Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Τις πταιει;

Η Διεθνής Επιτροπή Διαφάνειας, κάθε χρόνο δημοσιοποιεί μία Έκθεση
στην οποία αναφέρεται ο «βαθμός» της διαφάνειας και της εντιμότητας
σε κάθε χώρα του πλανήτη μας, σε κλίμακα από 0 ως 10.
Κάθε χώρα βαθμολογείται με κριτήριο τη διαφάνεια και την εντιμότητά της.
Δηλαδή, όποια χώρα έχει βαθμό κοντά στο 0, σημαίνει ότι έχει υψηλό δείκτη διαπλοκής
και διαφθοράς, ενώ αντίθετα, όποια χώρα έχει βαθμό κοντά στο 10,
σημαίνει ότι ο δείκτης διαφάνειας και εντιμότητας είναι πολύ μεγάλος.
Η πιο πρόσφατη αξιολόγηση έχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Αναφέρω μόνο τα εξής: Τους πιο μεγάλους βαθμούς (ο μεγαλύτερος είναι 9.7)
τους κατέχουν χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως η Φιλανδία, η Δανία και η Ισλανδία.
Η Ελλάδα έχει τον βαθμό 4.3. Ο βαθμός αυτός την κατατάσσει στην προτελευταία θέση
(τελευταία είναι η Πολωνία) ανάμεσα στις είκοσι πέντε χώρες της Ε.Ε.
Μάλιστα ο βαθμός 4.3 της Ελλάδος είναι στάσιμος από το 2002.
Σημειώστε ότι η Μποτσουάνα (χώρα της Αφρικής) έχει βαθμό 5.
Στα θέματα διαπλοκής και διαφθοράς, στους 25 της Ε.Ε. είμαστε, μαζί με την Πολωνία,
οι «χειρότεροι». Στο διεθνές σκηνικό είμαστε χειρότεροι, ακόμα και από
τις θεωρούμενες ιδιαίτερα διεφθαρμένες αφρικανικές χώρες.
Πρέπει να αποδεχτούμε ότι η χώρα μας που πρώτη γέννησε και δίδαξε αξίες
σε όλο τον κόσμο είναι σήμερα από τις τελευταίες που τις εφαρμόζουν.
Έχουμε καταντήσει να είμαστε το πιστοποιημένο κατακάθι της Ε.Ε.

Και για αυτή την κατάντια μας, ποιος φταίει;
Φταίνε πολλά. Φταίνε πάρα πολλά.
Που να πρωτοπιαστείς για να βγάλεις άκρη !

Ενδεικτικά ένας από τους (βασικούς) λόγους των αποτυχιών μας, η ασυδοσία των κάθε
είδους ελεγκτικών μηχανισμών. Ούτε τα πειθαρχικά των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε
τα δικαστήρια κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Τα πειθαρχικά βρίσκονται στο έλεος
των συνδικαλιστών. Τα δικαστήρια είναι ανοιχτά στην αθέμιτη επιρροή των πολιτικών,
της οικονομικής εξουσίας. Τα οργανωμένα πολιτικά, οικονομικά συμφέροντα επηρεάζουν,
καθοριστικά τους βασικούς μηχανισμούς ελέγχου και τους καθιστούν εξαρτημένους
και ανενεργούς και επομένως ανήμπορους να αναχαιτίσουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά.
Για όλη αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη και άκρως επιζήμια κατάσταση για τη χώρα μας,
κάποιοι είναι οι ένοχοι, κάποιοι οι ηθικοί αυτουργοί, πολλοί οι συνένοχοι
(συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έχουν επιλέξει τη σιωπή),
ουσιαστικά όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι.
Κάποιος συνομιλητής μου, περιέγραψε την κατάσταση στη χώρα μας με βάση
την πασίγνωστη εξίσωση του Αϊνστάιν E=mc2, όπου το Ε μου έλεγε σημαίνει Ελλάδα,
το m σημαίνει μίζα ή μέσον και το c σημαίνει κομπίνα στο τετράγωνο.
Επομένως, αν θέλεις να περιγράψεις τη χώρα μας με έναν πολύ συνοπτικό
μαθηματικό τρόπο, η εξίσωση τα λέει όλα.

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας διέρχεται μία περίοδο κρίσης, κρίσης οικονομικής
και γενικευμένης παρακμής. Έχουμε εξοστρακιστεί τις πανανθρώπινες αξίες
και τα συστήματα αξιών. Στη χώρα μας, η διαπλοκή και η διαφθορά έχει γίνει καθεστώς,
έχουμε την αίσθηση ότι έχουμε Διαφθορο-κρατία και όχι Δημοκρατία,
πόσο μάλλον οι άλλοι για εμάς.
Η ίωση της διαπλοκής και διαφθοράς έχει εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα και έχει κυριεύσει
κάθε χώρο δουλειάς. Εν μέσω τριακονταετίας και δημοκρατίας παρακαλώ,
καταφέραμε και εξελίξαμε την ίωση της διαπλοκής και της διαφθοράς σε καρκίνωμα.
Η ίωση της διαπλοκής και της διαφθοράς δεν εκφυλιζόταν με το χρόνο, αλλά αντίθετα
επεκτείνονταν και δυνάμωνε με αποτέλεσμα να γίνει καρκίνωμα.
Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι, εκτός από μία μικρή μερίδα που είναι πραγματικά άξιοι
στη δουλειά τους, η πλειοψηφία των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα,
συχνά παραμελούν (τουλάχιστον) τα καθήκοντά τους.
Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι οι επιχειρηματίες στον ιδιωτικό τομέα
(αν και εδώ υπάρχουν και κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις) είναι κρατικοδίαιτοι
και προσπαθούν με κάθε θεμιτό η αθέμιτο μέσω να διασφαλίσουν το κέρδος τους.
Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι οι ιδιωτική υπάλληλοι δεν προσπαθούν να σηκώσουν
το ανάστημα τους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους συλλογικά,
με αποτέλεσμα να χάνουν ακόμη περισσότερα.
Πολλοί δείχνουμε αδιαφορία για την βιωσιμότητα και πορεία της θέσης εργασίας μας.
Το ενδιαφέρον μας είναι στραμμένο σε άλλες δραστηριότητες, για προσωπικά οφέλη
και ενίοτε για προβολή, όπως το ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υποψήφιοι
(γενικός και όπου βρουν) στην συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων σε κάθε
λογής εκλογές, το ότι οι επιχειρηματίες κοιτάνε το πώς θα αυξήσουν τα κέρδη τους
με επιδοτήσεις και όχι μέσω τις παραγωγής τους, ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι
ψάχνουν και δεύτερη εργασία αντί να φροντίσουν – διεκδικήσουν συλλογικά
από την πρώτη εργασία, με αποτέλεσμα να θεωρούμε οι περισσότεροι την δουλειά μας
ως πάρεργο και/η να την κάνουν σαν αγγαρεία.
Μερικοί (μάλλον οι περισσότεροι) από εμάς είμαστε θιασώτες του βολέματος,
του ωχαδελφισμού, της ιδιοτέλειας, της ανεπάρκειας, της μετριότητας, της συντεχνίας,
της αδιαφάνειας, του ατομισμού, της οικογενειοκρατίας, της αναξιοκρατίας
και της ατομικής αυθαιρεσίας.

