Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Περί ουσίας

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καθορίσουμε την εύθραυστη ύπαρξη μας,
πολλοί τρόποι να της δώσουμε νόημα. Ο καθένας από εμάς διαλέγει το δικό του.
Κάποιοι βάζουν μεγάλους στόχους και κυνηγάνε να τους πετύχουν,
κάποιοι κυνηγάνε το χρήμα ή τη δόξα,
κάποιοι αφιερώνουν τη ζωή τους βοηθώντας τους γύρω τους,
κάποιοι προσπαθούν να ζουν το τώρα όσο καλύτερα γίνεται αδιαφορώντας για το αύριο
και άλλοι απλά προσπαθούν να επιβιώσουν μέρα με τη μέρα
γιατί ίσως δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία για κάτι περισσότερο.
Ότι και αν κάνει ο καθένας μας όμως, στο τέλος είναι οι αναμνήσεις μας αυτές
που διαμορφώνουν τον σκοπό της και της δίνουν τελικά περιεχόμενο.
Μια προσωπική συλλογή από εικόνες, φόβους, έρωτες, εμπειρίες, τύψεις, σκέψεις, στιγμές.
Καλές ή άσχημες δεν έχει σημασία.
Καθεμία από αυτές έχει το δικό της νόημα το δικό της περιεχόμενο και είμαστε εμείς
και μόνο εμείς αυτοί που διαλέγουμε πόσο σημαντική είναι καθεμία.
Δημιουργούμε μέρα με τη μέρα τις δικές μας μοναδικές ιστορίες ελπίζοντας
ότι αυτοί που επιλέγουμε να θυμόμαστε δε θα μας προδώσουν ούτε θα μας απογοητεύσουν.
Μια ελπίδα που δε βγαίνει πάντα αληθινή.
Και είναι αυτές οι ιστορίες που καθορίζουν τη μοναδικότητα μας, μας ξεχωρίζουν,
και τελικά, είναι αυτές που παλεύουμε να κρατήσουμε στο τέλος.
Γιατί είναι η σκληρή ειρωνεία της ζωής να αναζητούμε να διαχωρίσουμε
το σκοτάδι από το φως, το καλό από το κακό, την αλήθεια από το ψέμα.
Είναι η ειρωνεία της ζωής και παράλληλα η μαγεία να θέλουμε
αλλά να μην μπορούμε να ξέρουμε το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Και είναι αυτή η αβεβαιότητα και αυτό το μυστήριο, για το τι μας περιμένει παρακάτω,
που μας επιτρέπει να ζούμε έντονα το τώρα.
Είναι αυτά που δίνουν νόημα στις επιλογές μας,
μέσα από της οποίες συνθέτουμε καθημερινά το γρίφο της ζωής μας.
Ένα γρίφο τόσο δυναμικό, απρόβλεπτο και πολύπλοκο όσο και εμείς οι ίδιοι.
Αγαπάμε και μισούμε, μοιραζόμαστε και διεκδικούμε, πληγωνόμαστε
και πληγώνουμε, αγανακτούμε και υπομένουμε.
Δεν μένουμε στάσιμοι. Περνάμε φάσεις, αλλάζουμε απόψεις, αλλάζουμε ιδέες ,
αντιμετωπίζουμε ίδιες καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο
σε μια πορεία συνειδητής ή και ασυνείδητης πολλές φορές, εξέλιξης μας.
Είναι σημαντικό λοιπόν στην πορεία μας αυτή να επιλέγουμε να κάνουμε
εκείνα τα πράγματα τα οποία πιστεύουμε πως θα μας γεμίσουν με ευχάριστες αναμνήσεις.
Αυτά που θα μας κάνουν να θυμόμαστε και να αναπολούμε νοσταλγικά τις στιγμές που έχουμε ζήσει.
Γιατί είναι το παρελθόν, αυτό που δίνει γλύκα στο παρόν και νόημα στο μέλλον.
Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως δεν υπάρχουν πεπατημένες ούτε συνταγές ευτυχίας.
Ο καθένας μας ορίζει τι είναι αυτό που τον γεμίζει πραγματικά και προσπαθεί
να το ζει μαζί με όσους πιστεύει πως θα τον βοηθήσουν να το ζήσει καλύτερα.
Ίσως και να μην βγάζουν νόημα τα όσα γράφω.
Έτσι και αλλιώς είναι απλές σκέψεις της στιγμής και όπως και στη ζωή έτσι
και εδώ σε άλλους θα αρέσουν και σε άλλους όχι.

