Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Τα οικογενειακά έξοδα καταβροχθίζουν το οικογενειακό εισόδημα.

Τα επιτεύγματα, η δράση του ατόμου σε περιβάλλον ανταγωνισμού ωφελεί το σύνολο.
Έτσι, οι συλλογικές επιδιώξεις εξυπηρετούνται από τις ανεξάρτητες δράσεις των μελών της.
Αυτό ισχύει στην οικονομία μέχρι ενός σημείου। Η κρίση απέδειξε ότι υπάρχουν όρια
που το οικονομικό σύστημα και οι παίκτες του δεν πρέπει να ξεπερνούν,
των νοικοκυριών συμπεριλαμβανομένων.

Τα νοικοκυριά είναι αυτά που σε μια κρίση θα είναι τα πρώτα που θα υποχρεωθούν να την απορροφήσουν.
Αρκετά νοικοκυριά δεν θα αντέξουν στην κρίση, εάν αυτή μάλιστα (όπως λένε και κάποιοι ειδικοί)
θα είναι και μακροχρόνια, τότε βλέπω πολλά νοικοκυριά να διαιρούνται.
Γιατί όμως κάποια νοικοκυριά δεν θα αντέξουν και κάποια θα αντέξουν;
Τυχαία; Δεν νομίζω! :-)
Τα νοικοκυριά που θα αντέξουν θα είναι ουσιαστικά αυτά που συνειδητά η όχι
επέλεξαν κάποιους κανόνες για τους πέντε βασικούς τομείς του νοικοκυριού τους.
Σπίτι, Αυτοκίνητο, Παιδιά, Εκπαίδευση, συνταξιοδοτική πρόνοια.
Αυτοί οι πέντε τομείς καταβροχθίζουν πάνω από το 50% των εσόδων μας που θα έχουμε εισπράξει σε όλη μας τη ζωή.
Το να είμαστε εξ αρχής συνετοί και προσεχτικοί σε αυτούς τους τομείς ανεξαρτήτως
οικονομικής εποχής είναι από μόνο του ένα προτέρημα και μια πολύ καλή βάση
για την λειτουργία του νοικοκυριού μας σε όλη την διάρκεια ύπαρξης του.
Μάλιστα τα περισσότερα οικονομικά ιδρύματα όπως οι τράπεζες λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τους,
την σχέση αυτών των εξόδων σε συνάρτηση με το δηλωμένο εισόδημα.
Το γινόμενο της αφαίρεσης αυτών των δυο παραγόντων,
είναι και ένας από τους κύριους λόγους για το εάν θα εγκρίνουν κάποιο δάνειο η όχι.
Στους συγκεκριμένους τομείς υπάρχουν κάποιοι απλουστευμένοι κανόνες
που μας δείχνουν μέχρι το που μπορούμε να ανοιχτούμε χωρίς να κινδυνέψει το ίδιο το νοικοκυριό μας.

Πρώτος Κανόνας: Μην ζητάτε περισσότερο σπίτι από ότι μπορείτε να αντέξετε οικονομικά.
Πως θα ξέρω μέχρι ’’πόσο σπίτι’’ μπορώ να αντέξω;
Στα περισσότερα νοικοκυριά ισχύει ο εμπειροτεχνικός κανόνας, ότι το κόστος της οικίας
δεν πρέπει να ξεπερνά το πενταπλάσιο του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος.
Κάποιοι ειδικοί παροτρύνουν να μην είναι το τριπλάσιο, έτσι ώστε σε περίοδο κρίσης
να υπάρχει ένα αλεξίπτωτο κινδύνου στην διάθεση του νοικοκυριού.
Η αιτιολογία: Το κόστος ενός σπιτιού – διαμερίσματος εμπεριέχει και άλλα κόστη
πέρα αυτό της δόσης του δανείου. Όπως ο φόρος, ασφάλεια οικίας και κόστος συντήρησης,
όπου το κόστος συντήρησης είναι περίπου δυο ως τρία τοις εκατό το έτος από το κόστος κτήσης του.
Παράδειγμα, εάν ένα νοικοκυριό έχει 30.000€ ετήσιο εισόδημα και υπολογίσουμε
ότι το 20% της κτήσης του σπιτιού υπάρχει ως προκαταβολή ,
τότε μπορεί να έχει σπίτι – διαμέρισμα αξίας ~120.000€.
Το 80% της αξίας του σπιτιού με 20 χρόνια διάρκεια δανείου με ένα 5% ~6% τόκο
τότε θα πληρώνει περίπου ~9.000€ το έτος για δόσεις του δανείου,
όπου 9.000€ είναι ~30% του ετήσιου εισοδήματος.