Ένα κακό όμως έχει πάντα πολλές πτυχές. Για να φανεί το κακό, ας εξετάσουμε μία
από αυτές τις πτυχές, και συγκεκριμένα την αναξιοκρατία, με κλασικό παράδειγμα
την οικογενειοκρατία, όπου κάποιος εν ενεργεία πολιτικός - πολιτευτής, προωθεί
στη θέση αυτή το γιο του ή την κόρη του ή τον «κουμπάρο» του.
Στην περίπτωση αυτή, αυτό που συμβαίνει είναι ότι, εμείς οι ίδιοι, ποδοπατούμε
τη σημαντικότερη αξία μέσα στον κοινωνικό ιστό μας, που είναι η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ,
πολύ απλά με την στήριξη της ψήφου μας στην αναξιοκρατία και οικογενειοκρατία.
Έτσι μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας, καταλύονται συνταγματικοί κανόνες
δημιουργώντας τα ονομαζόμενα παράθυρα στους νόμους που φτάνουν να ακυρώνουν
ενίοτε και το ίδιο το πολίτευμα, άρα εμάς
(βλέπετε χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ανεμογεννήτριες στην περιοχή μας).

Κάνοντας αυτό κατά κόρων τα τελευταία 30 χρόνια, δείξαμε ουσιαστικά στην νέα γενιά,
με το παράδειγμά μας, την εγκαθίδρυση της αναξιοκρατίας, ως πρωταρχική αξία μας.
Δηλαδή, εμείς οι ίδιοι, γινόμαστε οι διαφθορείς των ηθών τις επόμενης γενιάς αυτού του τόπου.
Αυτή η στάση μας συντήρησε την ίωση και την μεταμόρφωσε σε καρκίνωμα.
Η πιο πάνω εικόνα, σε μεγάλο βαθμό, έχει καταφέρει να είναι το καθεστώς της χώρας μας.
Το γεγονός αυτό μας οδηγεί σε αργό θάνατο, και αν όχι, σίγουρα δεν επιτρέπει
σε κανέναν μας να ονειρεύεται, πόσο μάλλον η νέα γενιά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη μεγάλη αλήθεια που ισχύει για τους νέους μας.
Οι νέοι μας έχουν μεγάλη δυσπιστία προς την κοινωνία μας, προς τη γενιά των γονέων τους,
γενικότερα, διότι θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι το μεγαλύτερο θύμα της σημερινής πραγματικότητας.
Αυτό αποδεικνύεται, αν μη τι άλλο, από τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας
και από την υποβαθμισμένη Παιδεία που τους προσφέρουμε.

Φτάνοντας οι περισσότεροι από εμάς στο συμπέρασμα κάθε φορά που συζητάμε
‘’ τι να κάνουμε και εμείς; από πού να το πιάσεις και που να το αφήσεις το κακό μας το χάλι;’’
δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να παραδεχτούμε ότι όλα έγιναν και γίνονται
χωρίς εμάς για εμάς…. για το καλό μας, χωρίς εμείς να μπορούμε να αντιδράσουμε.
Μα πόσο …αφελείς είμαστε! …..ενίοτε και συνειδητοί απραξίες, υποτιμητές της αξίας
της ατομικής ευθύνης, μιας αξίας που όλοι την έχουμε σε αυτήν την δημοκρατία –
την δημοκρατία μας με όλες τις αδυναμίες της, η ψήφο μας.

Στην απάντηση στο ερώτημα: «Τίς πταίει;», προσπάθησα παρακάτω να την καταγράψω και να αναλύσω,
έχοντας όλοι μας την τάση να προσπαθούμε το κάθε τις στην ζωή μας να το κατηγοριοποιούμε,
έτσι και εγώ προσπάθησα πρώτα να κατηγοριοποιήσω το πρόβλημα
και μέσω αυτής της κατηγοριοποίησης να συνδέσω τις συνιστώσες.
Η κάθε συνιστώσα δεν είναι ουσιαστικά ανεξάρτητη, αλληλο-εμπεριέχετε
η κάθε μια στην άλλη, έμμεσα και άμεσα। Κατέληξα ότι...

Τρεις είναι οι συνιστώσες στο Τις πταίει!

Την πρώτη συνιστώσα την ονόμασα ‘’αρχηγίσκοι’’. Οι «αρχηγίσκοι», αξιοποιώντας
τις διασυνδέσεις τους με την εκάστοτε κυβέρνηση, τα κόμματα, τα βο(υ)λευτικά γραφεία–
και ο κατάλογος δεν έχει τέλος – και έχοντας ως σύμμαχο τη σιωπή, την αδράνεια,
το δισταγμό, ίσως και τη δειλία των έντιμων και καλοπροαίρετων, έχουν μετατρέψει,
σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία μας, σε «θερμοκήπιο», όπου ανθεί η ατιμωρησία,
η παρανομία, η κατάχρηση εξουσίας, οι κλίκες, η διαπλοκή και η διαφθορά,
και όλα αυτά για προσωπικά οφέλη των «αρχηγίσκων».
Και αυτό γιατί κάποιοι, κατάφεραν αλλά, κυρίως μπόρεσαν να απονευρώσουν
και τελικά να δολοφονήσουν την αξιοκρατία, το ήθος και την εντιμότητα
μέσα στην κοινωνία μας. Κατάφεραν να γκρεμίσουν κάθε σύστημα αξιών.

Η δεύτερη συνιστώσα είναι οι ευθύνες της Πολιτείας,
μην ξεχνάμε ότι στον όρο ‘’Πολιτεία’’ συμπεριλαμβανόμαστε και εμείς ως πολίτες της.
Αν και ο όρος πολιτεία είναι δύσκολο να ορισθεί συνοπτικά και κυριολεκτικά
σε πολύ γενικές γραμμές συμπεριλαμβάνει για εμένα ως κυριότερα στοιχεία,
την γεωγραφική τοποθεσία, τον λαό, την κρατική οργάνωση - δομή και την πρωτογενή εξουσία.
Έχοντας κομματικοποίηση την πολιτεία μας, σε όλα τα κομμάτια & βαθμίδες
που την απαρτίζει κάναμε κακό, βυθίζοντας την ελεύθερη βούληση του ατόμου
που πρέπει να συμμετέχει στην πολιτεία σε ανυπαρξία, με σκοπό την επικράτηση
της πολιτείας ως αυτόνομο όρο όπου καθορίζει με δικές της απόψεις, τα δικά μας συμφέροντα.
Το θέμα αυτό βαραίνει βεβαίως και όλα τα κόμματα, η δε ευθύνη τους είναι τεράστια
και καταλυτικής σημασίας στην υποβάθμιση, όχι μόνο της κοινωνίας μας,
αλλά της ίδιας της οντότητας των ατόμων που την απαρτίζουν.
Αν η Πολιτεία με τα κόμματα της(πολιτικοί και πολιτευτές με τις συντεχνίες τους)
και οι αρχοντίσκοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους, τότε, πολλά από τα αρνητικά
που χρεώνουμε σήμερα στους πολίτες (και είναι όντως πολλά), θα εξέλιπαν,
τουλάχιστον κάποια από τα προβλήματα μας, για να μην πω τα περισσότερα,
μιας και εμάς μας αναλογεί μερίδιο ευθύνης.

