Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Οι ωραίοι έχουν χρέη

"Οι ωραίοι έχουν χρέη" και ως Έλληνες Αδωνίς ακόμη περισσότερα।
Πλέον μπήκαν στη ζωή μας και τα περίφημα σπρέντ.
Λίγοι καταλαβαίνουμε τι ακριβώς σημαίνει,
όμως πολύ περισσότεροι το νιώθουμε ή θα το νιώσουμε στην τσέπη μας.
Το χρέος μας σε χρυσάφι λένε οι οικονομικοί αναλυτές ξεπερνά σε ύψος τον Πύργο του Αϊφελ,
και η ελληνική οικονομία μοιάζει με τον Πύργο της Πίζας.
Πέφτει, δεν πέφτει, πέφτει, δεν πέφτει!

"Χρωστάμε και της Μιχαλούς", λέει η παροιμία…
(άσχετο) μια εκδοχή για την προέλευση της φράσης αναφέρει ότι στα χρόνια του Όθωνα
βρισκόταν σε κάποιο σοκάκι του Ναυπλίου η ταβέρνα της Μιχαλούς.
Η Μιχαλού ήταν παραδόπιστη.
Είχε κάποια πελατεία, στην οποία έκανε πίστωση για ένα ορισμένο διάστημα,
όμως αλίμονο σε όποιον δεν ήταν συνεπής.
Μετά την παρέλευση της προθεσμίας, η Μιχαλού ξεφτέλιζε κυριολεκτικά
τους άτυχους οφειλέτες της και το μάθαινε όλο το Ναύπλιο.
Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και κάποιος κακομοίρης, ο οποίος αδυνατώντας να βρει χρήματα
για να εξοφλήσει τη Μιχαλού, γύριζε μέρα και νύχτα στους δρόμους παραμιλώντας.
Και αν κανείς ρωτούσε τους περαστικούς τι έχει αυτός ο άνθρωπος,
του απαντούσαν «Αυτός χρωστάει της Μιχαλούς».
Ποια είναι όμως η σύγχρονη Μιχαλού; Πόσα χρωστάμε και που;
Ποιοι είναι οι δανειστές μας; Τι δόση πληρώνουμε, τι σημαίνει χρεοκοπία,
ποιες είναι οι επιπτώσεις σε καταθέσεις και αποταμιεύσεις, ποιός χάνει, ποιός κερδίζει;
Απλές ερωτήσεις, δύσκολες απαντήσεις.

Τί είναι δημόσιο χρέος;
Δημόσιο Xρέος είναι το σύνολο της οφειλής σε χρηματικές μονάδες του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Υπό την έννοια ευρύτερος δημόσιος τομέας συμπεριλαμβάνονται όλα τα επίπεδα δημόσιας
διοίκησης: κυβέρνηση, νομαρχία , δήμος κλπ..
Το δημόσιο χρέος αυξάνεται από έτος σε έτος κατά το πόσο που ο ετήσιος κρατικός
προϋπολογισμός παρουσιάζει έλλειμμα, ή αντιστρόφως μειώνεται κατά το ποσό που παρουσιάζει πλεόνασμα.
Καθώς η εκάστοτε κυβέρνηση αντλεί τα έσοδά της από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών του κράτους,
δηλαδή των φορολογούμενων, το δημόσιο χρέος έμμεσα είναι χρέος των φορολογούμενων.
Το δημόσιο χρέος διακρίνεται σε εσωτερικό χρέος, δηλαδή από πιστωτές που βρίσκονται
εντός της συγκεκριμένης χώρας, και σε εξωτερικό χρέος, δηλαδή από πιστωτές που εδρεύουν στο εξωτερικό.
Οι κυβερνήσεις δανείζονται κυρίως εκδίδοντας και πουλώντας ομόλογα ή άλλα αξιόγραφα.

Ποιοι δημιούργησαν το χρέος;
Εδώ πέφτει μεγάλη παραφιλολογία, ειδικά αν εισάγομαι και τον παράγοντα της πολιτικής
(το ποιος φταίει λιγότερο) ακούμε κατά καιρούς πολλούς καρδιναλισμούς
από διάφορους πολιτικούς και κομματικά προσκείμενους।
Κάθε ένας επιρρίπτει ευθύνες στον άλλον δίνοντας άφεση αμαρτιών στον εαυτό του।
Η ουσία όμως είναι ότι ''ουδείς αναμάρτητος''.