Δεύτερος Κανόνας: Μην αφήνεται να σας οδηγήσει το αυτοκίνητο στην πτώχευση.
Εδώ ισχύει η ίδια λογική περίπου όπως και στο σπίτι.
Τα περισσότερα νοικοκυριά σήμερα έχουν την δυνατότητα για δικό τους αυτοκίνητο.
Και εδώ ο εμπειροτεχνικός κανόνας είναι απλός, το αυτοκίνητο δεν πρέπει
να αξίζει περισσότερο από το 30% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος.
Παράδειγμα εάν ένα νοικοκυριό έχει 30.000€ ετήσιο εισόδημα τότε μπορεί να απόκτηση ένα αυτοκίνητο ως 10.000€.
Μην ξεχνάμε ότι εκτός του κόστους κτήσης του αυτοκινήτου , υπάρχουν και πολλά επιπρόσθετα κόστη
με την απόκτηση ενός αυτοκίνητου, όπως ασφάλεια αυτοκινήτου, Βενζίνη, τέλη κυκλοφορίας και Service.

Κανόνας τρίτος: Παιδιά σημαίνουν ευτυχία και χαρά, κοστίζουν όμως Νεύρα, χρόνο και χρήμα.
Σύμφωνα με μια στατιστική από κάποια υπηρεσία της ευρωπαϊκής ένωσης
(δεν θυμάμαι ποια) που διάβασα, ένα παιδί ως το 18 έτος της ηλικίας του,
έχει κόστος όσο και ένα διαμέρισμα (περίπου ~120.000€).
Στο κόστος για την ευτυχία του γονέα δεν συμπεριλαμβάνονται τυχόν σπουδές,
στρατιωτική θητεία, χρόνος ανεργίας και φροντιστήρια.
Εδώ ισχύει ο βασικός κανόνας
‘’τα επιπρόσθετα - πλεονάζουσα έξοδα θα πρέπει να αποφεύγονται, σε οποιοδήποτε στάδιο της ηλικίας τους’’ .
Τις περισσότερες φορές μπορούμε να προσφέρουμε τα παΐδια μας πολύ περισσότερη χαρά
από οποιοδήποτε υλικά αγαθά, εάν αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε αυτά και αυξήσουμε τις αντοχές μας σε νεύρα.

Κανόνας τέταρτος: Πόσο πρέπει να κοστίζουν οι σπουδές (μόρφωση) του παιδιού μου;
Παλαιότερα και ειδικά σε χώρες του εξωτερικού τα δάνεια σπουδών θεωρούνταν ‘’καλά’’ δάνεια.
Αυτοί οι καιροί πέρασαν. Σήμερα μάθαμε ότι ‘’το πολύ του καλού, μπορεί να βλάπτει’’ .
Στις σπουδές ισχύει ότι μην παίρνεται δάνειο σπουδών παραπάνω από ότι
θα βγάζατε μ.ο τα πρώτα δέκα έτη ως ετήσιο εισόδημα.
Στα πρώτα δέκα έτη πρέπει να συμπεριληφθούν και τα χρόνια που μπορεί κάποιος να έχει ως ανεργία,
αναλόγως την ζήτηση του επαγγέλματος που σπουδάζει.
Η λογική είναι απλή, κάποιος που θα πληρώνει για δόσης δανείου σπουδών πάνω από 10% του ετήσιου εισοδήματος του,
τα επόμενα δέκα χρόνια , δύσκολα θα μπορεί να ανταπεξέλθει και στις άλλες , τρέχουσες υποχρεώσεις του, στο μέλλον του.

Κανόνας πέμπτος: Η εξασφάλιση των γηρατειών δεν θα πρέπει να υποτιμάτε!
Πόσα όμως χρειάζεται κάποιος στα γεράματα – στην σύνταξη του για να έχει εφάμιλλο επίπεδο ζωής;
Εδώ ο κανόνας μας λέει, να πολλαπλασιάσουμε το ετήσιο οικογενειακό (η ατομικό) εισόδημα επί 25.
Εάν το εισόδημα είναι 30.000€ Χ 25% = 7.500€.... τόσα θα χρειαστούμε
ως επιπρόσθετο ετήσιο εισόδημα πέραν της σύνταξης μας,
ουσιαστικά 625€ το μήνα επιπλέον από ότι θα παίρναμε σύνταξη.
Άρα εδώ ισχύει ότι η πρόνοια είναι η καλύτερη λύση, όσο νωρίτερα διασφαλίσω – προνοήσω τα γεράματα
τόσο ποιο ασφαλές η διατήρηση του ίδιου βιοτικού επιπέδου και πέραν του εργασιακού βίου μας.
Οπότε σε μια ‘’ελεύθερη’’ οικονομία είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε το νου μας από νωρίς για το αύριο.