Η Τρίτη συνιστώσα είμαστε εμείς οι πολίτες.
Ουσιαστικά ότι προανέφερα στην αρχή – αρχή ισχύει για εμάς ως συνιστώσα.
Να συμπληρώσω μόνο ότι μία αλήθεια της ζωής είναι το ότι γεννηθήκαμε άνθρωποι,
χωρίς να σημαίνει ότι αυτόματα είμαστε και Άνθρωποι.
Το να γίνουμε Άνθρωποι, πρέπει να κατακτηθεί από τον κάθε έναν μας ξεχωριστά.
Για να κατακτηθεί, χρειάζεται μία ολομέτωπη μάχη με τον κακό και τον ανήθικο εαυτού μας πρωτίστως.

Της ευθύνης το τρίγωνο – παραστατικό σχήμα
Το τις πταιει λοιπόν στηρίζεται πάνω σε μία ισόπλευρη τριγωνική βάση,
όπου τα τρία πόδια της βάσης, είναι: Η Πολιτεία, οι αρχοντίσκοι και οι πολίτες.




Είναι φανερό ότι για να μπορέσει να γίνει το οτιδήποτε στη χώρα μας
το βάρος θα πρέπει να το σηκώσουν πρωτίστως οι πολίτες, μιας και το κέντρο βάρους
του τριγώνου θα πρέπει να μετατοπισθεί από αυτούς στο κέντρο,
ειδάλλως η τριγωνική βάση θα γείρει προς το αδύναμο πόδι, με αποτέλεσμα να σωριαστεί στο έδαφος.
Επομένως, αν θέλουμε να έχουμε μία χώρα, που να μπορεί να στέκεται «στα πόδια της»
και να μην γκρεμίζεται χάνοντας την ισορροπία της, θα πρέπει να φροντίζουμε,
έτσι ώστε, και τα τρία πόδια να έχουν συμμετρία βαρύτητας και να είναι εξίσου δυνατά.
Για την ακρίβεια, ο τρόπος που υποβαθμίζεται (ή αναβαθμίζεται) μια χώρα, είναι απλός
(και συνάμα τόσο δύσκολος), αν έστω και ένα από τα τρία πόδια δεν αντέξει,
θα χάσει την ισορροπία του το τρίγωνο, και τότε παρασύρει μαζί του και τα άλλα δύο πόδια.
Επίσης η πιο πάνω κατανομή ευθύνης για την υποβάθμιση της χώρας μας δείχνει
και το δρόμο για την αναβάθμισή της, που είναι προφανώς ο εξής:
Για να ελπίζουμε στα σοβαρά ότι θα επιτύχει η προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο,
ιδιαίτερα στο σύντομο χρονικό διάστημα που επιθυμούμε, πρέπει ανάλογα
να κινητοποιηθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους και τα τρία βασικά εμπλεκόμενα μέρη,
κατά το ποσοστό ευθύνης που τους αναλογεί. Δηλαδή για να φτάσουν όλοι στο κέντρο
του τριγώνου, θα πρέπει να καλύψουν (η μειώσουν σύμφωνα με το τρίγωνο)
ανάλογη απόσταση ο καθένας από τους εμπλεκόμενους.
Ανεξάρτητα από τα ποσοστά ευθύνης που θεωρεί καθένας μας ότι αναλογεί στις τρεις συνιστώσες του τριγώνου,
τίθεται το εύλογο ερώτημα:
Η κάθε συνιστώσα χωριστά, πόσο καλά κάνει (η μπορεί να κάνει) τη δουλειά της;
Η δική μου απάντηση σε αυτό το ερώτημα, σε πολύ γενικές γραμμές,
είναι ότι όλα από όσα ήδη ανέφερα, αν ήταν να βαθμολογήσω τις τρεις συνιστώσες,
θα έβαζα και στις τρεις τον ίδιο βαθμό ‘’πολύ μέτρια’’ και ίσως και κάτω
του μετρίου, διότι οι τρεις συνιστώσες δεν ανταποκρίνονται στο έργο τους
και τις υποχρεώσεις τους, που τους αναλογεί ώστε να υπάρχει ισορροπία
στο τρίγωνο της χώρας αυτής.

Ίσως υπάρξουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ μας για τις κατηγορίες,
για την κατανομή των ποσοστών ευθύνης για το τις πταιει για την υποβάθμιση μας.
Όμως είναι μάταιο να προσπαθούμε να κρυβόμαστε «πίσω από το δάκτυλό μας».
Επομένως, άσχετα το ποιες και πόσες μπορεί να είναι οι συνιστώσες
και ποιο είναι το ποσοστό ευθύνης που καθένας μας θεωρεί ότι αντιστοιχεί,
θα πρέπει όλοι μας να συμφωνήσουμε ότι η αναγκαία συνθήκη για να γίνει
η αναβάθμιση μας πράξη, είναι, ότι εμείς οι πολίτες, θα πρέπει, εδώ και τώρα
και για πάντα, να ξεκόψουμε τελείως από τις γνωστές μας κακές συνήθειες
που μας έχουν ζημιώσει, και να αφιερωθούμε, στις υποχρεώσεις μας, και όχι
να κοιτάμε τις ατομικές μας απολαβές που δικαιούμαστε από αυτόν τον κοινωνικό ιστό.

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ανεμογεννήτριες... θετικά και αρνητικά

‘’Θα εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες στο Χωριό’’ μου λέει κάποιος γνωστός μου,
αρχικά δεν κατάλαβα το νόημα των λεγόμενων του, η πρώτη σκέψη ‘’ε, και, τι έγινε’’,
μετά από λίγο άρχισαν να μου στριφογυρίζουν σκέψεις παράξενες, ξέρετε αυτές
που δεν γνωρίζεις που να τις κατατάξεις στο νου σου ‘’στα καλά η στα κακά’’ .
Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι επί της ουσίας δεν γνώριζα(ω) για το αν
οι ανεμογεννήτριες είναι κάλο η κακό για τον τόπο μας,
το μόνο που γνώριζα ήταν ότι είναι αιολική ενέργεια και στα πλαίσια
της αειφόρου ανάπτυξης που μας βομβαρδίζουν καθημερινά τα διάφορα μέσα ενημέρωσης,
μάλλον θετική μου φάνταζε η εγκατάσταση αυτών στην περιοχή μας.
Απλά γνώριζα(ω) αυτά που γνωρίζουμε όλοι μας, δεν ρυπαίνει το περιβάλλον,
έχει σχετικά μικρό κόστος για την οικονομία της χώρας,
δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, θα εισπράττονται ενοίκια από τους δήμους, κ.α.

Ψάχνοντας (όπως φαντάζομαι αρκετοί από εμάς) και επικεντρώνοντας την αναζήτηση μου
στα τα θετικά και τα αρνητικά που μπορεί αν έχει ο τόπος εγκατάσταση τους,
ανακάλυψα κάποια πράγματα στο διαδίκτυο τα οποία ομολογώ δεν τα γνώριζα.
Ανακάλυψα ότι τα θετικά δεν τόσο θετικά και τα αρνητικά δεν τόσο αρνητικά,
όπως τα φανταζόμουν.

