Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Ιδιωτικός η Δημόσιος υπάλληλος; Part 3

Ποιος φταίει;
Ποιος είναι υπαίτιος και ποιος υπεύθυνος για την κρίση που διατρέχει όλα τα στρώματα της Ελληνικής (και όχι μόνο) κοινωνίας ;

Το να μπορέσουμε να απαντήσουμε στα παραπάνω ερωτήματα θα πρέπει να επιμερίσουμε επί της αρχής την βαρύτητα της υπαιτιότητα – υπευθυνότητας της παρούσας κατάστασης.
Ο δημόσιος όσο και ιδιωτικός υπάλληλος δεν είναι άμοιροι ευθυνών, είναι συν υπαίτιοι – υπεύθυνοι για την παρούσα κατάσταση αλλά στο βαθμό που τους αναλογεί.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια ο δημόσιος υπάλληλος με τις διάφορες συντεχνίες του κατάφερε και ανόρθωσε ανάστημα, μπόρεσε και βγήκε από την μιζέρια των προηγούμενων δεκαετιών που ήθελαν να τον έχουν ως τον ποιο κακοπληρωμένο εργαζόμενο στην αγορά εργασίας. Σαφώς η αλληλεξάρτηση και η αμεσότητα της θέσης τους με την πολιτική ηγεσία του τόπου, ως σίγουρο εκμεταλλεύσιμο προϊών εκλογών – ψήφου βοήθησε να υπάρχει και η ιδιαίτερη μεταχείριση αυτών (σε βάζω στην θέση άρα μου χρωστάς ψήφους, σου δίνω προεκλογικά αύξηση άρα μου χρωστάς ψήφους).

Ο ιδιωτικός υπάλληλος κατάφερε με την απραγία του και την αδράνεια του, ειδικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, να εξανεμίσει όλον τον κόπο που κατέβαλε (ενίοτε με αίμα….. μιας και τίποτα δεν αποκτάτε χωρίς κόπο) να έχει έναν αξιοπρεπή μισθό και ωράριο. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι η κοινωνική συνοχή στον ιδιωτικό υπάλληλο μεθοδεύτηκε με πολύ έξυπνο τρόπο από τις διάφορες δικές του συντεχνίες που τίποτα άλλο δεν έκαναν από το να εκμεταλλεύονται τους ίδιους. Έχουμε δει, ουκ ολίγες φορές, πρόεδροι των ΓΣΕΒΕ, ΟΤΟΕ, και λοιπών συντεχνιών (περί συντεχνιών πρόκειται και όχι συνδικάτων) να ανεβαίνουν την ‘’σκάλα της κοινωνίας’’ χρίζοντας τον εαυτό τους Βουλευτή και υπουργό ενίοτε, απαξιώνοντας ταυτόχρονα την ίδια την κοινωνία που αντιπροσώπευαν – αντιπροσωπεύουν.

Φτάσαμε στο σημείο όλοι και όλα να εμπλέκονται και τίποτα να μην μπορεί να γίνει.
Να μην υπάρχει κάποιο νήμα (κομμάτι της κοινωνίας μας) που να έχει βάσης αξιοκρατικές χωρίς δυνατότητα δόλου.
Φτάσαμε στο σημείο του Αμήν και να μην έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε με ένα πόδι στον γκρεμό.

Δυστυχώς δεν έχουμε καιρό να δούμε το ποιος φταίει περισσότερο και ποιος λιγότερο.
Είναι καιρός των προτάσεων και ενεργειών στα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας …και ας εθελοτυφλούμε.
Θα πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θα λυθεί το πρόβλημα μας με το ποιος έφαγε περισσότερα και ποιος λιγότερα. Πρώτα πρέπει να βρούμε ενέργειες και λύσεις στα προβλήματα μας και μετά να δούμε τι έφταιγε και φτάσαμε ως εδώ, ώστε να μην επαναλάβουμε ξανά το ίδιο λάθος.
Διότι ως γνωστόν το να κάνεις ένα λάθος μια φορά είναι ανθρώπινο , να το κάνεις δύο η τρείς φορές το ίδιο λάθος είναι ηλιθιότητα.

Πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίζουμε να προτείνουμε λύσεις στα προβλήματα μας , λύσεις που όλοι θα πρέπει να αγκαλιάσουμε και να ενεργήσουμε σύμφωνα με αυτές. Το να κριτικάρουμε το ένα η το άλλο ότι δεν είναι καλό, εκ του ασφαλούς και χωρίς συμμετοχή, είναι το ποιο εύκολο, ας στηρίξουμε την προσπάθεια που γίνετε έστω και αργά και ας πιστεύουμε ότι είναι λάθος, αρκεί να είναι προς την σωστή κατεύθυνση.

Ας δώσουμε λύσεις στα προβλήματα και όχι να γεννάμε προβλήματα στις λύσης.

Με την παραπάνω λογική σας καταθέτω τις παρακάτω προτάσεις. Άλλωστε δεν σας κρύβω αυτός ήταν ο κύριος σκοπός της τριλογίας μου για τον δημόσιο και ιδιωτικό υπάλληλο, να δημιουργηθούν - καταγραφούν αντιδράσεις και απόψεις που μπορεί κάποιος από εμάς να μην της είχε λάβει ως τώρα υπόψη, γιατί όχι να δημιουργηθούν και δράσεις (με αυτό το πλευρό να κοιμάμαι …άσχετο).

Να γίνει μια κλίμακα μισθολογική στο δημόσιο που να εμπεριέχει όλες τις μισθολογικές βαθμίδες σε συνάρτηση με το έργο της κάθε βαθμίδας ξεκινώντας από την χαμηλότερη μισθολογική βαθμίδα – βασικό μισθό. Ο ανώτατος μισθός που θα παίρνει κάποιος στο δημόσιο δεν θα πρέπει να είναι πάνω από δέκα φορές από τον βασικό μισθό. Έτσι η κάθε βαθμίδα ανάλογα με το έργο (κοινωνικό έργο μιας και είναι δημόσιο) που επιτελεί, όπου εάν είσαι Γιατρός επί τόσο από τον βασικό μισθό, είσαι δικαστής, βουλευτής, υπουργός, πρωθυπουργός ….επί τόσο από τον βασικό μισθό. Έτσι ανάλογα με το κοινωνικό έργο που καλείσαι να φέρεις πέρας στο δημόσιο να αμείβεσαι.

Το ίδιο μπορεί να γίνει και στις επιχειρήσεις όπου τα μεγαλο στελέχη των επιχειρήσεων θα πρέπει να πληρώνονται σε συμφωνία με τον βασικό που έχουν στην εταιρία τους. Έτσι θα αποτραπεί το φαινόμενο που βλέπουμε σήμερα μεγαλο στελέχη να παίρνουν πακτωλό χρημάτων που σε κάποιες εταιρίες αγγίζουν οι μισθοί τους και το 60% της μισθοδοσίας ολόκληρης της εταιρία.

Αυτό από μόνο του θα φέρει και μια ισορροπία στην άναρχη αγορά, θα γνωρίζουν οι μεγάλες εταιρίες (πολυεθνικές και εθνικές βλέπε ΔΕΗ, ΔΕΥΑ, ΑΕΡΙΟ) μέχρι το πόσους πελάτες μπορούν να προσελκύσουν ανάλογα την τιμή του προϊόντος που έχουν στην αγορά. Εάν μια εταιρία πουλάει είδη πολυτελούς θα γνωρίζει (θα έχει τουλάχιστον έναν μπούσουλα της Ελληνικής αγοράς )ότι η μάζα καταναλωτών που μπορεί να απευθυνθεί είναι συγκεκριμένη και με συγκεκριμένο πορτοφόλι, εάν μια εταιρία παράγει ένα προϊόν ευρείας κατανάλωσης θα γνωρίζει ως ποια τιμή μπορεί να πιάσει στην αγορά και ως ποια ποσότητα θα μπορεί να πουλήσει ανάλογα την τιμή πώλησης του προϊόντος.

Οι παραπάνω λύσεις μπορεί να φαντάζουν απλές ως απλοϊκές, αλλά όπως λένε και οι παλαιοί ‘’οι απλές λύσεις είναι οι ποιο αποδοτικές και οι ποιο δύσκολα εφαρμόσιμες στην κοινωνία’’.

