Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Τα Ελλείμματα Τρόμου

«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Σε κλασικό έργο του Ντάριο Φο όπου οι κοινωνικές ομάδες
αγωνίζονται να ρίξουν, η μία στην άλλη, το φταίξιμο,
έχει καταντήσει η Ελλάδα τώρα που καλείται να πληρώσει ‘’το μάρμαρο’’.
Ορμώμενος από το έργο του Ντάριο Φο είπα και εγώ να γράψω δυο σειρές για το κλασικό έργο της πτώχευσης
(υποθετικής στην παρούσα φάση) που διαδραματίζετε στην Ελλάδα μας
(βλέπετε, ως τώρα έχουμε πραγματικά πτωχεύσει τρεις φορές, άρα έχει όλα τα φόντα να γίνει κλασικό το έργο).
Βέβαια ως αδαής και πολύ μικρός να φτάσω των Ντάριο Φο, είπα να τροποποιήσω το κείμενο μου
σε σενάριο ταινίας τρόμου, μιας και σεναριογράφοι της δεκάρας, πολλοί στον κόσμο αυτό.
Λοιπόν, κάθε καλή ταινία τρόμου που σέβεται τον εαυτό της έχει και ένα καλό σενάριο,
στην δικιά μας ταινία το σενάριο είναι απλό και συνάμα φαντάζει τρομακτικό.
Τρομακτικό για αυτούς που έχουν την δυνατότητα να δουν την ταινία εκτός χώρας
και τρομοκρατικό για εμάς που ζούμε σε αυτή την χώρα.

Το σενάριο του τρόμου

Η Ελλάδα δηλώνει πτώχευση, οι πολίτες πολιορκούν τις τράπεζες και αδειάζουν τα βιβλιάρια τους.
Στα καταστήματα (πρωτίστως τροφίμων) αρχίζουν οι μεγάλες αγορές πανικού,
μέχρι να αδειάσουν τα ράφια (το είδαμε, αν θυμάστε το Τσερνομπίλ).
Οι μικρό και εν γένει μαγαζάτορες δεν έχουν δεκάρα, άμεση στάση εμπορίου.
Στους δρόμους αρχίζει να συγκεντρώνετε λαός και διαμαρτύρεται κατά του κράτους και της κυβέρνησης.
Οι διαμαρτυρίες παρεκτρέπονται σε βίαια επεισόδια, ο κόσμος βγαίνει με καδρόνια και πέτρες.
Η κυβέρνηση πέφτει, το κράτος καταρρέει, η αναρχία επικρατή.
Η μαύρη αγορά περιθωριοποιεί την οικονομία της χώρας. Όλα αυτά γιατί η χώρα δήλωσε πτώχευση.
Αυτό θα είναι μόνο η αρχή.
Η αποκορύφωση του σεναρίου, όχι μόνο για την Ελλάδα, μιας και δεν αφορά πτώχευση
μιας χώρας στην Αφρική, αλλά της Ευρώπης – της Ευρωπαϊκής ένωσης , έρχεται μετά,
γιατί μετά ξεκάνει το domino !
Μια σειρά από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαδέχονται η μια την άλλη, προχωράνε σε πτώχευση,
όλοι σχεδόν η Ευρώπη είναι σε καθεστώς πτώχευσης, στην συνέχεια παρασύρει όλες της χώρες της Αφρικής
και την νοτιοανατολικής Ασίας, μαζί με αυτές παρασύρονται η Ιαπωνία και η μέση ανατολή.
Έχοντας και η Ιαπωνία και η μέση ανατολή πτωχεύσει ,
έρχεται η σειρά της Αμερικής όπου αυτόματα καταρρέουν οι οικονομίες της Κίνας και της Ρωσίας.
Καμία χώρα δεν θα μήνη όρθια σε βάθος δεκαετίας.
Μόνο και μόνο γατί μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα με τα 11 εκατομμύρια κατοίκους της δήλωσε πτώχευση.
Μια χώρα τόσο μικρή όσο σχεδόν η Κάτω Σαξονία στην Γερμανία, όσο είναι το Καράτσι του Πακιστάν,
όσο είναι η Μανίλα στης Φιλιππίνες λιγότεροι από όσο είναι η Καλκούτα στην Ινδία,
κατάφερε και κατάρρευσε όλο το παγκόσμιο σύστημα της οικονομίας.
Τα παραπάνω και τα υπόλοιπα επακόλουθα, στην φαντασία του καθενός μας !
Είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσουμε ως ανθρώπινα όντα μια τόσο μεγάλης κλίμακας καταστροφή
που απλά δεν μπορούμε να το πιστέψουμε, φαντάζει για όλους μας απλά μια ταινία τρόμου
που όσοι δεν θέλουμε να δούμε το τέλος πατάμε το off στο τηλεκοντρόλ.