Συνειδητοποίησα ότι οι ανεμογεννήτριες είναι σαν την ‘’βροχή’’ ,
όταν βρέχει για κάποιον είναι θείο δώρο και για κάποιον κατάρα, ταυτόχρονα.
Εξαρτάτε τελικά το ‘’από ποια οπτική γωνία βλέπεις τα πράγματα’’
η σε ποια θέση βρίσκεσαι την στιγμή εκείνη,
είσαι ο αγρότης που περιμένει την βροχή σαν μάνα ουρανού,
η ο ιδιοκτήτης μιας ισόγειας κατοικίας που έχει πλημμυρήσει!
Κάπως έτσι μου φαντάζουν και οι ανεμογεννήτριες, για τον τόπο εγκατάσταση τους
είναι κατάρα το να είσαι δίπλα σε αυτές και για τους υπόλοιπους είναι το μάνα εξ ουρανού.

Επίσης στην μικρή μου αναζήτηση ανακάλυψα ένα πολύ καλό αρχείο
από την Ελληνική εταιρία προστασίας περιβάλλοντος και πολιτιστικής κληρονομιάς
όπου καταγράφεται το θέμα της αιολικής ανάπτυξης. Αξίζει να το διάβαση κάποιος.

http://www.diktioaigaiou.gr/contents/media/File/aiolika/Prop_APE_teliko_t.pdf

Πέρα όμως από την τα οποιαδήποτε υπέρ η κατά της αιολικής ανάπτυξης
νομίζω ότι πρώτα θα πρέπει να γίνει μια ολοκληρωμένη ενημέρωση προς τους κατοίκους
με πρωτοβουλία των τοπικών εκλεγμένων όπου θα πρέπει να καλεστούν οι υπεύθυνοι
της συγκεκριμένης ανάπτυξης ανεμογεννητριών ώστε να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα
των ανθρώπων που θα καλεστούν να συμβιώσουν με αυτούς τους γίγαντες (όπως έλεγε και Δον Κιχώτης).
Μετά την ολοκλήρωση του κύκλου των ενημερωτικών αυτών συγκεντρώσεων,
θα πρέπει να παρθούν αποφάσεις και να μεταφερθούν στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Ξέρω φαντάζουν ουτοπία για κάποιους τα παραπάνω, πιστεύουν ότι μιλάω για άλλο τόπο και χώρα.
Πείτε μου όμως πως μπορείς αλλιώς να συσπειρώσεις τον κόσμο και να τον κάνεις
να αγωνιστεί για κάτι που το θεώρει αθέμιτο η θεμιτό για τον τόπο του;




Με την μικρή μου αναζήτηση (περί αναζήτησης πρόκειταικαι όχι εμπεριστατωμένης έρευνας)
για το συγκεκριμένο θέμα κατέληξα ότι αν τελικά πραγματοποιηθούν εγκαταστάσεις
αυτού του είδους στην περιοχή μας, ανέλεγκτα και με μόνο γνώμονα
τα οικονομικά οφέλη θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα.
Εκτός από ότι θα χάσει την ομορφιά του ο τόπος, είναι και πηγή εσόδων για μια σημαντική μερίδα των κατοίκων.
Αν σκεφτεί κανείς ότι το ύψος τους ξεκινά από 45 περίπου μέτρα
και μπορεί να φτάσει ως και τα 105 μέτρα.
Το συνολικό βάρος τους ξεκινάει από 223 τόνους και μπορεί να φτάσει ως τους 383.
Ότι για κάθε ανεμογεννήτρια χρειάζονται 100 κ.μ. τσιμέντο και για κάθε πυλώνα 500. κυβικά.
Ότι για να μεταφερθούν τα βαριά φορτία με τον τεράστιο όγκο, πρέπει να διανοίξουν -
διαπλατύνουν πολλά τετραγωνικά χιλιόμετρα δρόμου, τότε θα καταστεί
’’κρανίου τόπος’’ η περιοχή.

Αν όμως γίνει με ‘’ήπια μορφή ανάπτυξη’’ των ανεμογεννητριών θα μπορέσουν
να αποφευχθούν τα περισσότερα προβλήματα που δημιουργούν οι ανεμογεννήτριες.
Σίγουρα στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών θα υπάρχουν και κάποιοι κανόνες
που θα διέπουν τις όποιες συμφωνίες και θα λειτουργούν προστατευτικά
για τους κατοίκους και το περιβάλλον της περιοχής,
όμως είμαστε σίγουροι ότι θα τηρηθούν;

Mε γνώμονα το ότι ζούμε σε ένα κράτος που διαχρονικά και σε όλα τα επίπεδα,
μας έχει κάνει να πιστέψουμε ότι είναι αναξιόπιστο είναι μικρή η εμπιστοσύνη μας
προς τις αποφάσεις του. Πάντως σίγουρα θα δούμε σε λίγο χρονικό διάστημα,
πολλούς επώνυμους που διαφεντεύουν τον τόπο να μας μιλάνε για ήπιες μορφές ενέργειας,
για το προνόμιο που έχει η περιοχή μας να παράγει ενέργεια για το καλό του τόπου.
Από την άλλη δεν πάνε και πολλά χρόνια που βουλευτές, πολιτευτές κ.α.
όταν μας επισκεπτόταν μας έλεγαν πόσο τυχεροί ήμαστε που έχουμε ωραία φύση
και μπορούμε να βγάζουμε ποιοτικά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα,
έχουμε μια περιοχή με πυλό που μπορεί να αναπτυχθεί και να βγάζει καλά «τούβλα».
(πολύ πιθανόν να εννοούσαν εμάς).
Με την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών (για να μην υπενθυμίσω και την πιθανή
εξόρυξη του λιγνίτη), τι θα μας πουν για τα προηγούμενα;

Δυστυχώς τις περισσότερες φορές το ζήτημα είναι καθαρά οικονομικό.
εξυπηρετούν τα ευκαιριακά συμφέροντα των επιχειρηματιών της αιολικής ενέργειας
που σπεύδουν να αξιοποιήσουν τα Ευρωπαϊκά κονδύλια.
Θα στήσουν τους γίγαντες τους και όταν θα δουν ότι δεν θα αποδίδουν,
θα τους παρατήσουν και θα μείνουν ως συντροφιά για μας.
Τα συμπεράσματα που έχουν προκύψει για εμένα από την μικρή αναζήτηση μου
είναι απογοητευτικά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά:

Παρακάτω κάποια στοιχεία της αναζήτησης μου.

- Το μεγαλύτερο αιολικό «πάρκο» στην Ευρώπη έχει τρεις μόνιμους υπαλλήλους.
Επομένως το πρόσχημα για περισσότερες θέσεις εργασίας δεν ισχύει.

- Αυτοί που επιζητούν την ηρεμία της φύσης και της υπαίθρου, παύουν να επισκέπτονται
περιοχές με ανεμογεννήτριες εξαιτίας της οπτικής και ηχητικής ρύπανσης.

- Ο ήχος μιας ανεμογεννήτριας είναι ένας θόρυβος διαπεραστικός, χαμηλής συχνότητας
γδούπος, κάθε φορά που η έλικα περνά από τον πύργο της.
Θυμίζει την αντήχηση του ελικοπτέρου από μακριά.