Πιστεύω ότι σε όλους μας αναλογεί μερίδιο ευθύνης, ουδείς αναμάρτητος στο έγκλημα που έχει συντελεστή. Καθένας όμως στον βαθμό που του αναλογεί. Σαφώς αυτός που επιτελεί κοινωνικό έργο έχει μεγαλύτερο βαθμό ευθύνης από κάποιον που δεν επιτελεί.
Εάν με τα γραφόμενα μου κατάφερα έστω και να αφυπνίσω αντίθετες σκέψεις & απόψεις , να σας ευχαριστήσω, γιατί σε κάθε αντίδραση – δράσει φέρει κίνηση , κάθε κίνηση φέρει ενέργεια και κάθε ενέργεια παράγει έργο.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Ιδιωτικός υπάλληλος η Δημόσιος Υπάλληλος; Part 2

Έχοντας πάρει φόρα και για να μην κατηγορηθώ (…ρε δεν παν να κατηγορηθώ)

για εμπάθεια κάθισα και κατέγραψα την καθημερινότητα που αντιμετωπίζει και ένα ιδιωτικός υπάλληλος.
Ιδιωτικός υπάλληλος.. όπως λέμε ΙΧ, όπως λέμε ο σκύλος μου, η γάτα μου, ο γάιδαρος μου... είναι δικά μου και τα κάνω ό,τι θέλω!

Ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Αυτός που πρέπει να τα κάνει όλα και να μην αρνείται τίποτα.

Τι και αν ο ιδιωτικός υπάλληλος είναι (και) αυτός που πληρώνει με το φόρο του τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων

(έτσι ώστε και αυτοί με την σειρά τους να πληρώσουν φόρους και να αναζωογονήσουν την αγορά… άσχετο :-)

ας απολυθεί -διότι δεν υπάρχουν επενδυτές να ρίξουν λεφτά στην Ελλάδα

και όσοι ήρθαν θέλουμε να τους διώξουμε (ότι δεν είναι δημόσιο είναι κακό στην Ελλάδα).

Πρέπει να είναι στην ώρα του και να φεύγει όταν τελειώσει η δουλειά, να σηκώνει το τηλέφωνο,

να βγάζει τιμολόγια, να φτιάχνει παραγγελίες, να είναι προσεκτικός, να είναι ευγενικός, να είναι εξυπηρετικός,

να είναι συνεργάσιμος, να είναι πρόθυμος, να βοηθά στο φόρτωμα, να πηγαίνει στους πελάτες,

να πεταχτεί και στις τράπεζες - στη ΔΟΥ και στα ΕΛΤΑ, να περάσει και για την επιταγή,

να ξέρει μηχανάκι, να έχει μηχανάκι, να ξέρει και αμάξι, να ξέρει και κομπιούτερ,

να τρέχει στη βροχή - στα κρύα - στο μποτιλιάρισμα από τη μια άκρη στην άλλη,

να προσέξει οι δουλειές να γίνονται αυθημερόν, α - πριν φύγει να φτιάξει έναν καφέ

στον κύριο που περιμένει, να καθαρίσει και το γραφείο του που είναι χάλια, δεν το βλέπει;


Και τρέχει. Και τι γίνεται συνήθως;
Ποτέ δε του το αναγνωρίζει η εργοδοσία.
Είναι το ζωντανό ΙΧ ρομποτάκι , ή απλώς το ζωντανό.
Κι από λεφτά; - Α! ό,τι λέει ο νόμος.
Εδώ όλοι οι εργοδότες σέβονται τη «νομιμότητα» της αφραγκίας του υπαλλήλου
στην οποία τον καταδικάζουνε και όλα τα καλά σωματεία, Βρυξέλλες, ΓΣΕΕ,ΣΕΒ κλπ.

Πείνα, και στις 31 άμα έχει παίρνεις...
Και το ΙΚΑ; - Άσε καλύτερα...
Κι απ' άδεια; - Καλά, θα δούμε...
Υπερωρίες; - Φουλ κι απλήρωτες... και τι να πεις;
«πσσστ… μην πεις τίποτα θα σε σουτάρουν».
Σύνταξη; - Τι είναι αυτό; Άμα την πλησιάσει παίρνει ...«εθελούσια», κοινώς δρόμο...
Ελεύθερο χρόνο, οικογένεια, ξεκούραση; - Καλά πλάκα κάνεις...;
Κομπάρσος στη δικιά του τη ζωή. Το σκηνικό στημένο να μην ξεφύγει.
Στο σενάριο ο ρόλος του ο ίδιος, να περιμένεις για το «κόκαλο»!