Η πλοκή της ταινίας – Αντιδράσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κάποιοι εκεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήδη είναι υπέρ μιας πτώχευσης
(Αναδιαπραγμάτευση Χρέους: είναι ο πιο ευγενικός τρόπος) της Ελλάδας
και έξοδος της από το ευρώ, το αιτιολογούν και με αριθμούς.
Η αιτιολόγηση είναι απλή ως λαϊκιστή ,
π.χ εάν η Ελλάδα δεν θα έχει τα λεφτά των άλλων δεν θα μπορεί και να τα χαλάσει.
Η ποιο απλή αλλά και ταυτόχρονα ξεκάθαρη αιτιολογία είναι ότι όταν μια χώρα έχει φτάσει
να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε εξυπηρέτηση του δανεισμού της,
είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει, είτε όχι.
Ποιος θα είχε τα μεγαλύτερα προβλήματα σε περίπτωση μη δυνατότητας αποπληρωμής των δανείων από την Ελλάδα;
Όλοι όσοι είναι να λαμβάνουν χρήματα από το κράτος, οι δανειστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι,
επιδόματα πρόνοιας σε ανθρώπους με ιδιαίτερες ανάγκες, συνταξιούχοι.
Η μόνη κοινωνική πρόνοια που θα απομείνει στη χώρα θα είναι τα λαχεία
και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων.
Πρώτα θα σταματούσε η αποπληρωμή των δανείων, θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα;
Οι δανειστές του Ελληνικού κράτους δεν είναι τίποτα άλλοι παρά οι ίδιοι που στοιχημάτιζαν στην πτώχευση της.
Οπότε ας πάν’ να βρουν το δίκιο τους, αυτοί από την μία στοιχημάτιζαν και από την άλλη δάνειζαν, οπότε το ρίσκο δικό τους.
Αυτό που δεν υπολογίζουν οι υπερασπιστές των παραπάνω είναι ότι πίσω από κάθε αριθμό
βρίσκετε και άνθρωποι, τι να κάνουμε όμως έτσι λειτουργεί η παγκόσμια οικονομία.

Τα πρώτα πλάνα της ταινίας - Στοιχεία Δανείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τα ως τώρα στοιχεία η ΕΕ θα πρέπει να συμμετάσχει με 30 δις. €
στην στήριξη της Ελλάδας, το δάνειο θα έχει διάρκεια 3 έτη.
Το δάνειο είναι σε συνεργασία με ΔΝΤ όπου υπάρχει η πιθανότητα να χρειαστεί η Ευρωπαϊκή ένωση
να συνεισφέρει ενδεχόμενος με άλλα 15 δις € το οποίο θα αποφασιστεί μετά την πορεία του πρώτου η δεύτερου έτους.
Όσο αφορά τα ποσοστά συμμετοχής στο πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα θα πρέπει να υπολογιστή
ότι δεν αφορά όλες της χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά μόνο τις 16 χώρες (χωρίς την Ελλάδα, άρα 15)
που έχουν το ενιαίο Ευρωπαϊκό νόμισμα. Έτσι π.χ η Αγγλία δεν θα συμμετέχει,
η Γερμανία θα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στο πακέτο στήριξης με 8,376 δις. €.
Οι Ευρωπαϊκή υπουργοί Οικονομικών τονίζουν ότι το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα
δεν είναι λευκή επιταγή.
Οι χώρες που θα συμμετέχουν στο πακέτο στήριξης επί της ουσίας δεν θα πληρώσουν δεκάρα,
θα δώσουν όμως δάνειο σε μορφή πακέτου στήριξης προς την Ελλάδα με τόκους και ασφάλιστρα όπως συνηθίζετε σε όλα τα δάνεια.
Όσο αφορά τον Τόκο δεν έχει ακόμη αποφασιστεί σε ποιο ποσοστό θα είναι,
αυτό όμως που προτείνουν στο ΔΝΤ είναι το 5% τόκος που είναι το σύνηθες επιτόκιο σε τέτοιες περιπτώσεις.
Ουσιαστικά το πακέτο στήριξης δεν είναι τίποτα άλλο από ένα δάνειο
που μπορεί ο καθένας φερέγγυος πολίτης να πάρει ανάλογα με τις δυνατότητες του.
Εμείς όμως ως χώρα δεν είμαστε ποια φερέγγυα οπότε επεμβαίνουν για να μας σώσουν
οι ‘’σωτήρες’’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το αζημίωτο βέβαια.

Χώρα ποσοστό (%) και ποσό (€) σε Δισ. Euro που θα συμμετάσχουν στο δάνειο σωτηρίας μας.
Γερμανία: 27,92% = 8,376 δις €
Γαλλία: 20,97% = 6,291
Ιταλία: 18,42% = 5,526
Ισπανία: 12,24% = 3,672
Ολλανδία: 5,88% = 1,764
Βέλγιο: 3,58% = 1,074
Αυστρία: 2,86% = 0,858
Πορτογαλία: 2,58% = 0,774
Φινλανδία: 1,85% = 0,555
Ιρλανδία: 1,64% = 0,492
Σλοβακία: 1,02% = 0,306
Σλοβενία: 0,48% = 0,144
Λουξεμβούργο: 0,26% = 0,078
Κύπρος: 0,20% = 0,060
Μάλτα: 0,09% = 0,027
Στα παραπάνω ποσά βάλτε και ένα 5% σε τόκους και θα βγάλετε το ποσό
που θα πρέπει να πληρώσουμε, για να σωθούμε την επόμενη τριετία.
*Δεν συμπεριλαμβάνονται τυχόν τόκοι και δάνεια προηγούμενων ετών και ‘’τυχόν’’ ‘θυσίες
στην προσπάθεια στην επόμενη τριετία (όπως λέμε, δεν συμπεριλαμβάνεται ο ΦΠΑ).