Οι παραπάνω απλή εμπειροτεχνικοί κανόνες χρησιμοποιούνται από επιστήμονες και ειδικούς της οικονομίας
και πέρα του απλού νοικοκυριού για να μπορέσουν να έχουν μια εικόνα όσο γίνεται ποιο απλή,
αλλά και ποιο κοντά στην πραγματικότητα του αύριο.
Βέβαια οι κανόνες που αναφέρω δεν τηρούνται πάντα στο ακέραιο, ειδικά στην Ελλάδα
όπου η μια οικογένεια αλληλοεπιδρά στην άλλη, η παραπάνω κανόνες μπορούν να γίνουν ακόμη ποιο ελαστική,
τόσο ελαστική όσο υπάρχει και υγιείς αλληλοεπίδραση στις οικογένειες αυτές.
Σε μια περίοδο κρίσης όπου το περιβάλλον γίνεται ακόμη ποιο βίαιο ανταγωνιστικό,
καλό είναι η δράση μας ως άτομο να είναι μετρημένη και υπολογισμένη ,
έτσι ώστε να ωφελήσει εμάς πρωτίστως αλλά και το σύνολο,
όπου ένα υγιείς νοικοκυριό μπορεί να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο ,
η τουλάχιστον δεν δημιουργεί προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Μια φορα και εναν καιρο.....