Πόσα χρωστάμε ως χώρα; Πόσο χρεωμένος είναι κάθε πολίτης;
Πάρτε λαδόκολλα & μολύβι ...για δημιουργική λογιστική
· 326 δισ. ευρώ χρέος του Ελληνικού Δημοσίου για το 2010
· + 30 -40 δισ. ευρώ ομόλογα του Δημοσίου, που έχουν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι άλλοι φορείς του Δημόσιου τομέα
· +25 δισ. ευρώ δάνεια εγγυημένα από το Δημόσιο
· +8 δισ. ευρώ χρέη προς προμηθευτές των νοσοκομείων και άλλους φορείς
· + 1,7 δισ. ομόλογα που θα δοθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για αποπληρωμή προηγούμενων χρεών
· +1,3 δισ. κόστος αποζημιώσεων εργαζομένων στην Ολυμπιακή
· +1,0 δισ. κόστος αναδρομικής χορήγησης επιδομάτων
ΣΥΝΟΛΟ: 390 δισ. ευρώ χρέος, η 120.000 ευρώ ανά τετραμελή οικογένεια.
Η κάθε παιδί που γεννιέται χρωστά περί τα 30.000 ευρώ!
Στα 390 δις ευρώ πρέπει να προσθέσουμε και 450 δις ευρώ,
το αναλογιστικό άνοιγμα των Ασφαλιστικών Ταμείων Επιπλέον,
280 δισ. ευρώ που αποτελούν τα χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες.
Με λίγα λόγια χρωστάμε (χωρις αν υπολογήσουμε τα έσοδα μας)ένα σύνολο της τάξης του 1,1τρις. ευρώ!
Σε αυτά δεν περιλαμβάνεται το πακέτο στήριξης των τραπεζών ύψους μέχρι 28 δισ. ευρώ,
μέρος του οποίου θεωρείται κάποιας μορφής «επένδυση» στο κεφάλαιο των τραπεζών,
ενώ κάποιο άλλο μέρος αποτελείται από εγγυήσεις που θα αναγκασθεί να καλύψει το κράτος.
Τα ελλείμματα αφορούν τη διαφορά εσόδων – εξόδων (στα έξοδα δεν περιλαμβάνονται τα χρεολύσια) κάθε χρόνο.
Ενώ κάθε νοικοκύρης προγραμματίζει τις δαπάνες του ανάλογα με τα έσοδα που εύλογα προσδοκά,
στο Δημόσιο πρώτα θεσμοθετούμε παροχές και μετά αναζητούμε τους πόρους.
Εάν δηλαδή αθροίσουμε τις υποχρεώσεις του Δημοσίου Χρέους σε όλο το φάσμα
της Δημόσιας Οικονομικής Δραστηριότητας, τότε η πραγματική υποχρέωση του Κράτους
αντιστοιχεί στο 400% του ΑΕΠ, ποσοστό συγκλονιστικό.
Λογιστικά, τώρα, ο υπολογισμός του Δημοσίου Χρέους,
σύμφωνα με τον επίσημο τρόπο καταμέτρησής του, ανέρχεται τώρα στο 133,6% του ΑΕΠ.
Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι απλώς λογιστική.
Το επί της ουσίας σύνολο των υποχρεώσεων του Δημοσίου ανέρχεται
στο τετραπλάσιο του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος!