Προϊστορία σεναρίου – Χρεοκοπίες στην ιστορία της Ελλάδας.

Το 1826 και το 1843, δυο φορές ως χώρα δηλώσαμε πτώχευση.
Την περίοδο 1879-1893, που έμεινε στην ιστορία ως «περίοδος Τρικούπη»,
με το γνωστό στην ιστορία «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»...ήταν η 3η φορά,
αλλά όχι η φαρμακερή, ακόμη εδώ είμαστε.
Παρότι είχαμε και τότε δηλώσει πτώχευση δεν σημαίνει ότι τα δάνεια δεν τα πληρώνουμε,
χαρακτηριστικό παράδειγμα το λεγόμενο «δάνειο του Οθωνα»,
αφορούσε 60 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα το 1833.
Ξέρεται πότε καταφέραμε να το ξεχρεώσουμε; Το 1965 και το 1977 (!).
Οπότε να μην απατάτε κανείς ότι πήραμε η θα πάρουμε ‘’τζάμπα money’’ ,
όπως λέει και μια σοφή λαϊκή παροιμία ΄’όλα εδώ πληρώνονται, αργά η γρήγορα’’.

Μάρκετινγκ Ταινίας – Επίλογος & ερωτήματα της κατάστασης στην Ελλάδα.

Για να γίνει δεκτή μια οποιαδήποτε προσπάθεια διάσωσης της χώρας,
ο λαός δεν πρέπει μόνο να πεισθεί ότι είναι αναγκαία. Πρέπει να πεισθεί ότι είναι δίκαιη.
Δεν γίνεται να πέφτει το βάρος στον φουκαρά των 700 ευρώ, την ίδια ώρα που επιδεικνύουν προκλητικά
και ασύστολα τον πλούτο και την αναισθησία τους, οι πτωχοί πλούσιοι της χώρας.
Πως θα γίνει δεκτή η λιτότητα για τους εργαζόμενους όταν, προτού ακόμα παρθούν τα μέτρα,
αρχίζουν να διαρρέουν από τα Υπουργεία λόγοι εξαιρέσεων
π.χ. της συγκεντρωτικής φορολόγησης εισοδήματος για τους δικαστικούς και άλλες προνομιούχες κατηγορίες;
Πως θα θωρακιστεί η πίστη του Έλληνα στην αναγκαιότητα των μέτρων όταν δεν έχει πάει κανείς στην φυλακή;
Πως θα πειστεί ο Έλληνας ότι αν όχι αυτός τα παιδιά του τουλάχιστον θα έχουν καλύτερη μοίρα από αυτόν;

Τέλος, αν διαβάσει κανείς σήμερα τις φορολογικές δηλώσεις - πόθεν έσχες - αυτών των προσώπων,
που παριστάνουν την ελίτ μιας χώρας στην χρεοκοπία της οποίας συνέβαλαν όσο κανείς άλλος,
τού ‘ρχεται να βάλει τα κλάματα. Τόση φτώχεια, τόση ανέχεια!
Σε ποιό άλλο μέρος του κόσμου είναι άραγε τόσο φτωχοί και έχουν παντελώς απαλλαγεί
φορολογίας και οποιασδήποτε κοινωνικής υποχρέωσης οι πλούσιοι;

Σε όσους δεν άρεσε το παραπάνω σενάριο ας μην ανησυχούν
απλά ένα σενάριο της δεκάρας είναι όπως πολλά άλλα στο Internet.
Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να μην δουν την ταινία η να την αποφύγουν.

Όπως και να ΄χει πάντως , η Πρωτομαγιά είναι προ των πυλών,
ας δράξουμε την ευκαιρία να ανέβουμε τα βουνά,
να ψήσουμε με λιτότητα της μπριζόλες και τα κοψίδια μας ,
γιατί του χρόνου μας βλέπω (ποιος ξέρει και φέτος) στους δρόμους.

Καλή Πρωτομαγιά !

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Greek Μπίζνες

Πριν από περίπου 6 με 7 μουντιάλ… χωρίς το φετινό… βρε πως περνάει ο καιρός!
εργαζόμουν ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο στη Γερμανία,
σπουδαστής γαρ έπρεπε να βγάλω τον επιούσιο.
Αν το ξανά σκεφτώ, εκεί τελικά , στα εστιατόρια, τις κουζίνες και τα τραπεζομάντιλα,
έκανα σπουδές Πανεπιστημιακού επιπέδου.
Το μαγαζί ήταν αυτό που λέμε high class για τα δεδομένα της εποχής του,
παλιός νερόμυλος με θέα το ποτάμι και μακριά από την πόλη για να αποφεύγεις αδιάκριτα βλέμματα.
Δήμαρχοι, Κομματάρχες, δικηγόροι, γιατροί, όλοι οι καλή κοινωνία της περιοχής
ερχόταν για να φάει το Greek Souvlaki & Gyros with Zatziki hand made from Greek Chef.