Μια φορά και έναν καιρό, έτσι θέλοντας να με επαναφέρω στην σκληρή καθημερινότητα
από την χαλαρότητα του καλοκαιριού ξεκίνησα να γράφω την παρακάτω ιστορία.
Μια ιστορία που μου έχει μείνει στην μνήμη μου από τα φοιτητικά χρόνια.
Τότες έχοντας καθηγητή ένα αξιόλογο άνθρωπο που παράτησε την ελεύθερη αγορά της Γερμανίας
(όπου τα έσοδα ήταν πολλαπλάσια) και έγινε εκπαιδευτικός, εκπαιδευτικός εκ πεποιθήσεως
γιατί πίστευε ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από εκπαίδευση.
Εκπαίδευση που όχι μονό να μεταφέρει τεχνογνωσία αλλά ηθική και αλτρουισμό
του κάθε άτομου προς το κοινωνικό σύνολο.
Με αυτόν τον καθηγητή πολλές φόρες ήρθα σε σύγκρουση,
μια σύγκρουση ιδεών και απόψεων και όχι χαρακτήρων.
Άπειρες φορές με παρότρυνε να σκέπτομαι πέρα του ‘’κουτιού’’
(thinking out of the box…. που λένε και οι άγγλοι) με πρώτο κανόνα
‘’εάν αυτό που πιστεύω, είναι προς όφελος όλων’’και όχι μονό προς κάποιων η κάποιου.
Κάποια στιγμή (από τις πολλές στιγμές) συζητώντας μαζί του μου είπε
‘’σε βλέπω γραφικό του χωριού στην χωρά σου’’, γιατί; τι εννοεί ο ποιητής; του απαντώ,
μου απάντησε εκτός από την καθημερινή πάλη που θα έχεις με τον εαυτό σου για το ορθό η λάθος,
θα πρέπει να παλεύεις και εναντία μιας νοοτροπίας η οποία μονό Ευρωπαϊκή η Ελληνική
δεν θα είναι, μάλλον ανατολίτικη θα φαντάζει’’.
Ενοχλημένος τότε, του απαντώ , ότι εάν πιστεύει τόσο στην ανωτερότητα του δικού του κόσμου
τότε μάλλον εγκλωβίστηκε στο μιλιταριστικό παρελθόν της Γερμανίας
και δεν υπάρχει λόγος επικοινωνίας μεταξύ μας
(βλέπετε ήμουν αρκετά θρασύς ως νέος τότε και η έπαρση για την ιδεατή χωρά που είχα στο νου μου
και πίστευα ότι καταγόμουν ήταν στο απόγειο της…. Αχ ωραίο πράγμα να είσαι νέος).
Εκείνος βλέποντας μου να εκτροχιάζομαι με περίσσια έπαρση, αντί να με συνέτιση μου ζήτησε και συγγνώμη,
γιατί δεν μπόρεσε να είναι σαφής στο λόγο του προς εμένα.
Έτσι λοιπόν άρχισε να μου αφηγείται ένα παραμύθι, ένα παραμύθι από μια μακρινή ανατολίτικη χώρα,
ένα παραμύθι που χρόνια με στοιχειώνει και κάποιες φορές νομίζω ότι ζω στην συγκεκριμένη χώρα.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν υπήρχε έναν νέος άνθρωπος σε ένα μικρό χωριό σε αυτήν την μακρινή χώρα.
Αυτός ο νέος μη μπορώντας να συμβιβαστεί με τις πρακτικές και τις αντιλήψεις
του περίγυρου του , είπε στον εαυτό του ότι κάτι πρέπει να κάνει για να αλλάξει
όλα τα κακώς κείμενα που εμποδίζουν τους συγχωριανούς του στην καθημερινότητα τους,
μια καθημερινότητα που από μόνη της ήταν πολύ σκληρή.
Ήθελε να δώσει πρόσβαση σε υπηρεσίες και δομές του κράτους σε όλους τους συνάνθρωπους του,
να σπάσει το κατεστημένο που λυμαίνονταν τους κόπους και την άγνοια τους.
Να δώσει νέους ορίζοντες στους νέους και να μεταλαμπαδεύσει τεχνογνωσία
για ένα καλύτερο αύριο για όλους.
Η ιδέα άρχιζε να ωριμάζει στο μυαλό του και δειλά – δειλά άρχιζε να την εκφράζει στον περίγυρο του.
Είχε άποψη και την τεκμηρίωνε, πάντα ανέφερε το πρόβλημα και συνάμα έδινε κάποια λύση σε αυτό.
Σε πολλούς άρεσε που κάποιος έλεγε το πρόβλημα με το όνομα του φανερά
και ταυτόχρονα χωρίς να είναι απλά εναντία σε όλα έδινε και μια λύση – πρόταση.
Σε κάποιους άρχισε να μπαίνει στο μάτι σαν κάποιο σκουπιδακη που θέλει αφαίρεση.
Με την πάροδο του χρόνου αυτή που τον έβλεπαν σαν ‘’κακό σπυρί’’
άρχισαν να του θέτουν έμμεσα κάποια εμπόδια στην καθημερινότητα του ,
ξέρετε αυτά που δεν μπορείς να αποδείξεις αλλά τα βλέπεις.
Έτσι είδε και απόειδε ο νεαρός άρχισε να συντάσσετε με τους υπόλοιπους θετικά
προσκείμενους προς αυτόν και να συντάσσονται ολοι τους σε μια ομάδα.
Όπου αποφάσισαν να τον προτείνουν ως πρόεδρο του χωριού στις επικείμενες εκλογές.
Όπερ και εγενετο, έβαλε υποψηφιότητα και βγήκε σχεδόν παμψηφεί με μεγάλη διάφορα
από τον προκάτοχο του που ήταν υποψήφιος।

Ως πρώτη ενέργεια ήταν να συγκαλέσει τοπικό συμβούλιο και προσκάλεσε όλο το χωριό να είναι παρόν σε αυτό.
Η πρώτη πρόταση & απόφαση του ήταν ότι ο καθένας θα μπορεί να έχει πρόσβαση
στις υπηρεσίες και δομές του κράτους, άρα και στον πρόεδρο.
Όπου θα μπορεί να καταθέτη το αίτημα του έτσι όπως αυτός το πιστεύει και να επιζητά το δίκιο του.
Από αύριο κιόλας θα μπορεί ο καθένας να βλέπει τον πρόεδρο।