Πού χρωστάμε; Ποιοι είναι οι δανειστές μας;
Ο δανεισμός του κράτους γίνεται κυρίως μέσω των εκδόσεων κρατικών ομολόγων
και μέσω του ΟΔΔΗΧ, του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους.
Εκδίδονται πενταετή, δεκαετή, ακόμα και 30ετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.
Δανειστές μας είναι μεγαλοεπενδυτές που δρουν μέσω επενδυτικών οίκων ανά τον κόσμο,
χρηματοοικονομικοί οίκοι και τράπεζες, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων,
ενώ τα ομόλογα κρατών αγοράζονται επίσης και από άλλα κράτη.
Πάντως, οι περισσότερες αγορές ομολόγων γίνονται από το χρηματοοικονομικό κέντρο
του Λονδίνου στη Μεγάλη Βρετανία (~५२%) , το γνωστό City। Με άλλα λόγια αυτοί οι Οικοι που μας υποβαθμίζουν, αυτοί και μας δανείζουν με το επιτόκιο στα ύψη।

Τί δόση πληρώνει το ελληνικό κράτος για την αποπληρωμή;
Ζούμε με δανεικά. Ακόμα και για να αγοραστεί γραφικοί ύλη από μία δημόσια υπηρεσία, το κράτος πρέπει να δανειστεί.
Από τα 57 δισ. ευρώ φόρους που «θέλει» να εισπράξει το Δημόσιο – θεωρητικά –το 2010,
τα 40 δισ. ευρώ και πλέον, θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων.
Τα υπόλοιπα, (δεν) θα φτάνουν για τους μισθούς και τις συντάξεις.
Το ποσό που καταβάλλεται κάθε χρόνο για την αποπληρωμή των «δανεικών»,
είναι μεγαλύτερο από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και από όσες δαπάνες αναλογούν
σε υπουργεία, όπως το Άμυνας, της Ανάπτυξης κ.λπ.
Η απότομη αύξηση του κινδύνου που συνοδεύει τον ελληνικό δανεισμό,
δηλαδή της διαφοράς αποδόσεων 10ετών ελληνικών και γερμανικών κρατικών ομολόγων,
το spread, διαφοροποιεί κάθε φορά το ποσό που πρέπει να αποπληρώσουμε για τον δανεισμό μας.
Για παράδειγμα, η αύξηση του spread κατά 0,10%, μπορεί να απαιτήσει επιπλέον 10 δισ. ευρώ ετησίως.
Μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα οι ελληνικές τράπεζες κερδοσκοπούσαν
(το ονομαζόμενο και νόμιμο …carry trade) αγοράζοντας τους ομολογιακούς τίτλους
που εξέδιδε το ελληνικό κράτος με 4,5% και καταθέτοντάς τους ακολούθως ως ενέχυρο
δανείζονταν με 1% από την ΕΚΤ, ώστε να συνεχίσουν τις επενδύσεις αυτές
καρπωνόμενες τη διαφορά.

Είναι δυνατόν να μηδενίσουμε το δημόσιο χρέος;
Όχι. Η αύξηση του κόστους του ελληνικού κρατικού δανεισμού,
θεωρείται από τους περισσότερους οικονομικούς αναλυτές βέβαιη
και θα έχει ανοδική συνέχεια γιατί η ελληνική οικονομία παραμένει στην ύφεση
και έχει πέσει στην παγίδα του χρέους.
Δηλαδή, δανείζεται για να εξυπηρετήσει τα χρέη της τα οποία έχουν αποκτήσει
αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική, αφού δεν παράγονται πρωτογενή πλεονάσματα.
Ο μόνος δρόμος, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, είναι αυτός των ριζικών διαρθρωτικών αλλαγών.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτό που χρειάζεται πρώτα και πάνω από όλα
είναι να περιοριστούν οι σπατάλες του δημοσίου και να αναδιαρθρωθούν
οι περιβόητοι και διαβόητοι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους.
Εάν η «λυπητερή» που αναπόφευκτα θα πληρώσει το ελληνικό κράτος δεν επιμερισθεί
με κοινωνικά δίκαιο τρόπο, ώστε να αλλάξει και ο τρόπος λειτουργίας της οικονομίας,
τότε η χώρα θα κινδυνεύει να βυθιστεί σε παρατεταμένη κρίση.