Να αποθαρρύνεσαι, να τολμάς, να είσαι οργισμένος,
γενναιόδωρος, τσιγκούνης, σκληρός, τρυφερός,
γερός, ετοιμοθάνατος, νεκρός, ζωντανός,
πιστός, προδότης, αντρείος, θαρραλέος…

να σαι μακριά από την καλή σου ταραγμένος,
χαρούμενος, θλιμμένος, αλαζόνας, ταπεινός,
θυμωμένος, ατρόμητος, δειλός,
ικανοποιημένος, καχύποπτος, θιγμένος…

τα μάτια μπρός στο ψέμα να κλείνεις,
να ξεχνάς την χαρά, την λύπη να κυνηγάς,
δηλητήριο για γλυκό πιοτό να πίνεις

τον παράδεισό σου μέσα σε μια κόλαση να αναζητάς,
την ζωή και την ψυχή σου για μια πλάνη να δίνεις…
όποιος το γνώρισε το ξέρει: αυτό σημαίνει να αγαπάς.
Lope de Vega

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Το παιχνίδι με τα δις !

Έχοντας έντονη την ανησυχία για επικείμενη πτώχευση της Ελλάδος ‘’κάποιοι’’
μετέφεραν τα χρήματα τους σε τράπεζες του εξωτερικού.
Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος μόνο το πρώτο τετράμηνο του έτους
μετακινήθηκαν πάνω από 18,5 δις € σε τράπεζες του εξωτερικού.
Η ίδια τάση διατηρείτε και τον Μάιο με Ιούνιο.
Τα χρήματα κατευθύνονται με πρώτη προτεραιότητα στην Κύπρο και την Αγγλία -
όπου τους προηγούμενους μήνες στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου
οι ‘’κάποιοι’’ επένδυσαν ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων τους σε ακίνητα.

Διαβάζοντας ένα άρθρο σε γερμανική εφημερίδα με τίτλο ‘’Οι Έλληνες εγκαταλείπουν το πλοίο’’ ,
η τοποθέτηση ήταν αυτό που λέμε ‘’αμάν μας πήραν χαμπάρι’’
ο αρθογράφος σημείωσε, ότι
‘’ όταν βλέπεις σε ένα καράβι τα ποντίκια να αποβιβάζονται , σίγουρα βυθίζετε’’.

Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη, το ότι βγάζουν ‘’κάποιοι’’ τα χρήματα τους στο εξωτερικό δεν είναι τίποτα άλλο
από το αποτέλεσμα των ως τώρα πεπραγμένων των τραπεζών και των πολιτικών μας.