Όταν υποκύπτει στις όποιες απαιτήσεις της «δουλειάς» είναι το παλικάρι, ο σωστός, το παράδειγμα. Όταν είναι να κλείσουν μέσα τον επιχειρηματία, κλείνουν τον υπάλληλο μέσα, μιας και αυτός ‘’ο καημένος’’ που πήγαινε περά δώθε (αν ήθελε ας μην το έκανε..) τους φακέλους φταίει για όλα. Ενώ ο συνάδελφος του δημοσίου όσες ατασθαλίες και να κάνει , θα βγει λάδι από τις διάφορες επιτροπές ‘’εσωτερικού ελέγχου’’ και θα φταίει γενικός το σύστημα (η σύνταξη είναι διασφαλισμένη).

Όταν ζητήσει το ελάχιστο που του ανήκει είναι αμέσως στην μπλακ λιστ.
Αντέδρασε στο «άρμεγμα»; Πάει για το σφαγείο της απόλυσης.
Η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς ενός ιδιωτικού υπαλλήλου φαντάζει περισσότερο με την ‘’βασιλευμένη δημοκρατία’’.
Δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι στο «μαγκάνι» κάθε μέρα.

O Ιδιωτικός υπάλληλος είναι λίγο η πολύ η σιωπηρή πλειοψηφία των εργαζομένων.
Βέβαια θα μου πείτε, το ότι είναι η σιωπηρή πλειοψηφία δεν τους φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά το κεφάλι τους, με την ίδια λογική βέβαια δεν φταίνε η δημόσιοι υπάλληλη φταίνε αυτοί (και οι κακόμοιροι ιδιωτικοί υπάλληλοι που πληρώνουν τους φόρους τους…ας κάνουν και αλλιώς.) που τους κρατάνε ακόμη.

Τέλος θέλω να επισημάνω ότι και τα δύο κείμενα απλά αναλύουν μια κατάσταση που υπάρχει σήμερα, μια διάσταση κόσμων που έχουμε δημιουργήσει εμείς, οι δημόσιοι και οι ιδιωτικοί μαζί. Το ποιος φταίει… είναι ένα άλλο θέμα …στο Part 3.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Ιδιωτικός η Δημόσιος υπάλληλος;

Έχοντας ποια αγγίξει όλους μας η οικονομική κρίση (λιποθυμία) άρχισαν και οι πρώτες συζητήσεις
για το ποιος φταίει και ποιος πρέπει να πληρώσει.
Τα ΜΜΕ πρωτοστατώντας (άλλωστε αυτό είναι και το ψωμί τους….κακά μαντάτα)
στο ποιος θα πρέπει να πληρώσει και λιγότερο το ποιος φταίει ,
διοχέτευσαν – διοχετεύτηκε και η συζήτηση σε όλα τα στρώματα και μήκη της κοινωνίας – χώρας μας.

Έτσι στα καφενεία και στις διάφορες συζητήσεις που γίνονται έχει ανοίξει η διαμάχη το ποιος πρέπει να πλήρωση περισσότερο
(το ότι όλοι θα πληρώσουμε είναι το μόνο σίγουρο).
Την συζήτηση (περί κοινωνικής διαμάχης πρόκειται ποια) για το ποιος πρέπει να πληρώσει η ποιος φταίει,
ως κοινωνικό ον και εγώ, δεν μπόρεσα να την αποφύγω, παρότι εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να αποφύγω τέτοιου είδους συζητήσεις.

Η συζήτηση ξεκινώντας το ποιος φταίει ποιο πολύ και ποιος ποιο λίγο
(δυστυχώς οι κομματικές εξαρτήσεις της κοινωνίας μας ως εκεί μπορεί να φτάσουν μια συζήτηση)
μεταφέρθηκε στο ποιος θα πρέπει να πληρώσει περισσότερο.
Παρότι γνωρίζω ότι με το συγκεκριμένο κείμενο ανατροφοδοτώ την συζήτηση προς λάθος κατεύθυνση,
θέλω όμως να καταγράψω και να μοιράσω τις παρακάτω σκέψεις μου, μαζί σας.