Υπάρχει χώρα που δεν χρωστά; Ποια χρωστά τα λιγότερα;
Τα μεγαλύτερα ελλείμματα στην ΕΕ εμφάνισαν η Ιρλανδία (7,1% του ΑΕΠ), η Μεγάλη Βρετανία (5,5%), η Ρουμανία (5,4%), η Ελλάδα (5%), η Μάλτα (4,7%), η Λετονία (4%) και η Πολωνία (3,9%).
Πλεονάσματα παρουσίασαν το 2008 η Φινλανδία με 4,2%, η Δανία με 3,6%, το Λουξεμβούργο με 2,6%, η Σουηδία με 2,5%, η Βουλγαρία με 1,5%, η Ολλανδία με 1% και η Κύπρος με 0,9%.

Τι σημαίνει χρεοκοπία;...αν και το καλύτερο είναινα μην το μάθουμε ποτέ.
Χρεοκοπία σημαίνει παύση πληρωμών των υποχρεώσεων.
Μια χώρα πληρώνει κεφάλαιο και τόκους από τα δάνεια που έχει πάρει
έχοντας δυο βασικές πηγές: Τους φόρους και τον νέο δανεισμό.
Συνήθως όταν κάποιος δηλώνει παύση πληρωμών, παρεμβαίνει το ΔΝΤ και γίνεται κάποια ρύθμιση.
Υποχρεούται να καταβάλει ένα μέρος για να μπορεί να μετέχει των διεθνών συναλλαγών.
Αυτό όμως έχει και τις συνέπειές του, διότι το ΔΝΤ επιβάλλει τους όρους του
και στην ουσία είναι αυτό που ασκεί την οικονομική πολιτική.

Ποιοι χάνουν:
Οι πρώτοι που χάνουν από μια χρεοκοπία πάντα είναι οι δανειστές.
Μετά χάνει αυτός που χρεοκοπεί.
Κατά αρχήν δεν είναι αξιόχρεος και δεν τον δανείζει κανένας.
Μόνο τοκογλύφοι και αυτοί με υψηλά επιτόκια και σοβαρές εμπράγματες εγγυήσεις.
Ουσιαστικά χάνει όποιος αγόρασε ομόλογα από την χώρα που έκανε παύση πληρωμών:
ξένοι ιδιώτες και θεσμικοί και εγχώριοι ιδιώτες και θεσμικοί. Όλοι αυτοί χάνουν.
Μεγάλες ποσότητες ομολόγων του κράτους έχουν οι εγχώριες τράπεζες.
Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες θα γράψουν μεγάλες ζημιές σε μια περίοδο που χάνουν και από αλλού.
Αυτό ενδεχομένως θα δημιουργήσει πανικό στους αποταμιευτές
που θα τρέξουν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους. Εικόνες κατάρρευσης.
Αυτός είναι και ο λόγος που σε κρίσιμες περιόδους οι αρχές κλείνουν τις τράπεζες
για όσο χρειαστεί (βλέπετε παράδειγμα Αργεντινής).
Χωρίς τραπεζική ρευστότητα όμως η οικονομική δραστηριότητα της χώρας μειώνεται δραματικά.
Άρα, μειώνονται τα έσοδα από φόρους.
Χωρίς χρήματα από δάνεια ή από φόρους το κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει βασικές λειτουργίες.
Δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτονόητες κοινωνικές παροχές στους πολίτες της,
όπως παιδία, υγεία, πρόνοια, κλπ.

Κινδυνεύουν καταθέσεις & μετοχές
Τυπικά οι ιδιωτικές καταθέσεις είναι διασφαλισμένες.
Ουσιαστικά όμως σε μια κρίση πανικού αν πάμε αύριο όλοι να ζητήσουμε
τις καταθέσεις μας από τις τράπεζες αυτές δεν υπάρχουν.
Η αξία των μετοχών σε ένα τέτοιο περιβάλλον πέφτει δραματικά.
Κάποιες εταιρείες βάζουν λουκέτο.
Το πρόσφατο παράδειγμα στη χρεοκοπία της Αργεντινής είναι χαρακτηριστικό.
Το κόστος για την ευρωζώνη θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το να τείνουν χείρα βοηθείας.
Χείρα βοηθείας βέβαια θα σημάνει και επίτροπο δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Σύμφωνα με τους αναλυτές, οι 5 χώρες με τις μεγαλύτερες πιθανότητες για να
ακολουθήσουν την Ισλανδία στο δρόμο της χρεοκοπίας είναι κατά σειρά:
Μεγ. Βρετανία, Λετονία, Ελλάδα, Ουκρανία, Νικαράγουα.
Το κοινό σημείο των 5 χωρών είναι το τεράστιο χρέος.
Το κρίσιμο και για τις πέντε χώρες είναι να μπορέσουν να συνεχίσουν να δανείζονται,
κάτι εξαιρετικά δύσκολο γιατί οι πάντες «είναι στη γύρα» για να βρουν δανεικά,
ακόμα και χώρες που δεν έχουν άμεσο και πιεστικό πρόβλημα.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτοί που υποτίθεται ότι αγοράζουν τα ομόλογα
(άρα δίνουν τα “δανεικά”) είναι κυρίως τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί
που δεν είναι βέβαιο ότι δεν είναι οι ίδιοι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας!
Φαύλος κύκλος.