Οι τράπεζες κατάφεραν να βγάλουν την ουρά τους απ΄έξω
και να αρμέγουν την Ευρώπη ξανά (άρα και εμάς).
Πριν 2 χρόνια σώθηκαν κυριολεκτικά οι τράπεζες με χρήματα των ευρωπαίων από την πτώχευση
και αμέσως μετά άρχισαν ασύστολα να τζογάρουν στην πτώχευση των σωτήρων τους.
Του ενός καημός είναι του άλ’νού χαρά, σύμφωνα με αυτή την ανήθικη λογική πορεύονται οι τράπεζες.
Πέφτει το ευρώ, αυξάνονται τα κέρδη, και αυτό συνεχίζει να πέφτει ,
γιατί οι έμποροι συναλλάγματος δεν πιστεύουν ότι η Ελλάδα μας
έχει αρκετά θωρακιστεί από μια πτώχευση.
Όπου η πτώχευση της Ελλάδος ανοίγει και το κουτί της Πανδώρας για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για αυτό το λόγο το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε σε όλους τους
υποψήφιους ‘’επικείμενης πτώχευσης’’ απλόχερα μεγάλη οικονομική βοήθεια…
με το αζημίωτο βέβαια, μην το ξεχνάμε.
Από αυτήν την μεγάλη οικονομική βοήθεια πρωτίστως προς την Ελλάδα
(και σε κάποιες άλλες χώρες) πάλη οι τράπεζες είναι αυτές που θα κερδίσουν
και όχι η χώρα μας που δανείζεται.
Οι Τράπεζες ποντάρουν στην πτώση του Ευρώ και ταυτόχρονα επενδύουν στην εξυγίανση
της οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν επένδυσαν μάταια αλλά στοχευόμενα σε Ελληνικά ομόλογα.
Απλά γιατί ήταν ‘’σχεδόν’’ σίγουροι ότι οι Ευρωπαϊκή ηγέτες
των υπόλοιπων χωρών θα επενέβαιναν και θα στήριζαν μια χώρα σαν την δικιά μας,
άρα θα εγγυότανε την επένδυση τους.
Το τωρινό πακέτο στήριξης για την Ελλάδα είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα
που έχει γίνει στην Ιστορία αυτής της χώρας προς μερικές οικογένειες ελλήνων δισεκατομμυριούχων.
Μόνο μια Ελληνική τράπεζα, κάποιας οικογένειας, θα έχει 1,5 δις € επιπλέον κέρδος
την χρονιά που διανύουμε από τα δάνεια μας.

Από την άλλη εμείς ως χώρα θα πρέπει να εξοικονομήσουμε πάνω από 30 δις € ως το 2014,
χωρίς να έχει επαρκώς αναλυθεί – εξηγηθεί πως αυτό θα γίνει.
Με καουμπόικες πιστολιές – επεμβάσεις δεν μπορούμε να βοηθηθούμε μακροπρόθεσμα,
εμείς όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κοντόφθαλμη ως τώρα πολιτική που ακολουθήσαμε, ως χώρα και ως Ευρωπαϊκή Ένωση,
έκανε τις Τράπεζες να δείχνουν ότι είναι και οι σωτήρες μας στην ανάγκη μας,
στην πραγματικότητα όμως μόνο τους εαυτούς τους βοηθάνε.
Μάλιστα δεν το κρατούν και μυστικό το ότι περιμένουν κέρδη από την στήριξη της χώρας μας.
Βέβαια τις εγγυήσεις για την προφανές αυτοθυσία τους δεν θέλουν να τις πάρουν οι ίδιοι.
Τις εγγυήσεις της ζητούν από τους δικούς μας πολιτικούς και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορούν όμως οι πολίτες να είναι σίγουροι στην θέληση των πολιτικών μας
να ανακτήσουν την κοινωνική εύθηνοι εντός και πέρα των αγορών του χρήματος;
Μπορούν και έχουν την δύναμη να επιβάλουν την απαγόρευση υψηλού ρίσκου
και μεγάλου κινδύνου συναλλαγές, την υποχρέωση προς τις τράπεζες
για μεγαλύτερα ιδία κεφάλαια, όπως και την φορολόγηση όλων των οικονομικών συναλλαγών
και καταγραφή αυτών με ονοματεπώνυμο;

Μόνο εάν μπορούν να επιβάλουν, απόλυτα και χωρίς εξαιρέσεις, τα παραπάνω μέτρα
οι πολιτικοί μας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση (από τους δικούς μας, χλωμό το βλέπω)
υπάρχει πιθανότητα να εξυγιανθεί η χώρα μας και να σταθεροποιηθεί το ευρώ.

Γιατί δεν έχει ακόμη η Ασφάλεια πιστωτικής απώλειας απαγορευτεί
σε επενδυτές οι οποίοι δεν είναι οι δανειοδότες;
Γιατί δεν ξεκινάμε πρώτοι εμείς ως χώρα να το απαγορεύσουμε;
..μιας και μόνο να κερδίσουμε έχουμε από αυτήν την ενέργεια,
έτσι κι αλλιώς δανικά δεν μπορούμε να πάρουμε.