- Οπτικά μια ανεμογεννήτρια διακρίνεται από απόσταση 40 χιλιομέτρων
μιας και το ύψος της ξεκινά από 65 μέτρα και μπορεί να φτάσει έως και τα 105 μέτρα.
Το συνολικό βάρος της κάθε ανεμογεννήτριας είναι ανάλογο με το μέγεθός της
και ξεκινάει από 223 τόνους, 264 τόνους, 313 τόνους και φτάνει στους 383 τόνους.
Κάθε ανεμογεννήτρια χρειάζεται 100 τ.μ. τσιμέντο και σε βάθος τουλάχιστον 3 μέτρων
και για κάθε πυλώνα χρειάζεται να πέσουν 500 περίπου κυβικά μέτρα μπετόν.

- Αρκετές φορές έχει τύχει να σπάσουν έλικες, που ο καθένας τους ζυγίζει 1,5 τόνο
και να εκσφενδονιστούν έως και 400 μέτρα μακριά.

- Επηρεάζουν ψυχολογικά τον άνθρωπο ακόμη και σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου.

- Ακόμα και αν τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες οι ρύποι σε διοξείδιο του άνθρακα
και διοξείδιο του θείου θα παραμείνουν κατά 99,93%.

- Η τιμή του ρεύματος που παράγεται από την αιολική ενέργεια,
και που φτάνει στο τελικό αποδέκτη, δηλαδή τον καταναλωτή, όχι μόνο δεν είναι μειωμένη,
αλλά αυξάνεται από 130% έως 400%, σε σχέση με τις τιμές της συμβατικής ενέργειας.

- Το ζωικό βασίλειο θα υποφέρει.
Χιλιάδες αποδημητικά πουλιά το χρόνο σκοτώνονται από αιολικούς στροβιλοκινητήρες.

- Εκατό Γερμανοί καθηγητές και διανοούμενοι αναφέρουν σχετικά με την αιολική ενέργεια:
η ικανότητα παραγωγής ενέργειας από τον άνεμο είναι συγκριτικά χαμηλή.
Οι ανεμογεννήτριες με επιφάνεια πτερυγίων ίσων με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου,
παράγουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγει ένας συμβατός σταθμός.
Έτσι με περισσότερες από 5.000 ανεμογεννήτριες στη Γερμανία, παράγεται λιγότερο
από το 1% του απαιτούμενου ηλεκτρισμού. Στη Μ. Βρετανία, θα χρειαζόντουσαν
14.400 ανεμογεννήτριες για να παραχθεί το 4,4% του ηλεκτρικού ρεύματος
και 32.700 για να παράγουμε το 10%. Οι δείκτες μόλυνσης είναι παρόμοιοι για τον ίδιο λόγο.
Η συνεισφορά της αιολικής ενέργειας προς αποφυγή του φαινομένου του θερμοκηπίου
είναι περίπου 1 έως 2 τοις χιλίοις!

-Λίγη ενέργεια - Πολλά «σκουπίδια»
Στατιστικά η αιολική ενέργεια είναι απολύτως ασήμαντη όσον αφορά την συνεισφορά της
στη συλλογική παραγωγή ενέργειας και ως εκ τούτου στη μόλυνση του περιβάλλοντος
και στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

- Ενώ η τεχνολογία αυτή ήταν γνωστή από πολλά χρόνια, εν τούτοις χρησιμοποιήθηκε
τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη τότε που άρχισαν οι επιδοτήσεις των αιολικών πάρκων.
Όπου σταμάτησαν οι επιδοτήσεις έπαυσαν να τις συντηρούν.
Αυτό συνέβη στη Σουηδία, Ολλανδία, Γερμανία και Νορβηγία.
Το όριο ζωής των ανεμογεννητριών δεν ξεπερνά τα 20-25 χρόνια.
Αν συνεχιστεί η κατασκευή τους, αυτό που θα κληροδοτηθεί στις επόμενες γενιές,
θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο παλιοσιδηρικών και βουνά φορτωμένα
με χιλιάδες τόνους μπετόν και χιλιάδες μέτρα υπόγειων και υπέργειων καλωδιώσεων.

Πιστεύω ότι η ηλιακή ενέργεια ενδείκνυται για την χώρα μας.
Η χώρα μας έχει μεγάλη ηλιοφάνεια, πράγμα που σημαίνει πως μια στροφή στην παραγωγή
ηλιακής ενέργειας θα ήταν πιο αποδοτική και ωφέλιμος, χωρίς να προκαλεί
όλα τα παραπάνω προβλήματα.

Στις βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Δανία, Βέλγιο, Ολλανδία κλπ. επιδοτούνται
τα νοικοκυριά με το 40% περίπου για να τοποθετήσουν την ανάλογη εγκατάσταση,
ώστε το σπίτι να παίρνει την ενέργεια από τον ήλιο με αποτέλεσμα και να γίνεται
οικονομία ενέργειας από το νοικοκυριό μιας και δεν θα πληρώνει ρεύμα
αλλά θα το παίρνει από τον ήλιο.

Εδώ όμως στην Ελλάδα δεν επιχορηγείται αυτή η προσπάθεια η για το λόγο του αληθές
μόνο κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις και για συγκεκριμένο αριθμό κατοικιών.
Κάτι ακούγεται ότι προτίθενται να επιχορηγήσουν μεγάλες μονάδες
παραγωγής ηλιακής ενέργειας, οι οποίες θα πωλούν το παραγόμενο ρεύμα,
αλλά και εδώ θα είναι μόνο για συγκεκριμένους επιχειρηματίες
και με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ουσιαστικά για τους ημέτερους.

Δυστυχώς στην αναζήτηση μου για το συγκεκριμένο θέμα ανακάλυψα ξανά την Αμερική,
για το τι επικρατή στον τόπο που ζούμε
Αυτό που λέει και ο κοσμάκης ‘’Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου’’.
Δεν μας ενδιαφέρει η ανακούφιση του πολίτη, αλλά το κέρδος.

Κάποια στιγμή θα πρέπει επιτέλους η κάθε πράξη μας να εμπεριέχει την λογική
του κοινού όφελος, να έχει ωφέλιμες συνέπειες για όλους,
να θέτει σε ίση μεταχείριση όλους όσους αφορά.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Tο γλωσσάρι της νεανικής αργκό

Ως γονέας και προστάτης των παιδιών μου, είπα να ασχοληθώ και εγώ
με το ποιον, τι και πώς επικοινωνούν τα βλαστάρια μου στο Ιντερνέτ.
Λοξοκοιτώντας πάνω από το ανυποψίαστο (έτσι νόμιζα) παιδί μου
έβλεπα να γράφει κάτι μεταξύ αγγλικών, ελληνικών και Ζουλού.
Άρπαξα μια λέξη POS που έγραφε συνέχεια όταν λάμβανε κάποιο μήνυμα
και όσο ήμουν τάχα – δήθεν & ανέμελα δίπλα του.
Τι να σημαίνει αυτή η λέξη; Μήπως δεν είναι ξένη λέξη και είναι αρχικά λέξεων;
…έψαξα , έψαξα αρκετά μέχρι να εντοπίσω σε κάποια σελίδα στο διαδίκτυο
ότι το POS στην επικοινωνία μεταξύ των νέων στο διαδίκτυο σημαίνει
Parent over shoulder, συνθηματικό «σύρμα».
Ουσιαστικά «γονιός πάνω απ' τον ώμο μου», δεν μπορώ να μιλήσω τώρα...
Εξεπλάγην (έμεινα)…. και γω που νόμιζα ότι δεν με κατάλαβε…
ρε πόσο βαθειά νυχτωμένος είμαι, ο σπόρος
(για να μην πω και τίποτα άλλο, βλέπε δικός μου γόνος είναι :-)
έπαιζε μαζί μου, με επεξεργάστηκε (δούλεψε) κανονικά.