Για να μην υπάρχει όμως συνωστισμός όρισε τον Γραμματέα του χωριού να βάζει σε μια τάξη
τα αιτήματα και να τους κλείνει ραντεβού ώστε να έχει για τον καθένα χρόνο
όπως και να μπορεί απερίσπαστα να επικεντρωθεί στο θέμα - πρόβλημα.
Την άλλη μέρα ο πρώτος συχωριανός μπήκε στο γραφείο του Γραμματέως
και ζήτησε να δει τον πρόεδρο μιας και αυτός είχε το πρώτο ραντεβού μαζί του.
Ο Γραμματέας τον καλωσόρισε, του προσφέρθηκε να τον κεράσει καφέ η λουκούμι
όπως συνηθίζονταν στην χώρα εκείνη και τον παρακάλεσε να καθίσει
σε μια από τις καρέκλες στο γραφείο του ώστε να ενημερώσει τον πρόεδρο και να τον υποδεχτεί.
Εκεί όμως που ήταν έτοιμος να μπει στο γραφείο του προέδρου
ρωτάει τον χωρικό ‘’ συγγνώμη που γίνομαι αδιάκριτος ,
αλλά ξέρεται για να ενημερώσω και τον πρόεδρο, τι μπαχτσιση (δώρο) έχετε φέρει; ‘’.
Μαπχτσιση; αναφωνεί ο χωρικός, μα μπαχτσισι δεν έφερα!
Ε, και πως θα πάτε στον πρόεδρο, έτσι χωρίς μπαχτσιση; ρωτάει ο Γραμματέας.
Αμάν… τι να κάνω! αναστενάζει ο χωρικός, δεν το σκέφτηκα καθόλου.
Μην ανησυχείς του λέει ο Γραμματέας, έχω εγώ να σου δώσω (να'σου και ο ενικος...),
τον κοιτάζει ερωτηματικά ο χωρικός και με το πονηρό ύφος του λυτρωτή, ο Γραμματέας
ανοίγει το παράθυρο πίσω από το γραφείο του και τσακώνει μια κότα
(βλέπετε πίσω από το γραφείο ήταν το κοτέτσι), να τι θα του δώσεις του προέδρου.
Μπράβο Γραμματέα με έσωσες, τι θα κάναμε και εμείς εδώ στο χωριό αν δεν είχαμε και εσένα;.
Μα δεν είναι τίποτα του απαντά ο Γραμματέας το καθήκον μου έκανα,
μόνο ‘’αν θέλεις’’ δώσε μου 4 τάλιρα για την κότα ώστε να την αναπληρώσω
και για να μην μας που και κλεφτοκοτάδες.
Ο χωρικός έδωσε τα 4 τάλιρα στον Γραμματέα , τον ευχαρίστησε και με περίσσια περηφάνια
χτύπησε την πόρτα του προέδρου και μπήκε στο γραφείο του.
Στην αρχή των χειραψιών ο χωρικός έδωσε την κότα στον πρόεδρο
και χωρίς να τον αφήσει να πει οτιδήποτε του λέει
‘’πρόεδρε, ένα μικρό δωράκι θα σε παρακαλέσω να το δεχτείς, αλλιώς θα με προσβάλεις!’’.
Ο πρόεδρος σαστισμένος, άφωνος και έχοντας την κότα στο χέρι , τι να κάνει την στιγμή εκείνη ο ερμος!
….αν και λίγο απρόθυμος ευχαρίστησε τον χωρικό,
άνοιξε το παράθυρο πίσω από το γραφείο του και πέταξε την κότα πάλη στο κοτέτσι χωρίς να πει κάτι άλλο.
Λοιπόν λέει ο πρόεδρος πως μπορώ να σε εξυπηρετήσω; …… καταθέτοντας ο χωρικός το αίτημα του
και κυλώντας ο χρόνος βγήκε ο χωρικός από το γραφείο του προέδρου ευχαριστώντας αυτόν.
Κοντοστάθηκε στο γραφείο του Γραμματέα και δεν παρέλειψε να τον ευχαριστήσει
για ακόμη μια φορά που τον έσωσε।

Φεύγοντας από το γραφείο του γραμματέα , να’σου ο επόμενος χωρικός.
Για να μην σας τα πολύ λέω, οι περισσότεροι αν όχι όλοι πήγαν μπαχτιση από μια κότα στον πρόεδρο
(δεν είμαι σίγουρος αν ήταν και η ιδία), κάποιοι μάλιστα να δείξουν
και την μεγάλη τους εκτίμηση προς αυτόν πήγαν και με κόκορα (8 τα τάλιρα).
Σε όλους ο πρόεδρος, απρόθυμος μεν, αλλά αποδεχόμενος το μπαχτιση και πετώντας το αυτό ξανά στο κοτέτσι,
τους δέχτηκε ολους και προσπάθησε να κάνει ότι καλύτερο δυνατό για αυτούς।
Έτσι κύλησε ο χρόνος, ο πρόεδρος ήταν ικανοποιημένος γιατί έκανε πράξει τα λόγια του
και οι χωρικοί ευχαριστημένοι γιατί με ένα μικρό ποια μπαχτσιση μπορούσαν να βρουν το δίκιο τους,
έστω… τουλάχιστον να καταθέσουν το πρόβλημα τους.