Η διαφορά της Ελλάδας από τις άλλες 4 χώρες της λίστας είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει το δικό της νόμισμα.
Το Euro είναι αλήθεια μας έχει γλιτώσει από χειρότερες καταστάσεις μέχρι στιγμής,
αλλά αν η κρίση συνεχιστεί, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες.
Οι υπόλοιπες 4 χώρες έχουν τη διέξοδο να τυπώσουν επιπλέον χρήμα και να προσποιηθούν
ότι πληρώνουν προσωρινά κάποιες από τις υποχρεώσεις τους και να μειώσουν με μια
υποτίμηση το χρέος τους, με άμεσο αντίτιμο όμως την κατάρρευση του νομίσματος τους
και την εκτόξευση του πληθωρισμού με ότι αυτό συνεπάγετε για τους πολίτες των χωρών αυτών.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μόλις άρχισε. Κι από ότι φαίνεται η βαλίτσα (δεν) θα πάει μακριά.
Στην χώρα μας ένας πολιτικός μπορεί να σε τρελάνει με τα όσα θα σου αραδιάσει
για την οικονομία, προσπαθώντας είτε να απαλύνει είτε να μαυρίσει την γενική εικόνα,
προς όφελος της πολιτικής που ακολουθεί.
Ένας συνδικαλιστής θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί την αμοιβή του εργαζόμενου.
Ένας τραπεζίτης θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει τα κεφάλαια και τα κέρδη της τράπεζάς του,
λέγοντας τα πράγματα από τη δική του οπτική.
Τελικά ποιοι λένε την αλήθεια;
Μόνο οι αριθμοί .
Διότι όπως σε όλα τα πράγματα, οι αριθμοί είναι καθαροί, σκληροί, αδυσώπητοι, αλλά ειλικρινείς.
Είναι αυτό που έλεγαν οι παλαιότεροι:
Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι.

Ένα είναι σίγουρο σε κάθε περίπτωση :
όποιος κι αν είναι στην κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάρει και άλλα ποιο δυσβάσταχτα μέτρα.
Αυτό που δεν είναι σίγουρο, είναι το αν, το πότε, το πόσο και το που
θα ξεσπάσει - αντιδράσει ο λαός.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Καλοκαιρινές Διακοπές… για προνομιούχους.

Όντας ένας από τους προνομιούχος Έλληνες γαρ, κατάφερα και φέτος να πάω διακοπές
με την οικογένεια। Βέβαια μόνο 5 ημέρες… αλλά προνομιούχος,
κάποιοι θα δουν την θάλασσα φέτος μόνο από τις επαναλήψεις στην τηλεόραση।
Κάποτε λέγαμε για τον μήνα με τα μπάνια του Λαού, μετά το κάναμε 2 βδομάδες,
πέρσι μια εβδομάδα και φέτος όποιος ήταν προνομιούχος σαν και μένα
πήγε και 5 ημέρες (ούτε στον παπά να το πω).
Στις διακοπές περάσαμε ώρες στην παραλία, ασπρουλιάρης - ασπρουλιάρης
ξεροψηνόμουν σαν το γουρουνόπουλο στην σούβλα
(μόνο το μήλο και το καρότο μου έλλειπε)…. για να περάσουν καλά τα παιδιά.