Η ως τώρα κατεύθυνση μας δείχνει ότι αντί για αποφασισμένα βήματα, επαναπαυόμαστε
σε λόγους πολιτικάντικους γεμάτους λαύρα και φωτιά για το τι κάνουν λάθος οι άλλοι.
Μόνο με απόλυτα αποφασίστηκες επεμβάσεις των πολιτικών μας μπορούμε να διασφαλίσουμε την οικονομική μας ευημερία και την ανεξαρτησία του θεσμού
της δημοκρατίας μας – της χώρας μας – της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μέχρι στιγμής η χώρα μας και η Ευρωπαϊκή Ένωση κυβερνούνται από το χρήμα
και ταυτόχρονα οι πολιτικοί και οι πράξης τους οδηγούνται στην πτώχευση,
μαζί με αυτούς και εμείς.
Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα αλλάξει και οι πολιτικοί όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
και πρωτίστως της δικιά μας χώρας, θα επιβάλουν τους κανόνες
που θα προέχει η κοινωνική ευθύνη πέρα από το οποιοδήποτε κέρδος,
χωρίς αυτό να δαιμονολογείτε.

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Δημοκρατία εν Ελλάδι

Έχοντας όλον αυτόν τον συρφετό ακούσει τον τελευταίο καιρό, για μίζες, ηθικολογήματα,
νομιμοφροσύνη, (αν) αξιοκρατία, παράδοση εθνικής κυριαρχίας, (αντι) δημοκρατικό, κλπ।
άρχισα να ‘’κουδουνίζω’’ και να μην ξέρω τελικά που βρίσκομαι.
Επιπρόσθετα οι εκάστοτε αποκαλύψεις για το κάθε έναν εθνοπατέρα ξεχωριστά και για όλους συνολικά,
όπως οι επιχορηγήσεις (ατομικές & κομματικές), οικογενειακές στέγες,
επιπρόσθετα μηνιαία βοηθήματα σε χαμηλόμισθους δημοσιογράφους & δημόσιους λειτουργούς,
εισόδημα εξασφάλισης ζωής (για αυτούς και τα εγγόνια τους)
για τα τόσα πολλά χρόνια σπουδών (άρα λίγα στο ένσημο) στην Ιατρική
και γενικά πάσης φύσεως οικονομικές ενισχύσεις που ήταν μέσα στα νομικά πλαίσια
που έχουμε θέσπιση ως Δημοκρατικό Κράτος με έκαναν και λάλησα.

Παίρνοντας ένα depon και σταματώντας την σκέψη μου στο τελευταίο ….
τα του Δημοκρατικού κράτους εννοώ… άρχισα να σκέπτομαι
(αφού άρχισε η επίδραση του depon)
μήπως τελικά αυτή ‘’η δημοκρατία’’ είναι υπεύθυνη
για το ότι ο γιαλός είναι στραβός σε αυτή τη χώρα!

Ψάχνοντας για την έννοια της Δημοκρατίας και προσπαθώντας να απεγκλωβιστώ
από τα στενά πλαίσια της νεότερης δικής μας δημοκρατικής (η μη) ιστορίας
ανέτρεξα – θυμήθηκα την αθηναϊκή δημοκρατία
(τόσο πάλεψε ο δάσκαλος μαζί μου στα νιάτα μου και τα δικά του, ευτυχώς, κάτι μου έμεινε),
έψαξα να βρω τους θεμέλιους λίθους αυτής της δημοκρατίας.
Να μπορέσω τουλάχιστον να κατανοήσω τι ήθελε να πει ο ποιητής
ασχέτως το πώς εμείς ερμηνεύσαμε και λειτουργήσαμε αυτήν την δημοκρατία.