Μεταξύ των ευκατάστατων γερμανών πελατών ερχόταν και ένας έλληνας χρηματιστής
ο οποίος ουδεμία σχέση ήθελε να έχει με την τοπική ελληνική παροικία, ήταν αυτό που λέμε υπεράνω.
Σε κάθε του επίσκεψη συνοδευόταν και από μια διαφορετική στάρλετ και όταν είχε κέφια, έφερνε δυο.
Τότε, τέτοιες πολυτέλειες με γοήτευαν και μάλιστα ο τύπος άφηνε γερό πουρμπουάρ
όποτε με το που τον έβλεπα έκανα χαρουλες όπως ο σκύλος στο αφεντικό του.
Μιλούσαμε εγκάρδια & φιλικά καθώς είχα βρει το κουμπί του,
του ετοίμαζα διάφορα εξωτικά κοκτέιλ για τις στάρλετ του, ξέρετε αυτά που βάζεις χυμό,
λίγα φρούτα κομπόστα, βότκα, λικέρ, γρεναδίνη με διάφορα χρώματα το ανακατεύεις ,
βάζεις μια ομπρελίτσα καλαμάκι λίγο ζάχαρη και φρούτο στην άκρη
και έτοιμο το δροσιστικό τροπικό ποτό, αυτός την έβρισκε γιατί οι στάρλετ που έφερνε
νόμιζαν ότι η Ελλάδα είναι στις Μπαχάμες.
Μέσα στη μετά εφηβική μου αφέλεια, θυμάμαι ότι τον ρώτησα κάποτε:
Ρε συ Constant.. είπαμε… ήθελε διακριτική σχέση με την καταγωγή του,
μια και είσαι χωμένος στα κόλπα, δεν μου λες έστω περιγραμματικά, τι παίζεται στο χρηματιστήριο;
Τι γίνεται εκεί μέσα;
Με κοίταξε με την ίδιο βλέμμα που μπορεί να έχει κάποιος
όταν βλέπει ένα μεγαλοβιομήχανο να μιλάει για την φτωχολογιά
και συγκαταβατικά με ρώτησε: Δεν μου λες ρε Νικολάκη,
θέλεις να σου πω για το χρηματιστήριο;
Βεβαίως, απάντησα με περίσσιο θάρρος!
Μήπως έχεις δυο χρόνια από τη ζωή σου;
Με έστειλε…

Πριν από λίγες μέρες έφτασε στο mail μου η παρακάτω ιστορία η οποία αφενός ήταν η αφορμή
να γυρίσω πίσω στον χρόνο, αφετέρου δεν πιστεύω ότι απέχει της σημερινής πραγματικότητας:
«Μια φορά και έναν καιρό σε ένα χωριό, ένας άντρας ο Χάρης (Harry) ανακοίνωσε στους χωρικούς
ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 δολάρια τη μία.
Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος πήγαν και τις έπιασαν.
Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολάρια τη μία όπως είπε.
Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.
Ο Χάρης ξανά ανακοινώνει ότι θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες.
Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο, οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες
θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια. Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
Ο Χάρης τούς λέει καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες
γι' αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία.
Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη για δουλειές θα αναλάβει την αγοροπωλησία ο βοηθός μου.
Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει. Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης.
Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες, θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία
και όταν γυρίσει ο Χάρης τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία.
Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες.

Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό ούτε τον Χάρη.
Καλώς ήρθατε στον σημερινό κόσμο του Greek Μπίζνες.

Στα δικά μας τώρα, μετά από τις πετυχημένες μπίζνες δεκαετιών από διάφορους μπιζνοπολιτικούς,
φτάσαμε απλά να αναλύουμε το ποιος φταίει περισσότερο και ποιος λιγότερο,
στο πόσο χρεοκοπημένοι είμαστε, στο πόσο μας οφείλουν οι Βάρβαροι που μέχρι χθες έτρωγαν βαλανίδια.
Μας φταίνε οι Γερμανοί που δεν μας στηρίζουν, δεν μας πλήρωσαν τις κατοχικές αποζημίωσης
στο βαθμό που εμείς κοστολογούμε τον ανθρώπινο πόνο και ζωή.
Κάποιοι το πάνε ακόμη ποιο πίσω και λένε ότι φταίνε οι Τούρκοι,
που αν οι Τούρκοι δεν είχαν πάρει την Πόλη το 1453,
θα ήμασταν ακόμα αυτοκρατορία και φυσικά δεν θα είχαμε οικονομικά προβλήματα.
Αυτό μάλιστα, πάει πακέτο και με μία ακόμα ψυχική ανωμαλία του Έλληνα, "την νοσταλγία της αυτοκρατορίας",
την νοσταλγία του Βυζαντίου και του Μεγάλου Αλέξανδρου!
Οι κακοί οι Τούρκοι, όχι μόνο μας στέρησαν το καμάρι να είμαστε αυτοκρατορία,
αλλά μας βύθισαν και στην χρεοκοπία.