Ψάχνοντας συνειδητοποίησα ότι η δικιά μας καθομιλούμενη, των ενηλίκων
(η μεσηλίκων, εξαρτάτε από ποιο οπτική γωνία, μας δει κάποιος), αρχίζει και χάνεται
και στην θέση της εμφανίζεται μια νέα, που δύσκολα μπορεί να την κατανοήσουμε.
Η δικιά μας καθομιλουμένη είναι πλέον <<πασέ>> η μήπως θα πρέπει να πω λαστ γίαρ;
Φανταστείτε τώρα να μπείτε σε κάποιο διαδικτυακό chat room και να θέλετε να
επικοινωνήσετε με τη χαρωπή ομήγυρη, kαι να έχουμε και κάποια ηλικία, όπως 30+, 40+,
ή ακόμη και 50+ …απλά δεν υπάρχει ελπίδα.

Η γλώσσα, έλεγε ο Antoine de Saint-Exupery, ο δημιουργός του «Μικρού Πρίγκιπα»,
είναι η πηγή των παρεξηγήσεων. Κοινώς, μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε.
Κι αυτό μπορεί να μας συμβεί στην καθημερινή ζωή μας, στη ρουτίνα μας,
με άτομα που μας συναναστρέφονται και μας γνωρίζουν χρόνια και χρόνια.

Στην έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο ανακάλυψα κάποιες λέξης της νεανικής αργκό.
Τις κατέγραψα και τις μοιράζομαι με σας, μπας και ο καθένας με το δικό του γόνο
μπορέσει να βρει ποιο καλύτερο επικοινωνιακό δίαυλο από ότι εγώ με το δικό μου :-)

Tο γλωσσάρι της νεανικής αργκό..

Το έχω! = Ναι, το μπορώ-το γνωρίζω-μου φαίνεται καλή ιδέα.
Σημαίνει, επίσης, είμαι καταπληκτικός: «Το 'χεις, λέμε!»
Συνώνυμο του παλιότερου «Είσαι θεός-ά!» και του ακόμη παλιότερου «Σκίζεις!».

Δεν της το 'χα = Δεν την είχα ικανή για κάτι τέτοιο...

Δεν υπάρχει! = Είναι απίστευτο, τρελό, καταπληκτικό.
Το χρησιμοποιούμε και ως υπερθετικό για πρόσωπα: «Καλά, δεν υπάρχεις, μιλάμε!»

Ό,τι να 'ναι = Χρησιμοποιείται πάρα πολύ και με διάφορες αφορμές,
αλλά και χωρίς αφορμή δηλώνει την ασυνεννοησία, την ανοργανωσιά.
Ως χαρακτηρισμός προσώπου δηλώνει κάποιον που είναι στον κόσμο του:
«Ο τύπος είναι ό,τι να 'ναι!» Ανάμεσα σε παρέες, παίρνει και την έννοια
του «Δε βαριέσαι» ή του «Ας πάει και το παλιάμπελο»:
«Είδαμε μαραθώνιο "True Blood" όλο το Σάββατο! - Καλά, ό,τι να 'ναι!»
ή «Τι λέτε; Τρία επεισόδια έμειναν, να τα δούμε; - Καλά, ό,τι να 'ναι!»

Το 'χει κάψει, είναι καμένος = Τα εγκεφαλικά του κύτταρα έχουν καταστραφεί
(από ουσίες ή από βιντεογκέιμ).

Δεν την παλεύω = Δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο, δεν «το 'χω».

Κουκουρούκου = Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε

Κατέβασα παροχή = Αδιαφόρησα

Τα σπάμε = Είμαστε καταπληκτικοί, «το 'χουμε», περνάμε σούπερ.
«Τα σπάει!» = είναι τέλειο, εντυπωσιάζει...

Πού 'σαι, ρε μαν; = Η φράση χρησιμοποιείται έτσι ακριβώς ως χαιρετισμός.
Από το αγγλικό man και με εμφανή την επιρροή της χιπ χοπ κουλτούρας.

Νταουνιάσου! = Κάτσε κάτω, sit down. Είναι νέα, χιουμοριστική χρήση
που δεν έχει σχέση με το «νταουνιάζομαι», το «πέφτω ψυχολογικά», που ήταν λαστ γίαρ!

Ενιγουέι = (Anyway) Όπως και να 'χει. Χρησιμοποιείται όπως και το αντίστοιχο αγγλικό.

Χελόου; = (Hello?) Είναι κανείς εκεί; (μέσα στο κεφάλι σου) ή «το 'χεις ακατοίκητο;»
Χρησιμοποιείται όπως και το αντίστοιχο αγγλικό, για να δηλώσει το υπερπροφανές,
αυτό που ο άλλος είναι «ζώγγολο» αν δεν το καταλαβαίνει.

Ρισπέκτ! = (Respect!) Χρησιμοποιείται όπως και η αντίστοιχη αγγλική έκφραση,
για να δηλώσει βαθιά εκτίμηση σε πρόσωπο, πράγμα ή κατάσταση: «Εντάξει, ξέρει
μπάσκετ το άτομο, ρισπέκτ!» - «Χα, χα, ρισπέκτ, μεγάλε, μου 'φτιαξες το κέφι, μαν!»

Οκέικ = Το οκέι σε χιουμοριστική εκδοχή, με μεγάλη πέραση αυτόν τον καιρό.

Αν-παίκταμπλ = Από το στερητικό α + παίζομαι + την αγγλική κατάληξη
-able: Δεν παίζεται!

Το συσιφόνι = Ελληνοποίηση του youtube (εσύ+σιφόνι).
Χρησιμοποιείται με χιουμοριστική διάθεση.

Λεβελιάζω = Από το αγγλικό level: Ανεβαίνω επίπεδα με γοργούς ρυθμούς,
σε ον λάιν γκέιμ. Σημαίνει και το έχω κολλήσει άσχημα (εθιστεί) και παίζω όλη μέρα.

Ζούδι = Ζώο, άχρηστος. Η νέα γενιά το χρησιμοποιεί με σχετικά ελαφριά
διάθεση. «Καλά, ρε ζούδι, δεν υπάρχει αυτό που λες!»

Ζώγγολο = Από το ζώο + μόγγολο. Χρησιμοποιείται για να δώσει έμφαση στη χαμηλή
διανοητική ικανότητα του αναφερόμενου ως «ζώγγολο».