Η δημοκρατία τους-μας, είχε και έχει απλή στρατηγική με 3 απλούς βασικούς άξονες
Η εξουσία να πηγάζει από τον λαό.
Η εξουσία να ασκείται από τον λαό.
Η εξουσία να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.
Όσο απλή και εάν φαίνονται οι άξονες της δημοκρατίας,
τόσο δύσκολο ήταν και είναι να λειτουργήσει,
διότι για να λειτουργήσει η δημοκρατία χρειάζεται,
Πολίτες που να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης τους για όσα γίνονται,
Πολίτες που καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις,
Πολίτες και που κατανοούν σωστά το πνεύμα του εθελοντισμού
σαν μια ανιδιοτελή προσφορά προς την κοινωνία.
Πολίτες με ευρύτητα πνεύματος, απαλλαγμένους από φανατισμό,
που ξέρουν να σέβονται την προσωπικότητα του διπλανού τους
και να του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι διαφορετικός από αυτούς.
Επίσης χρειάζεται και μια πολιτεία που οφείλει να σέβεται τους πολίτες της
και να φροντίζει για το καλό όλων.
Μία πολιτεία να δίνει σε όλους χωρίς διάκριση το δικαίωμα να μορφωθούν
και να αναπτυχθούν ως προσωπικότητες.
Μία πολιτεία να παρέχει ευκαιρίες για όλους και να στηρίζεται στην αξιοκρατία.
Μία πολιτεία που ο καθένας έχει μια θέση, ανεξάρτητα από το ποια είναι αυτή,
στην οποία μπορεί να αποδώσει καλύτερα και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος της αρχαίας Ελλάδας ήταν
η ισονομία, η αξιοκρατία, η ελευθερία λόγου.
Και πάνω από όλα σε εκείνο το δημοκρατικό πολίτευμα
(όπως και θεωρητικά στο δικό μας σημερινό πολίτευμα) έμπαινε το κοινό καλό.
Για αυτούς (και για εμάς …πάντα θεωρικά, λέμε) δημοκρατικό πολίτευμα ήταν εκείνο
που βάζει πάνω από το ατομικό το κοινό καλό
και συγχρόνως δίνει τη δυνατότητα στο άτομο να αναπτυχθεί και να ευημερήσει.
Όλοι οι πολίτες ήταν και είναι (θεωρητικά πάντα, λέω) ίσοι απέναντι στους νόμους.
Όλοι είχαν τα ίδια δικαιώματα, αλλά και όλοι είχαν την ύψιστη υποχρέωση να τιμούν
και να σέβονται τους νόμους.
Μέλημα και αρχή του κάθε νόμου ήταν - είναι η διασφάλιση του κοινού συμφέροντος.

Τελικά μετά από όλα αυτά που θυμήθηκα και ανέτρεξα (μου πέρασε και ο πονοκέφαλος)
συνειδητοποίησα ότι τελικά εγώ είμαι υπεύθυνος για το χάλι μου και μας,
όπως και όλοι μαζί, πρωτίστως όμως εγώ!
Εγώ, γιατί συμμετείχα με απάθεια , με αδιαφορία, από απόσταση
σε όλο αυτό το πράμα που το λέμε δημοκρατία.
Τελικά εγώ είμαι ο στραβός γιαλός.
Με την όλη μου την (μη) συμμετοχή έδωσα την δυνατότητα
σε δημαγωγούς να αποτελούν την υπέρτατη αρχή της δημοκρατίας.
Άρα το ελάττωμα της δίκια μου – μας δημοκρατίας είμαι εγώ (και πολύ άλλοι σαν και μένα).