Συμμετέχοντας και εγώ σε αυτόν τον ανούσιο διάλογο, έψαξα και βρήκα ποιος φταίει.
Ο Πλαπούτας!!!.... Ναι καλά ακούσατε..
διότι κάνοντας την έρευνα μου στο Internet ανακάλυψα το εξής.
Ο Πλαπούτας υπήρξε γερουσιαστής και υπασπιστής του Όθωνα.
Σύμφωνα λοιπόν με τα κουτσομπολιά της εποχής εκείνης, άλλοι τις ονομάζουν πληροφορίες η ρουφιανιές,
μια φορά αγόρασε ένα κιλό τυρί φέτα, από το μπακάλικο του Μαυροκορδάτου
και αντί να πληρώσει με δικά του χρήματα, ουσιαστικά έγραψε το χρέος στο Ελληνικό κράτος!
Μάλιστα αγαπητοί μου! ήταν η πρώτη λαμογιά που έλαβε χώρα στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος!
Το εθνικό χρέος στο νεοελληνικό κράτος ξεκίνησε από την ημέρα που ο Πλαπούτας
αγόρασε ένα κιλό φέτα με χρήματα του κράτους και μετά ψάχνουν να βρουν "ποιος φταίει":
"Φταίει ο Πλαπούτας! Για όλα φταίει ο Πλαπούτας!"

Πάντως όπως και να’χει, για το αν θα μπούμε λίγο στο ΔΝΤ η πολύ,
για το αν θα χρεοκοπήσουμε λίγο η πολύ δεν το γνωρίζουμε.
Αυτό που σίγουρα όλοι μας γνωρίζουμε είναι ότι εμείς που κάναμε τις μπίζνες της μαϊμούς,
την πατήσαμε και θα την πληρώσουμε (βλέπετε κανείς στο χωριό δεν είπε όχι στην αγορά της μαϊμούς).
Τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δε μεταρρυθμίστηκε σοβαρά, από τον καιρό της μαϊμούς,
με αποτέλεσμα τη σημερινή κατάσταση. οπότε ας μην αγχωνόμαστε
για το τι, το πόσο και το πότε θα πληρώσουμε, ‘’κοντός ψαλμός, αλληλούια’’.

Παράλληλα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καθορίσουμε την εύθραυστη ύπαρξη μας
στην καθημερινότητα μας, πολλοί τρόποι να της δώσουμε νόημα.
Περνάμε φάσεις, αλλάζουμε απόψεις, αλλάζουμε ιδέες ,
αντιμετωπίζουμε ίδιες καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο σε μια πορεία συνειδητής
ή και ασυνείδητης πολλές φορές, εξέλιξης μας ταυτόχρονα με την καθημερινότητα μας.
Είναι σημαντικό στην πορεία μας αυτή να επιλέγουμε να κάνουμε εκείνα τα πράγματα
τα οποία πιστεύουμε πως θα μας γεμίσουν με ευχάριστες αναμνήσεις
και ταυτόχρονα δεν θα καταχραστούν το μέλλον άλλων.
Είναι η ειρωνεία της ζωής και παράλληλα η μαγεία να θέλουμε αλλά να μην μπορούμε
να ξέρουμε το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Και είναι αυτή η αβεβαιότητα και αυτό το μυστήριο, για το τι μας περιμένει παρακάτω,
που μας επιτρέπει να ζούμε έντονα το τώρα, χωρίς να κατανοούμε ότι συμβάλουμε
με τις καθημερινές μας πράξης στο αύριο.
Ίσως και να μην βγάζουν νόημα τα όσα γράφω.
Έτσι και αλλιώς είναι απλές σκέψεις της στιγμής και όπως και στη ζωή
έτσι και εδώ σε άλλους θα αρέσουν και σε άλλους όχι.

Ολόκληρη η ζωή ενός ανθρώπου δεν είναι παρά μια στιγμή.
Ας την απολαύσουμε!
Πλούταρχος… όχι ο τραγουδιστής.

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Χριστός Ανέστη !

Πάσχα, με τα καλά του, και τα ωραία του.
Τα έθιμα που παίζουν αυτή τη περίοδο είναι ανεπανάληπτα
και εμείς ως έθνος τα ακολουθούμε με ευλάβεια.
Παρακάτω μερικά....

Νηστεία.
Μεγάλη υπόθεση, τι να λέμε τώρα!! Αυτοί που νηστεύουν 40 μέρες όπως λέει η θρησκεία μας είναι πράγματι αξιοθαύμαστη.
Αρκετοί (οι περισσότεροι) όμως είναι αυτοί που ακολουθούν τη λάιτ εκδοχή της Νηστείας,
αυτή που διαρκεί στην καλύτερη περίπτωση μόνο τη μεγαλοβδομάδα.
Επίσης είναι και αυτοί που κάνουν μεν νηστεία όλη τη μεγαλοβδομάδα,
αλλά δεν θα πούνε όχι σε ένα κομμάτι τσουρέκι γιατί «σιγά μωρέ πόσα αυγά έχει ένα τσουρεκάκι τόσο δα !».
Τέλος όλοι οι υπόλοιποι και κάτι μουσουλμάνοι μετανάστες, νηστεύουν από τη Μεγάλη Παρασκευή.
Όχι όλη την μέρα, εκεί κατά τις 10 μετά τον επιτάφιο, γυρίζουν τα ρολόγια τους 2 ώρες και ένα τέταρτο μετά,
και την κάνουν για τις κουζίνες του σπιτιού η για τα καφενεία του χωριού
όπου μαζί με ένα τσιπουράκι τρώνε νηστίσιμα καλαμαράκια και γαρίδες σαγανάκι με μία φέτα να .....(με το συμπάθιο).