Ήρθε ο καιρός για να γίνουν ξανά οι εκλογές στο χωριό και ο πρόεδρος
έχασε τις εκλογές από τον προκάτοχο του, που υποσχέθηκε προεκλογικά
ότι μόνο με λίγα αυγά μπαχτιση θα λύνει τα προβλήματα τους.
Ο νέος αυτός Πρόεδρος έμεινε στην ιστορία αυτού του χωριού στην μακρινή ανατολή
ως ο κλεφτοκοτάς Πρόεδρος και ο Γραμματέας ως ο άνθρωπος τους
που τους έχει βοηθήσει σε τόσα και τόσα προβλήματα τους.

Μετά την αφήγηση της ιστορίας αυτής από τον καθηγητή μου... έμεινα κάτι τις άφωνος,
λίγο σαστισμένος… περισσότερο από την αφήγηση της ιστορίας παρά από το νόημα της
(βλέπετε τα νιάτα δεν στέκονται σε λεπτομέρειες).
Προσπαθώντας να του αναλύσω ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην χωρά μου ,
φέροντας διάφορα επιχειρήματα, με διέκοψε και μου είπε…
''ξέρεις μόνο και μόνο το ότι με άκουσες, μου έφερες επιχειρήματα μιας
και σου φαντάζει γνώριμο το σκηνικό, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κατάλαβες της ιστορία,
μονό που θα χρειαστείς χρόνο να την κατανοήσεις''।

Πρόσεχε όμως, όλους τους ανθρώπους μπορούμε να τους κάνουμε καθηγηταδες και μεγάλους επιστήμονες
μονό που σε ορισμένους δεν φτάνει ο δικός τους χρόνος ζωής.

Εκεί τελείωσε και συζήτηση μου με τον καθηγητή μου μιας και ο χρόνος είχε περάσει,
η ιστορία του όμως μου έμμηνε για χρόνια ως και σήμερα στην μνήμη μου χαραγμένη.
Δεν είμαι σίγουρος για το αν την κατανόησα, είμαι όμως σίγουρος ότι κάποτε,
κάποια στιγμή θα πρέπει να έζησα στην μακρινή αυτή χώρα.

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Μια χούφτα άνθρωποι με καρδιά και φιλότιμο

Έχοντας ξεκινήσει για το χωριό τα συναισθήματα μου για το σαββατοκύριακο ανάμικτα.
Από την μια υπήρχε η εκδήλωση στο μοναστήρι από την άλλη η κούραση της εβδομάδος
που δεν με άφηνε να θέλω πραγματικά να συμμετέχω έστω και ως θεατής σε αυτή την εκδήλωση.
Βλέπετε υπήρχε και η σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού , ότι αν πάω στην εκδήλωση
θα καταναλώσω βενζίνη που την στιγμή εκείνη φάνταζε πολύτιμη μιας και η απεργία ήταν στο απόγειο της।




Έτσι φτάνοντας το απόγευμα στο χωριό με ανάμικτα θέλω ανέβηκα όπως οι υπόλοιποι στο μοναστήρι.
Εκεί με περίμενε μια πρώτη έκπληξη, ο χώρος αποψιλωμένος , ρυμοτομημένος με πασαλάκια ,
εθελοντές που σε κατεύθυναν προς το Παρκινγκ , ένας χώρος που σου έδινε την αίσθηση του οικείου.
Μπαίνοντας στον χώρο της εκδήλωσης κάτω από τα υπόστεγα του μοναστηριού ως έλληνας όν,
άρχισα τις χαιρετούρες με όλον τον κόσμο, κόσμο που είχα καιρό να δω και μάλιστα σε μια ευχάριστη εκδήλωση,
διότι της περισσότερες φορές , ειδικά στα χωριά, συναντιέται κάποιος με τόσο κόσμο
μόνο σε δυσάρεστα συμβάντα , αυτό από μόνο του σε προδιέθετε θετικά.
Η εκδήλωση άρχισε, οι προλαλήσαντες μας έβαλαν με έναν όμορφο τρόπο στο κλίμα της εκδήλωσης,
στους λόγους τους μας μετέφεραν μια γλυκιά υπογλώσσια γεύση, μια γεύση που την γεύεσαι
όταν ακούς κάποιον που πιστεύεις ότι το νιώθει, το ζει, το αγαπά, αυτό που θέλει να πει, να εκφράσει


Ξεκίνησαν τα πρώτα συγκροτήματα , τα πρώτα ακούσματα.
Κάτω από τα υπόστεγα υπήρχε το αναψυκτήριο, όπως και άλλα stands ,
οι πρώτες μπύρες και τα πρώτα σουβλάκια άρχισαν να καταναλώνονται.