Είχε και καλά του η παραλία, καφεδάκι, ξαπλώστρα, ομπρελίτσα,
ηλιακό σαν αστακός, λουκουμάδες και κάνα τοστάκι για να κόψουμε την λιγούρα
(ας είναι καλά η γυναίκα μου, που κάθε πρωί έτρεχε να ετοιμάσει
σάντουιτς, φρούτα, χυμούς – νερά κλπ.)… για τα παιδιά βλέπετε, όχι για μένα…
άσχετο αν στο τέλος κατέληξαν στην κοιλία (μου)….τα περισσεύματα ρε αδελφέ.

Τι να πω…. κακοπέρασα… ήλιο, θάλασσα και την οικογένεια μου, τι άλλο να ζητήσω;
Εκτός το ότι ήμουν με την οικογένεια διακοπές είχα και την τύχει να κάνω διακοπές
με ακόμη άλλες πέντε οικογένειες, όλοι μια παρέα, τσούρμο τα πιτσιρίκια.
Όταν πηγαίναμε στην παραλία λες και έφταναν τα Ντάτσουν και ξεφόρτωναν.
Ωραίο πράμα να έχεις παρέα στις διακοπές.

Εκεί που λέτε στα μπάνια του λαού, είχαμε και τις βράδυνες μπυροκατανύξεις μας,
μόλις οι μαμάδες βάζανε για ύπνο τα μικρά… όλοι μια παρέα γύρο από το τραπέζι
και δώσου στο προσφιλή άθλημα του ελληνάρα την ‘’καφενεφιλοσοφία’’ …μέχρι να φύγει το φεγγάρι.
Οι συνάξεις αυτού του είδους ήταν πάντα η ποιο αγαπημένες μου,
εκτός το ότι μπορώ να πω το ότι θέλω χωρίς τις νόμιμες συνέπειες του λόγου μου,
έχει και πολύ μεγάλο ενδιαφέρων για εμένα να ακούω και τις απόψεις των άλλων
για διάφορα θέματα.
Κάποιος στην παρέα σε ώρα προχωρημένη μας ανέπτυξε μια θεωρία,
η απίστευτη αυτή προσέγγιση της συμβίωσης των ανθρώπων μέσα σε κοινωνικές δομές,
είναι επαναστατική και θα αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων.
Τι είπε λοιπόν ο ποιητής;;
Η ζωή είναι όπως το μήλο.
Τι είπε ο ποιητής! Τι ξεστόμισε;;
Μετά σου λένε να μπαίνουμε σε καλούπια.
Όχι βέβαια, εμείς ζήσαμε την στιγμή εκείνη την επανάσταση μας
(ώρες ώρες λες και το Ζωνιανό το ρίχνουν μέσα στη μπύρα!!!).
Όχι στην οπτική γωνία του κατεστημένου
(οπτική γωνία… κοσμοθεωρία πάντως κάτι τέτοιο κατάλαβα.. ήταν βλέπετε και προχωρημένη η ώρα).
Συμφωνήσαμε απόλυτα με τον ποιητή, βέβαια υπήρξαν και κάποιες μικροδιαφωνίες,
τις οποίες όμως τις πνίξαμε άμεσα με το επαναστατικό συναίσθημα τις στιγμής… στην μπύρα.
Είναι δυνατόν να μην αρέσει αυτή η θεωρία;
Βέβαια από την άλλη θα μου πείτε ποια θεωρία δεν προσβλήθηκε, και δεν κρίθηκε άκυρη; Καμία.
Το ότι δεν κατανοήθηκαν όλες οι θεωρίες με την πρέπουσα σοβαρότητα που τις αρμόζει,
αυτό πάλι είναι ένα θέμα κουλτούρας (ενίοτε και μπύρας) για να γίνει αντιληπτό από όλους.

Πάντα ήμασταν ένας λαός αλέγρος και τραγικός ταυτόχρονα.
Και Αριστοφάνης και Σοφοκλής.
Η τραγωδία και η υπερβολή είναι στο αίμα μας και αυτό μπορεί κάποιες φορές
να μην μας αρέσει αλλά δεν αλλάζει.
Μόνο η έκφραση γίνετε με διαφορετικό τρόπο όταν περνάνε τα χρόνια.