Ανατρέχοντας στην εποχή εκείνη θυμήθηκα και τα ‘’πολιτικά’’ του Αριστοτέλη
(ρε, τι σου κάνει ένας καλός δάσκαλος, άμα θέλει και… θέλεις) ,
στα Πολιτικά του λοιπόν, αναφερόμενος στις αδυναμίες της δημοκρατίας
εξηγεί ότι το βασικό ελάττωμα της δημοκρατίας είναι ότι
‘’εξομοιώνει τα ανόμοια και εξισώνει τα άνισα’’.
Το πολίτευμα της δημοκρατίας δίνει ίσα δικαιώματα
σε άτομα με διαφορετικές ικανότητες, έτσι καταργεί την αξιοκρατία.
Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές υποχρεώσεις,
έτσι καταργεί την υπευθυνότητα.
Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικά αποτελέσματα,
έτσι καταργεί την νόμιμη διαφορά στις ηθικές ανταμοιβές.
Η δημοκρατία δίνει μία ψήφο, σε κάθε άτομο, ανεξαρτήτως ενεργού πολιτικής δράσεως.
Αυτό σημαίνει ότι ένας πολίτης που δεν συμμετέχει ποτέ στα κοινά,
όταν έρθει η στιγμή της κάλπης, αντιμετωπίζεται ως ίσος
με κάποιον που αγωνίζεται συνεχώς για το κοινό συμφέρον.

Η δημοκρατία τελικά δεν έχει απόλυτες, έχει σχετικές ηθικές αξίες!

Στην εποχή μας η καταστροφή της δημοκρατίας μας άρχισε με ομάδες των ανθρώπων
που θελαν να καταλάβουν την εξουσία. Κάποιες κοινωνικές ομάδες (οικογένειες)
έγινα πλούσιες και δυνατές. Μπορούν και ελέγχουν την πολιτική και οικονομική εξουσία,
χωρίς όμως να ενδιαφέρονται για την συνέχεια της.
Οι αξίες που συντηρούν μία δημοκρατία όπως η ισονομία, η αξιοκρατία, η ελευθερία λόγου,
οι αξίες που αναπτύσσουν μια κοινωνία, όπως δικαιοσύνη, οικογένεια, θρησκεία, παράδοση,
αξιοκρατία, πριονίζονται έσωθεν, από τους ίδιους και με την συνοχή – συμμετοχή μας.
Οι ομάδες της εξουσίας γίνονται τρυφηλές, αδιάφορες για την κοινωνική δυστυχία.
Πιστεύουν ότι η δημοκρατία είναι για να τους εξασφαλίζει την κοινωνική προβολή τους.
Η δημοκρατία απαξιώνεται, χάνει την σύνδεση της με τους πολίτες και την πολιτεία.
Χωρίς όραμα, χωρίς ηθικές αναστολές και ανταμοιβές, η δημοκρατία και κοινωνία σαπίζει.
Το τέλος του δημοκρατικού κύκλου;

Δεν έγινα ποιο σοφός μετά από αυτήν την αναζήτηση μου , ούτε είμαι σίγουρος
το ‘’τι φταίει’’ που φτάσαμε στο σημερινό μας χάλι.
Γνωρίζω όμως σίγουρα ότι δεν μου φταίει η δημοκρατία και αυτό που πρεσβεύει.

Απλά... κατανοώ ότι η δημοκρατία δεν αφορά μόνο ένα άτομο αλλά πολλά άτομα
που συμβιώνουν μαζί η ζουν και εκμεταλλεύονται παράλληλα τον ίδιο χώρο.
Όλοι πρέπει να έχουν υποχρεώσεις και δικαιώματα,
υποχρεώσεις αναλόγως με τις δυνατότητες και ικανότητες τους
καιίσια δικαιώματα που αφορά το σύνολο.
Όπου όσο ποιο πολύ αναλαμβάνουν της υποχρεώσεις τους
(αναλόγως με τις δυνατότητες & ικανότητες τους)
τόσο ποιο πολύ διασφαλίζουν τα δικαιώματα τους.

Αρκεί μόνο να απεγκλωβιστούμε από το συνώνυμο της παρέας και του κυκλώματος
που έχουμε καταντήσει τη δημοκρατία, όπως λέει και σε έναν από τους στίχους
του ο εθνικός μας τροβαδούρου Σαββόπουλο
«Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες».

Για να κατανοήσει κάποιος την έννοια & την ουσία της δημοκρατίας
θα πρέπει να έχει και κατά νου το πόσα ήδη δημοκρατίας έχουμε,
από τότε ως σήμερα. Θα εκπλαγείτε….

Παρακάτω μια αναλυτική ταξινομία για τους αργόσχολους….

