος σήμερα.
Έτσι και εμένα με έπιασε μια τάση φυγής, φυγή στο άγνωστο.
Μια φυγή διαφορετική από αυτή που ακούω τις μέρες αυτές.
Μια φυγή πίσω στα νιάτα μου.
Μου λείπει η ανεμελιά με την οποία έπαιρνα τους δρόμους, με κάτι λίγα
στην τσέπη μου, με το δάχτυλο αναρτημένο στην άκρη του δρόμου
και κάποιες φορές με δανικά, γύριζα την Ευρώπη.
Κοιμόμασταν σε παγκάκια, σε πάρκα και στο αυτοκίνητο.
Δεν είχαμε την δυνατότητα να έχουμε κλεισμένα πολυτελή ξενοδοχεία με όλες τις ανέσεις,
κι’όμως φεύγαμε….. τώρα δεν μπορώ πια να φύγω.

Ξυπνώ το πρωί με μια γεύση ματαιότητας και μοναξιάς.
Υπάρχουν πολλά στην καθημερινότητα μου που με την σκέψη τους μόνο,
με διακατέχει μία έντονη επιθυμία απόδρασης.

Ονειρεύομαι…. ονειρεύομαι σιωπηλά, χωρίς κανείς να με πάρει χαμπάρι,
μαζεύω μερικά απαραίτητα πράγματα και εξαφανίζομαι.
Το που πάω δεν έχει σημασία και αλλάζει κάθε πρωί, άλλοτε λιάζομαι σε εξωτικά μέρη
και άλλοτε χάνομαι στην φύση η στην πολυκοσμία μιας μεγάλης εξωτικής πόλης.
Ονειρεύομαι …σημασία έχει ότι φεύγω.
Αχ… αυτή η λαχτάρα της φυγής με πονάει, πονάει όλο μου το σώμα.

Από τι φεύγω; … μα από όλα όσα με περιτριγυρίζουν.
Από την μικροαστική ρουτίνα μου, από την ανόητη καθημερινότητα μου,
από τις ηλίθιες υποχρεώσεις ενός ανώνυμου οικογενειάρχη που κάθε ώρα
κάποιος του ζητάει κάτι να κάνει η να ασχοληθεί με θέματα που δεν ξέρει και δεν τον ενδιαφέρουν.

Φεύγω, προσκολλώμενος.
Ονειρεύομαι ότι θα απομακρυνθώ από το κενό, την ύπαρξη μου.

Φεύγω ακίνητος, ονειρεύομαι…. είμαι εγκλωβισμένος σε μια φυλακή
από την οποία δεν θέλω να φύγω.
Δεν έχει κελί, δεν έχει πόρτα η κλειδαριά, κανείς δεν με εμποδίζει να φύγω.
Φεύγω , παραμένοντας.

θα μπορούσα να πάρω δύο βαλίτσες και τον εαυτό μου και να εξαφανιστώ.
Θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα, λίγη δουλεία εδώ και εκεί, λίγο παγκάκι,
θα τα έβγαζα πέρα, ονειρεύομαι.

Στο Σαντιάγκο ή σε ένα νησί του Ειρηνικού.
Δεν θα φύγω ποτέ.
Δεν έχω την δύναμη.
Το μόνο μου ταξίδι πια, από αυτή την φυλακή, θα είναι αυτό που φοβάμαι.

Αχ, αυτά τα πρωινά… μου έρχεται τόσο έντονη η ανάγκη της φυγής – τόσο που πιστεύω
ότι με πλημμυρίζει η βεβαιότητά της. Τώρα, λέω, τώρα θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω.
Βλέπω τον εαυτό μου αλλού, για μία στιγμή είμαι γεμάτος και ευτυχής.

Μετά…το όνειρο φεύγει… και τι θα γινόταν δηλαδή;
Τι θα έκανα, μόνος, υπέρβαρος, μεσήλικας;
Θα έβγαζα βόλτα την κατάθλιψή μου σε άλλη γη κι άλλα μέρη;
Συνειδητοποιώ πως το όνειρο είναι μία αυταπάτη. Δεν θα άλλαζε τίποτα.

Οπότε ξαναγυρίζω στην καθημερινότητα μου.
Με συντροφιά μου το χαμόγελο που τόσο πασχίζω να κλέψω από τα χείλη των παιδιών μου,
την γυναίκα μου που τόσο λαχτάρα νιώθω να ξυπνώ δίπλα της.
Για μια στιγμή είμαι γεμάτος και ευτυχής.