Το μεσημέρι της Τετάρτης λοιπόν, ξεκινήσαμε την επιστροφή ώστε να είμαι έτοιμος
για το βραδινό μουντομπάρμπεκιου στο Χωριό, ξέρετε τα γνωστά,
σουβλάκια, λουκάνικα στην σχάρα, μπυρίτσες βαρελίσιες άφθονες,
πρώτο τραπέζι πίστα στο καφενείο του χωριού και έτοιμοι για το match.

Γκρουουουμμμμμσσσσχχχχτρρρρρρρ, ο πρώτος κεραυνός.
Κοιτάω πίσω μου, βλέπω μαυροσκόταδο.
Στο βάθος μέχρι τον Όλυμπο επικρατούσε χειμώνας βορειοευρωπαϊκός.
Η μπόρα, μπουρίνι φθινοπωρινό θα το έλεγες, κράτησε 30 λεπτά, μπλούστρωσε τον τόπο όλο.

Τι πράγματα είναι αυτά, το φελέκι μου λεω;;;
Δεν ξέρω τι συμβαίνει στα νησιά, στις παραλίες και στις θάλασσες
στο χωρίο όμως Ρεύμα Τέλος!
Tέρμα
η βαρελίσια, τα σουβλάκια… η ανησυχία απόλυτη στους θαμώνες,
θα έρθει η δεν θα έρθει το ρημάδι… βλέπετε πάνω στο match.
Υπήρχαν διάφορες προτάσεις, μια από αυτές…
στο αυτοκίνητο και όπου βρούμε φως μπαίνουμε.
Ευτυχώς οι ποιο φανατικοί μερίμνησαν, βρέθηκε γεννήτρια.
Όλοι στο καφενείο , πίσσα στο σκοτάδι σε όλη την πολιτεία του Σαρανταπόρου
και εμείς ρεύμα στην Τηλεόραση να βλέπουμε το match.

Άρε Ελληνάρα Αθάνατε.…πάντα έχεις μια λύση, αρκεί να έρθει το πρόβλημα πάνω σου.

Πάντως την αιτία τις νεροποντής μου την ανέλυσε κάποιος την άλλη μέρα όταν βρέθηκα στην Λάρισα.
Μου την είπε κάποιος θαμώνας στο καφενείο, χαμηλού άι κιού,
και με έντονη τρικυμία εν κρανίο μιας (νομίζω ούτε ΚΤΕΟ δεν θα περνούσε)
και έχει μπλέξει τα θεία.
Ο θεός βοηθάει τους Ελληνες μου είπε συνωμοτικά!
Έμεινα λίγο κάγκελο αλλά έχω συνηθίσει τέτοιου επιπέδου αναλύσεις,
οπότε την κράτησα την ψυχραιμία μου.
Για πες ... του λεω.
Παιδάκι μου, τώρα που μας έκοψε τους μισθούς το ΔΝΤ
(είναι και βέβαια δημόσιος συνταξιούχος, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι το αστροπελέκι
θα μπορούσε να εργαζόταν σε ανταγωνιστικό περιβάλλον)
και δεν έχουμε λεφτά να πάμε διακοπές,
ο Θεός κάνει κακό καιρό ώστε να μην μας λείψουν οι διακοπές.
Είναι ο θεός Έλληνας;; ρωτάω ο αφελής.
Ε, δεν έχει και διαβατήριο, μου απαντάει.
Σωστός, άφωνο με άφησε, με τι επιχειρήματα να αποκρούσω τις μετεωρολογικές αναλύσεις του;
Τυχαίο; Δεν νομίζω, όπως λέει και ο εθνικός μας διαφημιστής.

Εγώ όμως πήγα διακοπές, παρόλο που όλα εναντίων μου συνωμοτούσαν
και έκαναν ότι μπορούσαν για να μην πάω।
Έτσι στο πείσμα όλων, και στη θάλασσα με ηλιοφάνεια & με ευχάριστη παρέα πήγα,
και στο χωριό απόλαυσα το match & τις μπύρες μου.

Καλώ Καλοκαίρι σε όλους!