Κόκκινα Αυγά.
Και πράσινα και κίτρινα, και μοβ, και γαλάζια και ότι μπορείτε να φανταστείτε,
με αυτοκόλλητα άλλα αυγά, με λουλουδάκια, με κουνελάκια, με τον σπαϊντερμαν,
τον γκαμυ μπέαρ, τον σούπερμαν, τα πάντα όλα λέμε.
Κανονικά πρέπει από την Μεγάλη Τετάρτη να παρατάμε δουλειές
και υποχρεώσεις και σαν τρελοί να κοκκινίζουμε αυγά, κάνοντας τη κουζίνα μας αγνώριστη
και χαλώντας ολοκληρωτικά της κατσαρόλες μας.
Επειδή όμως αυτό δεν γίνετε, θα παρέλυε η χώρα άλλωστε,
και μην ξεχνάμε ότι οι καλές κατσαρόλες είναι πανάκριβες για να τις χαλάμε τοιουτοτρόπως (κρίση έχουμε),
οπότε κάποιοι αγοράζουμε έτοιμα κόκκινα αυγά από τα σούπερ μάρκετ,
ουσιαστικά όλοι εκείνοι που δεν έχουν το σπίτι στο χωριό
έτοιμο σε κατάσταση επιθεώρησηςαπό την γιαγιά και τον Παππού,
τα έχουν βράσει και κοκκινίσει πριν 3-4 μήνες ευσυνείδητοι υπάλληλοι,
χρησιμοποιώντας όλα τα αυγά που έχουν μόλις λήξει.
Έτσι πάς σαν τη τρελή χαρά να τσουγκρίσεις το αυγό σου, με ένα αυγό να,
και προσπαθείς να τους σπάσεις το αυγό μαζί με το χέρι,
και μόλις τσουγγρίσεις το αυγό και ραγίσει λιγάκι το τσόφλι,
σκάει εκείνη η ρημαδοβρώμα που είχε και το ηφαίστειο στη Νίσυρο, και όλοι σε κοιτάνε λες και την ξαμόλησες.
Χώρια που αποκτάς κατακόκκινα δάχτυλα που δεν καθαρίζουν με τίποτα λέμε.

Λαμπάδες.
Για να καταλάβετε τι εννοώ πρέπει να πάτε στο τζάμπο Μεγαλοβδομάδα όπως έτυχε και πήγα.
Μιλάμε για 500 τετραγωνικά μέτρα λαμπάδες όπου η λέξη υπερβολή δεν μπορεί να περιγράψει.
Ένα κερί σαν αυτά που μοιράζουν στην εκκλησία για μισό ευρώ, με μία κούκλα κολλημένη απάνω του κάνει 50 ευρώ.
Δεν μπόρεσα να καταλάβω… αφού η κούκλα από μόνη της κάνει 10 ευρώ,
πως και όταν την κολλάς πάνω σε ένα κερί γίνετε 50, όχι να μου το πει κάποιος,
να μου το εξηγήσει να το καταλάβω ο καψερός.
Επίσης γιατί πρέπει η λαμπάδα που θα την κρατήσει – αν τη κρατήσει λέμε,
συνήθως μέχρι εκείνη τη ώρα έχουν κοιμηθεί όλοι οι βόμπιρες του χωριού –
να έχει κολλημένους απάνω της όλους τους σπίντερμαν & σούπερμαν, μα όλους!!!.
Έκανα το λάθος να επαναστατήσω και να πάρω ένα απλό κερί, έδωσα 0,5 ευρώ και ήμουνα πολύ χαρούμενος.
Μέχρι που την Μεγάλη Παρασκευή στην πλατεία μπροστά στην εκκλησιά
είδα όλων τωνλογιών Λαμπάδες… το ότι ήταν για την ανάσταση μικρή η διαφορά.

Βεγγαλικά.
Φόρτωσα!! Μου λέει φουσκωμένος από περηφάνια ο Μήτσος.
Τι σε τσάντισε Δημήτρη μου;;
(…άσχετο και τυχαίο το όνομα...το Βασίλης κολλάει καλύτερα… για τους μυημένους)
ρωτάω ο αφελής. Φόρτωσα παιδάκι μου, μου λέει, γέμισα το αυτοκίνητο με βαρελότα,
θα φωτίσω όλη την πλατεία του χωριού λέει με ενθουσιασμό 12-χρονου ο 40-ρης (και) Μήτσος!!
Μάλλον θα ήταν φρόνιμο να κάνω Ανάσταση κάτω από το καντήλι του σπιτιού,
ή στο ξωκλήσι του προφήτη-Ηλία….
Γιατί με τέτοιο φόρτωμα ποιος ξέρει τι άλλο θα φωτούσαν τα βεγγαλικά… αλλά τέλος καλά όλα καλά.