Άμεση δημοκρατία έλκει την καταγωγή της από την αθηναϊκή δημοκρατία. Δεν εξασκείτε σε καμία χώρα.

Συμμετοχική δημοκρατία Ένας στοιχειώδης τύπος συμμετοχικής δημοκρατίας εξασκείται στην Ελβετία

Αντιπροσωπευτική δημοκρατία Ιστορικά σημαντικό παράδειγμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, σε κάποιον περιορισμένο βαθμό, αποτελεί η ρωμαϊκή δημοκρατία. Οι εκλογές ανάδειξης αντιπροσώπων αποτελούν συνήθως την κύρια μέθοδο συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, σε αντιδιαστολή με την άμεση δημοκρατία. Υπάρχουν οι εξής τύποι αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας: Κοινοβουλευτική δημοκρατία, Βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, Προεδρική δημοκρατία, Ημιπροεδρική δημοκρατία, Όλοι οι παραπάνω είναι και τύποι φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Φιλελεύθερη δημοκρατία ονομάζεται μία αντιπροσωπευτική δημοκρατία η οποία στηρίζεται πολιτικά στις αρχές του φιλελευθερισμού. Διαιρείται στους εξής τύπους: Κοινοβουλευτική δημοκρατία, Βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, Προεδρική δημοκρατία, Ημιπροεδρική δημοκρατία.

Κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τύπος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Υπάρχουν δύο τύποι κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία(λ.χ. Μ. Βρετανία, Ισπανία, Σουηδία) Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία (λ.χ. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία).

Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι μιά μορφή Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και αποτελεί τη σύγχρονη εξέλιξη της Συνταγματικής Μοναρχίας, εξασκείτε στην Αγγλία , Ιαπωνία, Ισπανία, Βέλγιο, Δανία, σχεδόν όπου υφίσταστε Μονάρχης.

Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι ένας τύπος κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση παίρνει τις πολιτικές αποφάσεις। Αρχηγός του κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος είναι αιρετός η μη και δεν έχει ουσιαστικές πολιτικές αρμοδιότητες. Το πολίτευμα της προεδρευόμενης συναντάται συνήθως σε χώρες που κατάργησαν τον θεσμό της βασιλείας, είτε είχαν δική τους μοναρχία (π.χ. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, κλπ.)

Σύστημα Γουεστμίνστερ είναι ένα δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης που διαμορφώθηκε από το Βρετανικό σύστημα, Χρησιμοποιείται επίσης στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, κλπ.

Προεδρική Δημοκρατία είναι ένας τύπος Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας στην οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι όχι μόνο Αρχηγός του Κράτους αλλά και Αρχηγός της Κυβέρνησης. Υπάρχει Κοινοβούλιο που νομοθετεί αλλά δεν μπορεί να ανατρέψει συνήθως τον Πρόεδρο πριν λήξει η θητεία του. Ο Πρόεδρος εκλέγεται άμεσα από τον λαό π.χ. Κύπρος,Νότια Αφρική, Αμερική (ΗΠΑ).

Ημιπροεδρικό σύστημα είναι ένας τύπος προεδρικής δημοκρατίας. Στα ημιπροεδρικά συστήματα υπάρχει και πρόεδρος και πρωθυπουργός. Το κοινοβούλιο κατέχει τη νομοθετική εξουσία, ενώ ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός μοιράζονται την εκτελεστική εξουσία. Εξασκείτε π.χ. στην Γαλλία, Ρωσία, Αίγυπτος, Σερβία.

Λαϊκή δημοκρατία είναι ο επίσημος όρος που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά (και χρησιμοποιείται ακόμα σε Κούβα, Κίνα κλπ) ως ονομασία του πολιτειακού καθεστώτος των κρατών του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Πηγή Wikipedia.

Άντε να καλοδεχτούμε και με δημοκρατικά συναισθήματα τα νέα μέτρα που αν δεν ήρθαν ακόμη, θα έρθουν, κοντός ψαλμός – ΔΝΤ.