Πήρα μια μπύρα και μερικά σουβλάκια(άσχετο … ήταν μόνο τρία, είμαι σε δίαιτα) ,
η πρώτη μπύρα ζεστή…φτού , τι γίνεται ρε παιδιά μια δροσερή δεν υπάρχει;
Κάποιος με ενημέρωσε ευγενικά ότι λόγω έλλειψη βενζίνης δεν μπόρεσαν να βάλουν
τις γεννήτριες να δουλεύουν νωρίτερα μην τυχόν και δεν επαρκέσει στο τέλος η βενζίνη.
Και ‘γω, τι ! θα πιω ζεστή μπύρα;
Ελληνάρας, παρότι κάποιος μου εξηγεί με ευγενικό τρόπο
(που αν ήμουν εγώ στη θέση του ίσως να ήμουν ποιο ευθύς σε αυτών που θα με ρωτούσε

– αυτό που λένε στα χωριά॥ρίξτε τον μια στην μέση), εγώ το χαβά μου।


Εκεί, συζητώντας με μερικούς άρχισε μια σχετική μικρό γκρίνια να διαχέεται στο χώρο.
Δεν έχει κρύα μπύρα, δεν έχουν αρκετά λουκάνικα, δεν έχουν ηχεία κάτω από τα υπόστεγα,
δεν έχουν καρέκλες άνετες και γενικώς ότι δεν ήταν στα μέτρα και σταθμά του κάθε ευτυχισμένου.
Μεσούσης της ευγενούς παραπάνω ανάλυσης και κουρασμένος πήρα μια καρέκλα και κάθισα
σε απόσταση οφθαλμού και αφτιού απο την εξέδρα της εκδήλωσης.
Έτσι κουρνιασμένος στην καρέκλα άρχισαν να με συνεπαίρνουν τα ακούσματα ,
ακούσματα παραδοσιακά και πρωτόγνωρα ζωντανά,
εδικά το πολυφωνικό της Ηπείρου όπου ο πολυφωνικός συνδυασμός ανδρών και γυναικών με συνεπήρε τελείως,
με μετέφερε σε άλλο κόσμο, όμορφο, ζεστό, γνώριμο, με φωνητικές μυρωδιές από την φύση.

Τότε, εκείνη την στιγμή, συνειδητοποίησα το τι ακριβώς έχουν καταφέρει
με μεγάλο κόπο και προσπάθεια όλοι οι συμμετέχοντες στην προσπάθεια αυτή।



Είδα γύρω μου ανθρώπους , ανθρώπους άγνωστους από άγνωστα μέρη , ανθρώπους γνώριμους με άλλο πρόσωπο,
ανθρώπους που παρά τον κόπο και την προσπάθεια που κατέβαλαν την στιγμή εκείνη
το πρόσωπο τους ήταν γεμάτο ευχαρίστηση, χαρά που έλαμπε.
Κατανόησα ότι παρότι σε τούτη τη σημερινή τεχνοκρατούμενη κοινωνία, με τους ξέφρενους
και αγχωτικούς ρυθμούς ζωής και με την άμβλυνση των ηθικών φραγμών, υπάρχει ακόμη η έννοια
του ανθρωπισμού που πηγάζει από την καρδιά και το νου των ανθρώπων.
Κατάλαβα ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πάσχισαν να φέρουν σε πέρας την εκδήλωση
δεν ήταν με τίποτα παραπάνω οπλισμένοι, πέρα του εθελοντισμού τους.
Ένας εθελοντισμός που έφερε αυτό το όμορφο αποτέλεσμα,
ο εθελοντισμός του καθενός συμμετέχοντα στην προσπάθεια αυτή, που ξεκινά από την καρδιά
και διαχέεται στο περιβάλλον του χωρίς φραγμούς και περιορισμούς.
Μέσω της εθελοντικής προσπάθειας όλοι αυτοί που συμμετείχαν κατάφεραν
να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά,
να Ενισχύσουν και ενδυναμώσουν την κοινωνική δομή και συνοχή της τοπικής τους κοινωνίας,
να Ενδυναμώσουν και δώσουν νέο περιεχόμενο στη ζωή των ενηλίκων,
να Αυξήσουν τη δυνατότητα ενεργούς συμμετοχής των νέων στη ζωή και την εργασία,
να Αποτελέσουν εν δυνάμει χώρο ανάπτυξης νέων πολιτιστικών και κοινωνικών υπηρεσιών.
Βοήθησαν τον ίδιο τον εθελοντή στη εσωτερική του ολοκλήρωση, του πολίτη-εθελοντή, και βοήθησαν στη συνολική πορεία μετεξέλιξης της τοπικής κοινωνίας από ατομικιστική σε κοινωνία αλληλεγγύης।