Κουνέλια.
Τα συμπαθή τετράποδα είναι το αγαπημένο πετ των παιδιών κατά τη διάρκεια του Πάσχα.
Σε κάθε μορφή, μπισκότου, σοκολάτας, λαμπάδας, κούκλας,
ενίοτε και ζωντανό το κουνέλι με τα πεταχτά αυτιά, κυριαρχεί.
Βλέπεις μωρά, με εντελώς μοβόρικη διάθεση, να ροκανίζουν με τα δοντάκια τους
τα αυτιά του κούνελου και αγαλλιάζεις.
Επίσης εγώ έχω ένα μεγάλο πρόβλημα, τα κουνέλια μου αρέσουν πολύ στιφάδο,
σε κάποιους πάλη αρέσουν τα άλλα κουνελάκια …με δυο πόδια.
Τι να κάνουμε καθένας με τις προτιμήσεις του.

Έντερα.
Πολύ σημαντικό στοιχείο της εβδομάδας.
Όπου έντερο το όργανο αυτό του αρνιού που στη θεωρία (ειδικά στις κυρίες των πόλεων) είναι πολύ σιχαμερό,
στη πράξη είναι ότι πιο νόστιμο έχεις φάει (ρε..άμα το βρούνε έτοιμο τρώνε αυτές… άλλο πράμα).
Τα έντερα λοιπόν στα προσγειώνει ένας άρρεν στον πάγκο της κουζίνας και μια γυνή (έτσι λέει η παράδοση)
πρέπει να τα ξεντερίσει, να τα πλύνει καλά ώστε να μην πάθει κανείς δηλητηρίαση
αλλά ταυτόχρονα να μην τα μπερδέψει, να μην τα σπάσει, να μην τα κόψει,
ώστε να είναι κατάλληλα για το κοκορέτσι που θα τυλίξει ο προαναφερθείσας άρρεν.
Τελικά η μαγκιά στο κοκορέτσι είναι να τυλίξει κάποιος το έντερο γύρο από τα συκώτια, η να πλύνει τα έντερα;

Ο Επιτάφιος.
Μεγάλη στιγμή της ορθοδοξίας και της πασαρέλας επίσης.
Η κατάσταση με τον επιτάφιο είναι η εξής.
Στο κεντρικό δρόμο του χωριού, από την μια πλευρά ως την άλλη τικ-τακ τα τακούνια,
επίσης στον κεντρικό δρόμο δεκάδες καινουργή αυτοκίνητα που ανήκουν σε όλους εμάς
τους φτωχούς βιοπαλαιστές, και από την άλλη πλευρά το καφενείο, με τα φώτα στα 200W.
Στο κλασικό κομβικό σημείο όπου γίνετε η περιφορά του επιτάφιου όλοι μαζί
κάνουμε την πατροπαράδοτη ''φούρλα'' και σπρώχνουμε ο ένας τον άλλον
για το ποιος θα περάσει πρώτος κάτω από τον επιτάφιο.
Στο μεταξύ βλέπεις τον άπειρο κόσμο που έχεις να τους δεις από πέρσι το καλοκαίρι.
Γίνονται και οι σωστές κουβέντες, πάχυνες-αδυνάτισες-γέννησες και άλλα τέτοια ουσιώδη.
Εκεί γύρω στις 9 έχουν πλέον όλοι περάσει κάτω από τον επιτάφιο,
έχει μαζευτεί και μιλιούνια κόσμος (μιας και πλησιάζει στο τέλος η λειτουργία),
έχουν χαμηλώσει και φώτα τα γύρω μαγαζιά,
είναι και κάνα δύο τροβαδούροι (ψάλτες τους λένε στο χωριό)
απαγγέλνουν τους ψαλμούς που επαναλαμβάνουν με μισόλογα μετά και οι υπόλοιποι
και έτσι για 5-10 λεπτά πετυχαίνεις πλήρως αυτή τη πρέπουσα κατάνυξη που επιβάλει το θείο δράμα.
Μετά όλοι ξεχύνονται στα καφενεία για τις πατροπαράδοτες σκοτσέζικες σόδες.