Αργάμισι = Αργά και κάτι παρά πάνω: «Τι ώρα γύρισες χτες; - Ε, αργάμισι!»,
«Καλά, ας μην τον περιμένουμε, αυτός θα έρθει αργάμισι!»

Εφαγα χι, έριξα χι = Απόρριψη, χυλόπιτα, διακοπή διπλωματικών σχέσεων:
«Δεν με ξέρει καλά εμένα, θα φάει ένα χι που θα είναι όλο δικό του!»

Καστανάς = Ο ασήμαντος, ο τίποτα: «Τι κάνει αυτή με τον καστανά;»

Μαέβιους = Ο,τι και τα παραπάνω, αναφορά στον «Μαέβιους Παχατουρίδη»,
τον πομπώδη ζωγράφο από τους Α.Μ.Α.Ν.

Σκαλώνω = Κολλάω, δυσκολεύομαι: «Να δεις πώς τον είπε; Σκάλωσα τώρα...»

Σάπινγκ = Από το «σαπίζω» και την κατάληξη -ing: Το λούζω, δεν κάνω τίποτα,
είμαι όλη μέρα στον καναπέ... «Κομμάτια είμαι από χτες, σήμερα θα κάνω σάπινγκ».
Να μη συγχέεται με το παλιότερο «κοκούνινγκ», που ήταν η αγγλική έκφραση cocooning
και είχε τη θετική έννοια του αράγματος στο ζεστό σπιτικό.

Ελεος! = Χρησιμοποιείται όπως και το αντίστοιχο αγγλικό «mercy!» ως επιφώνημα.
«Πάλι ποδόσφαιρο θα δείτε; Ελεος!»

Γκικ = Φύτουκλας (και τα πιο ελαφρά: σπασίκλας, φυτό).
Geek: Ατομο που δεν «το 'χει» με το γενικό περιβάλλον και που είναι κολλημένο
με αντικείμενα ή θέματα διανοητικού περιεχομένου, τεχνολογίας και αντίστοιχων
παιχνιδιών (ηλεκτρονικών και μη). Το «σπασίκλας» αφορά περισσότερο τον κολλημένο
με τα βιβλία και τα μαθήματα.

Ντρίμι = Το αγγλικό «dreamy» (ονειρικός, όνειρο), αντικαθιστά ταχύτατα
το -παλιότερο- «θεϊκός». Για γραπτά μηνύματα...

Ο-μι-τζι = Ο.Μ.G., τα αρχικά τού «oh, my God!» (Θεέ μου!).
Εκφραση πάρα πολύ της μόδας στην Αμερική, πέρασε μέσω ίντερνετ τσάτινγκ σε όλο τον κόσμο.
Μόνο που εδώ χρησιμοποιείται και... προφορικά!

ΛΟΛ = L.Ο.L., τα αρχικά τού «laugh out loud» (γελάω δυνατά).
Διεθνώς χρησιμοποιείται μόνο στη γραπτή επικοινωνία μέσω ίντερνετ ή sms,
εδώ ακούγεται κιόλας. Σημειώστε και το αρκετά χιουμοριστικό προφορικό «Ο-μι-τζι
και τρία ΛΟΛ!».

ROTF-LOL = Ο υπερθετικός του ΛΟΛ,«rolling on the floor laughing out loud»:
Κυλιέμαι στο πάτωμα από τα γέλια! Ευρύτατης χρήσεως στο ίντερνετ.

Της ιδίας φύσεως και το:
LMAO = Laughing my ass off: Ξεκωλώθηκα στο γέλιο.

BF / GF = Boy-friend, Girl-friend: Το αγόρι/ το κορίτσι ή αυτός/-ή που θέλουμε.

BFF = Best friends forever: Η κολλητή (βλέπε και την ομότιτλη εκπομπή ριάλιτι με την Πάρις Χίλτον).

F2F = Face to face: Πρόσωπο με πρόσωπο. Παίζει πολύ στα sms «ψησίματος».

ΤΥ = Thank you, ευχαριστώ εν συντομία.

POS = Parent over shoulder, συνθηματικό «σύρμα».
Σημαίνει στην ιντερνετική γλώσσα «γονιός πάνω απ' τον ώμο μου»,
δεν μπορώ να μιλήσω τώρα...

Ρ911 = Συναγερμός, γονείς! Από το Ρ (parent) και τον αριθμό 911
(το αμερικανικό της αμέσου βοηθείας)!

CD9 - Code 9 = Και πάλι συνθηματικό στον τύπο με τον οποίο «τσατάρεις»
για το ότι εμφανίστηκε γονιός στο δωμάτιο!
Εμπνευσμένο από τους συναγερμούς (code) της αμερικανικής αστυνομίας.

BRB = Επιστρέφω αμέσως («be right back»), όταν αφήνεις τη σελίδα ή βγαίνεις
από το διαδίκτυο μέχρι να φύγει ο γονιός!

ASL = Από τα αρχικά των «age, sex, location» (ηλικία, φύλο, τόπος):
Αποκλειστικά στο τσάτινγκ, για να ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις!

RTMS = Τα αρχικά τού «Ρώτα τη μάνα σου!» ή, μάλλον, «Rota ti mana sou»!
Ευφυές και ξεκαρδιστικό. Αποκλειστικά και μόνο σε γραπτή επικοινωνία

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Οικογενειοκρατία… η Cosa Nostra της Ελλάδας

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών
δεν μπόρεσα και εγώ να αντισταθώ στο κλίμα της εποχής
και να μην καταγράψω συνολικά την εικόνα που βλέπω στο σύνολο της πολιτικής σκηνής.
Από τους 94 πρωθυπουργούς που θήτευσαν στην Ελλάδα από το 1828 έως το 2010,
τουλάχιστον 22 συνδέονταν μεταξύ τους με στενή συγγενική σχέση, σε ευθεία ή πλάγια γραμμή.
Από την εποχή που ο προπάππος μου ψήφιζε, υπήρχε το δίλλημα για το εάν ένας
Παπανδρέου η ένας Καραμανλής θα είναι πρωθυπουργός αυτής της χώρας.
Δεν είναι όμως αυτοί οι μόνοι γόνοι της πολιτικής ζωής της χώρας.
Ένα σωρό άλλοι γόνοι, ανίψια, ξαδέλφια, νύφες, γαμπροί εγγόνια, κουμπάροι,
βαφτιστήρια πρώην υπουργών και βουλευτών ζητούν την ψήφο μας για να μας σώσουν!
Η επί δεκαετίες κυριαρχούν στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου.
Μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν ~63 υποψήφιους/ιες (σχεδόν ισόποσα μοιρασμένοι)
που έχουν συγγενική σχέση με πρώην βουλευτές, υπουργούς η πρώην πρωθυπουργούς,
από αυτούς οι περισσότεροι βγήκαν βουλευτές την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση.