Αισθάνθηκα πολύ όμορφα την στιγμή εκείνη, αισθάνθηκα περήφανα γιατί κατάφερε ο σύλλογος
(στον οποίο είμαι και γω μέλος, όπως πολύ άλλοι) να φέρει σε πέρας αυτή την εκδήλωση,
ένιωσα το εγώ μου να περηφανεύεται γιατί απλά γνωρίζει και έχει κοινωνική σχέση με τους εθελοντές .
Μια χούφτα άνθρωποι κατάφεραν με την καρδιά τους και το φιλότιμο τους
να φτιάξουν για όλους τους συμμετέχοντες, έστω και την στιγμή εκείνη μόνο, τον κόσμο ποιο όμορφο।

Μέχρι πρότινος είχα την αντίληψη ότι ένα σάπιο μήλο μπορεί να σαπίσει όλα τα μήλα στο καλάθι,
αλλά ένα καλό δεν μπορεί να επαναφέρει τα σάπια.
Σήμερα μετά την εμπειρία αυτή μπορώ να πω ότι
‘’ΝΑΙ… μπορούν λίγα μόνο μήλα να φτιάξουν ένα απέραντο περιβόλι που να ανθίζει και να σφύζει από ζωή’’.

Αν και ο εθελοντής είναι ενίοτε η γραφική φιγούρα ανθρώπου μιας άλλης εποχής για μερικούς .
Δεν ζητάει, δεν περιμένει αντάλλαγμα...
Είναι αυτή η κλασσική, λίγο παρεξηγημένη ώρες-ώρες φιγούρα του "μυρμηγκιού" με ψυχή "λιονταριού".
Είναι αυτός που "αγαπά τον πλησίον", γιατί σε αυτόν βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό.
Οι αγνές προθέσεις κάποιου εθελοντή πολλές φορές παρεξηγούνται.
Είναι η κοινωνία θα μου πείτε έτσι... Μια κοινωνία που όλα γίνονται για ένα σκοπό!
Μια κοινωνία νεο-Ελλήνων του φραπέ και της κοιλιάς.

Για μένα εθελοντής και ιδιαίτερα όποιος συμμετείχε εθελοντικά στην εκδήλωση αυτή
είναι από μόνος του ένας πρωταθλητής της ζωής.
Πρωταθλητής γιατί κάνει πράξη αυτό που πιστεύει, χωρίς να περιμένει οι υπόλοιποι να καταλάβουν τον σκοπό.

Έτσι απλά...! Χωρίς σκοπό!

Τελικά όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε λίγο απ΄ αυτό που μας περισσεύει.
Απ' αυτό που χωρίς ιδιαίτερο κόπο μπορούμε να δώσουμε.
Όλοι μας μπορούμε να γίνουμε εθελοντές, γιατί όλοι μας μπορούμε να αγαπήσουμε.

Tο συμπέρασμα είναι ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να αναπτυχθεί
χωρίς τη συνεισφορά των εθελοντών, ατομικά ή συλλογικά, με τυπικές ή άτυπες μορφές.
O εθελοντισμός είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης
και επαγγελματικής ιδιότητας. Συνιστά για όλους μια εξαιρετικά επιμορφωτική
λειτουργία που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη, ενισχύει την ενεργό συμμετοχή
και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας.

Κλείνοντας ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όλους τους εθελοντές
(φανερούς και κρυφούς) της εκδηλώσεις αυτής, σε όλο το Δ.Σ και το προεδρείο του.
Με έκαναν να αισθανθώ περήφανα απλά και μόνο γιατί συμμετείχα ως θεατής,
ενδυνάμωσαν σε εμένα και τα παιδιά μου στο να προσφέρουμε ποιο δυνατά λίγο απ΄ αυτό που μας περισσεύει.

Μπράβο σας!!!