Ανάσταση.
Δεν ξέρω σε εσάς, σε εμάς όμως η Ανάσταση ξεκινά από τις 12 παρά .
Τα έχουμε κανονίσει βρε με τον από πάνω, για μια πριβέ ανάσταση
για να μπορέσουμε να φάμε τη μαγειρίτσα ακριβώς τα μεσάνυχτα.
Τέλος πάντων ως τις 12:00, κάναμε ότι κάναμε, φιλιόμαστε και γύρω στις 12:00 και κάτι ψηλά τρώμε
(τουλάχιστον εγώ άφαγα...για τους άλλους...δεν γνωρίζω).
Βέβαια έχουμε και αυτούς που μας φυλάνε και κάθονται ως το τέλος της λειτουργίας…
νάνε καλά οι καλοί αυτοί άνθρωποι μπας και εξιλεωθούμε και εμείς μαζί τους.
Το σπίτι μας 100 μέτρα από την εκκλησία και παρ΄ όλα αυτά ίσα που προλάβαμε να ντυθούμε
και κάνα μισάωρο πριν το «δεύτε λάβετε φως» να δώσουμε και εμείς όπως όλοι οι άλλοι το παρόν.
Για το πότε έγινε η ανάσταση, για το πότε είπαμε το Χριστός Ανέστη ούτε που το κατάλαβα!
Μέσα σε μία μεγάλη ευτυχία όλοι, και έχοντας την λαμπάδα να φωτάει,
πήραμε το δρόμο τον κατήφορο, σπίτι και απολαύσαμε τη μοναδική μαγειρίτσα.

Η σούβλα.
Λοιπόν τα δρώμενα την Κυριακής του Πάσχα είναι τα μεγαλύτερα και σοβαρότερα.
Το αρνί έχει κολονοσκοπιστεί από την προηγούμενη,
το κοκορέτσι έχει ομοίως τυλιχτεί και στραγγίξει, όλα τα καλούδια έχουν μαριναριστεί δεόντος,
και εκεί γύρω στις 6:30 το πρωί οι ψήστες της οικογένειας (αχ.. νάνε καλά οι παππούδες)
αποφασίζουν ότι πρέπει να ανάψουν την φωτιά.
Έτσι εμείς ξεκινάμε νωρίς τα πράγματα.
Δεν έχει σημασία αν οι βενιαμίν της οικογένειας δεν έχουν γυρίσει ακόμα από τα μπαρ, δεν έχει σημασία,
γύρω στις 10:30 θα έχουν γίνει όλα, η σωστή ώρα δηλαδή για πρωινό,
δεν έχει σημασία αν το αρνί το βλέπεις μόνο έτοιμο και ξεροψημένο.
Έχουν φτιαχτεί κάρβουνα για να ψηθούν 5 - 6 αρνιά, πλησιάζεις τη φωτιά στα 2 μέτρα και ψήνεσαι ζωντανός,
έχουν μπει και οι σούβλες με τα μηχανηματάκια τους τζζ-τζζ-τζζ να γυρίζουν ωραία - ωραία
και αρχίζει η συνάντηση των Top Chefs (μιας και μέχρι τότε περάσαμε το κρίσιμο σημείο των 10:30)
για το πώς θα μπορούσε να γινόταν καλύτερα η δουλεία!
Φέρε νερό, φέρε παγάκια, φέρε ποτήρια, φέρε μαχαίρια, φέρε τσίπουρα, φέρε ...!

Κάπου εκεί βάζεις και τα πρώτα 2-3 κιλά, αλλά για καλό είναι.
Μετά έρχονται οι λοιποί συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί, να περάσουν, να κεραστούν,
να τσουγκρίσεις και ένα αυγό, να πιεις ένα τσίπουρο, περνάει η ώρα,
βγάζεις και τα ψητά από τη φωτιά, καις όλα σου τα δάχτυλα για να ξεμερδίσεις το αρνί.
Το φαγοπότι απλά δεν περιγράφεται.
Όλες οι φυλές του Ισραήλ, παρεοκατάσταση και ουχί πηγαδοκατάσταση,
φαγητό, τραγούδια από το σι-ντι, μπύρες, κρασάκι..
Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, θα το ‘’κατεβάζαμε’’ στην κουζίνα για το τεμάχισμα.
Αντί αυτού, μετα αγαπητών γειτόνων και φίλων τα πετάξαμε σε ένα, δύο , τρία τραπέζια,
κομματάκια με τα κουζινομάχαιρα και μοιράζαμε κοψίδια στον λαό.
Μετά την μεγαλοπρεπή και λουκούλλεια βρώση του αγαπητού μας αμνού
κατά το απογευματάκι αφού κλείσαμε τα σιντιά, ένας – ένας άρχιζε να λακίζει
σε ποιο δροσερό και σκιερό μέρος, κάτι σαν το κρεβάτι,
άλλη προτίμησαν πατλία πουρναρίσια μετα κουρελούς.

Το πρόσωπο της ημέρας, ο σκύλος.
Όλοι του έδιναν μεζέ από το αρνί.
Έφαγε τα κόκαλα.
Έφαγε ότι έπεφτε κάτω.
Έγλειψε κρασί, μπύρα, τσίπουρο που είχε χυθεί και πάρ’τον ξάπλα σε μια γωνία, δροσερή εννοείτε.
Με πιάνει σε μια γωνιά η γυναίκα μου: "Το παιδί δεν είναι καλά''.
Παιδί; …ποιο Παιδί;…. Βλέπω τον σκύλο που σημαδεύει με το δάκτυλο της,
η κοιλιά τούρλα! Περίσσευε από παντού η κοιλιά του!

Αχ.. Παναγία μου έγινα και πολύτεκνος το Πάσχα!

Άντε και του χρόνου!