Είναι πάντως απίστευτο, πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν δουλέψει
ποτέ στην ζωή τους, δεν προβληματίστηκαν ποτέ για την επόμενη μέρα των σπουδών τους,
δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ το πρόβλημα της ανεργίας ή της αβεβαιότητας της
επόμενης μέρας, δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ ένα από τα χιλιάδες προβλήματα που
αντιμετωπίζει καθημερινά ο μέσος Έλληνας, όπως αν τα 20 ευρώ που έχει στην τσέπη
φτάνουν για την λίστα του σούπερ μάρκετ, αν έχουν απεργία τα λεωφορεία που
χρειάζεται να πάει στην εργασία του ή αν την 1η του μηνός θα έχουν το ενοίκιο στην
τσέπη τους, έχουν την αυταπάτη (μαζί με αυτούς και εμείς) ότι είναι εθνοσωτήρες και
έρχονται να ζητήσουν την ψήφο, για να λύσουν προβλήματα που ποτέ δεν αντιμετώπισαν.
Πάντως αν πήγαινε κάποιος 50 χρονών με μηδενική προϋπηρεσία,
σε μία ιδιωτική εταιρεία που θα ζήταγε διευθυντικό στέλεχος ,
θα τον πέταγαν έξω με τις κλωτσιές.
Στην Ελλάδα τους κάνουμε πρωθυπουργούς.

Σταχυολογόντας.
Το βιογραφικό τους γεμίζει με εκείνο τον μαγικό τρόπο που γεμίζουν τα βιογραφικά
για να παρουσιάζουν το τίποτα σαν το παν. \
Στα βιογραφικά τους θα δει κάποιος ότι το Χάρβαρντ ουνιβερσίτι είναι στην προτίμηση όλων,
έκαναν το Χάρβαρντ – Ψυχικό ... Πατησίων – Ομόνοια.
Κάποιοι μπερδεύονται , αντί στο Λαγονήσι πολιτεύονται στο Καρπενήσι,
κάποιοι νομίζουν ότι η Γλυφάδα είναι η επαρχεία της Ελλάδας
και κάποιοι πιστεύουν ότι η Σαλαμίνα είναι στο κέντρο του Αιγαίου.
Κατά τα άλλα, το παιδί του αγρότη από την επαρχία έχει κατά το Σύνταγμα τις ίδιες πιθανότητες,
τις ίδιες ευκαιρίες να κυβερνήσει τη χώρα, όπως το παιδί του καθενός άλλου.
Άντε μετά να πάει ο κάθε πολίτης να ζητήσει διορισμό για το παιδί του
και να μην δείξει κατανόηση ο Βουλευτής. Αφού ο ίδιος πόνος τους καίει και τους δύο.
Αν και δεν αποκλείεται να αρχίσει κανένα λογύδριο περί αξιοκρατίας,
νομοθεσίας και Συντάγματος προς τον ικέτη πατέρα.

Σαφώς και υπάρχουν πολύ ικανοί γόνοι και έχουν την ικανότητα της θέσης,
ως αντίλογο των παραπάνω μπορούν πολλά να ειπωθούν, δεν είναι όλοι ίδιοι,
ότι πρόκειται για φυσική εξέλιξη ενός τέκνου που μεγαλώνει σε πολιτική οικογένεια
και όπως το παιδί ενός δικηγόρου έχει πολλές πιθανότητες να γίνει δικηγόρος ή ενός
γιατρού να γίνει γιατρός, έτσι τα παιδιά των πολιτικών είναι πολύ πιθανόν να
ασχοληθούν και αυτά με την πολιτική, και πολλά άλλα,
πείτε μου όμως η αφετηρία είναι ίδια για όλους;
Μην μπερδεύουμε το συμβολικό κεφάλαιο του προγόνου και το πολιτικό κεφάλαιο
(συσσωρευμένο με πολύ ρουσφετολογικό κόπο…) ως διαδικασία σπουδών για το επάγγελμα.

Η οικογενειοκρατία είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της γενικότερης νόσου
του πολιτικού μας συστήματος. Τα κόμματα όχι μόνο δεν είναι δημοκρατικά, είναι
οικογενειοκρατικά, επίσης όμως κατά βάθος δεν είναι καν κόμματα, διότι στερούνται
ειλικρινούς προγράμματος. Κατά βάση πρόκειται για οικογενειακές επιχειρήσεις που
εμπορεύονται ψευδαισθήσεις με σκοπό το κέρδος.

Κατεβαίνοντας ποιο κάτω την ιεραρχία της πολιτικής θα δούμε ότι και στην τοπική
αυτοδιοίκηση εφάμιλλα ευτράπελα συμβαίνουν, μάλιστα σε τοπικό επίπεδο προστίθεται
και το απόλυτο στο πολιτεύεστε ‘’είσαι δημόσιος υπάλληλος (η του ευρύτερου δημόσιου
τομέα) , πολιτεύεσαι’’. Σπάνια ως ποτέ θα δεις από τον ιδιωτικό τομέα να είναι
κάποιος ως υποψήφιος Δήμαρχος η Περιφερειάρχης.
Τυχαίο! Δεν νομίζω.
Έτσι καταφέραμε να αποκλείσουμε όλοι μας με την ως τώρα προτίμηση του ψήφου μας
να δώσουμε την ευκαιρία σε πολύ ικανά στελέχη του ιδιωτικού τομέα να πρωτοστατήσουν,
έστω και μόνο, στα τοπικά κοινά.
Το κοινό σημείο των περισσοτέρων υποψηφίων και πάλη είναι ότι ‘’επανεκλέγεστε’’,
είναι αυτό που λέει και ο λαός μας,
‘’όποιος έγλυψε μια φορά το μέλι, δεν μπορεί να του αντισταθεί’’.
Είμαι σίγουρος ότι αν μπουν ορκωτοί λογιστές σε κάθε δήμο,
δύσκολο θα μπορεί να γλυτώσει ο εκάστοτε δήμαρχος και οι παροικούντες εν του
δημαρχείου το σκάνδαλο (η τη φυλακή… συμβαίνει σε άλλες χώρες).

Δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο όταν κάποιος πολιτεύεται να ψάχνουμε πρώτα
το προσωπικό του κίνητρο (ιδιαίτερα αν είναι και από τον ιδιωτικό τομέα) και μετά
την ικανότητα του. Η πολιτική που έχουν δημιουργήσει οι πολιτικοί μας μάλλον
φεουδαρχικό φαντάζει , μόνο οι τίτλοι αλλάζουν.
Ο βασιλιάς λέγεται σήμερα πρωθυπουργός, ο πρίγκιπάς υπουργός, ο Λόρδος βουλευτής,
ο κόμης Περιφερειάρχης και ο Κόντες Δήμαρχος, καθένας προσπαθεί
να πάρει τον τίτλο του και να τον κάνει οικόσημο.

Στις 7 Νοεμβρίου θα καλεστεί ο καθένας μας να ασκήσει το ποιο ιερό δικαίωμα
της δημοκρατίας το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεστε,
ας αναλογιστή ο καθένας μας την ευθύνη αυτή και ας πράξη ανάλογα σύμφωνα
με την συνείδηση του και το κοινό συμφέρων όλης της κοινωνίας που συμμετέχει
ως ενεργός πολίτης.

Ας ευχηθούμε για το καλό όλων μας να βγουν οι ικανότεροι και όχι οι δημοφιλέστεροι.
Ας ελπίζουμε για το καλό όλων μας ότι θα είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους.
Ας πιστέψουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρο μας καλύτερο
με την συμμετοχή μας σε αυτές όπως και σε όλες τις εκλογές της δημοκρατίας μας.

Καλό βόλι !