Μέχρι πρόσφατα είχα μία τελείως λανθασμένη εικόνα για τους δημόσιους υπαλλήλους .
Επί της αρχής μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι έχουμε 850 000 τέτοιους υπαλλήλους.
Αν και πείσθηκα ότι έτσι είναι τα πράγματα, όταν το ανακοίνωσε η κυβέρνηση.
Απλά αναρωτιέμαι, τι κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Πάντα μου έκανε εντύπωση γιατί τόσος κόσμος θέλει να μπει στο δημόσιο,
γιατί μία θεσούλα χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο τις περισσότερες φορές
(και όπου υπάρχει αντικείμενο δεν υπάρχει αποδοτικός υπάλληλος),
χωρίς μέλλον, χωρίς δυνατότητα δημιουργίας.
Γιατί είναι τόσο ελκυστική για νέους ανθρώπους, για μορφωμένους ανθρώπους.
Τώρα όμως που η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει όλη την χώρα (και όχι μόνο),
είναι ποιο κατανοητός ο λογισμός της θεσούλας στο δημόσιο και σε εμένα.
Δεν πιστεύω ότι ο λόγος που τόσοι έλληνες θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι
είναι ότι δεν βρίσκουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα.
Είναι ένα ωραίο επιχείρημα, που μπορεί για κάποιους να έχει βάση για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά δεν είναι αυτός ο ουσιαστικός λόγος.

Έχουμε από την κούνια μας ποτιστεί με την ευλογία της δημόσιας θέσης εργασίας.
Έχουμε εκπαιδευτεί από τους γονείς μας να επιζητούμε τον «διορισμό».
Ακόμα και συγγενείς ρωτάνε ‘’διορίστηκες;, που;’’ .
Το δημόσιο είναι μονιμότητα, είναι ασφάλεια, είναι σιγουριά, είναι έλλειψη ευθύνης, είναι δουλειά τυφλοσούρτη,
είναι κοπάνα, είναι τεμπελιά, είναι προνόμια, είναι πρόωρη σύνταξη, είναι επιδόματα, είναι απεργία,
είναι διεκδίκηση, είναι «και τι με νοιάζει εμένα», είναι εφάπαξ, είναι λούφα.
Όλα αυτά για ένα γονέα είναι ότι καλύτερο υπάρχει για το παιδί του,
πολύ περισσότερο αν είναι και αυτός δημόσιος υπάλληλος.

Εάν ρωτήσετε τους περισσότερους δημόσιους υπαλλήλους θα σας απαντήσουν ότι έκαναν τελικά την επιλογή τους για τον δημόσιο τομέα, για να έχουν ζωή, δεν θέλουν να τρέχουν σαν τον ιδιωτικό υπάλληλο, δεν θέλουν να έχουν άγχος, δεν θέλουν να ζουν για τη δουλειά.
Με αυτή την λογική σήμερα εργάζονται οι περισσότεροι στον δημόσιο τομέα, κάνουν 40 ώρες την δουλεία τους (κάποιοι και 18 ώρες μόνο), και παίρνουν έναν αξιοπρεπή μισθό, μεγαλύτερο όμως από τον συνάδελφο στο διπλανό γραφείο μου,
που μετράει πάνω από 20 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα.

Εκτός όμως από την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία έχουμε και την χαμηλότερη παιδεία
που έχω δει σε λαό σε θέματα επιχειρηματικότητας.
Ακόμα και οι Αλβανοί(χωρίς να υπονοώ κάτι) έχουν μεγαλύτερη επιχειρηματικότητα απ’ ότι εμείς.
Δεν θέλω να μιλήσω για την υπόλοιπες δυτικές κοινωνίες, η όποια σύγκριση μαζί τους σε ρίχνει στα χάπια.
Ακόμα και οι λίγοι σε εμάς που τολμάνε να πάρουν το ρίσκο και να κάνουν δικιά τους επιχείρηση,
με περίσσια βλακεία θα ανοίξουν ένα μαγαζάκι της γειτονιά τους
και σε λίγους μήνες θα τρέχουν από πίσω τους η εφορία, το ΙΚΑ ,
και λοιποί δημόσιοι φορείς για να τους πάρουν ότι έχουν και δεν έχουν.
Αυτό δυστυχώς δεν είναι επιχειρηματικότητα, αυτό είναι είμαι άνεργος και πείτε μου τι να κάνω,
αν όμως μπορούσα θα ήμουν δημόσιος υπάλληλος.

Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που έχω γνωρίσει που έχουν ένα σχέδιο στη ζωή τους.
Αυτοί που σπούδασαν «αυτό» γιατί το ποθούσαν και μετά προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν
τις γνώσεις των σπουδών τους για να επαγγελθούν τίμια και αποδοτικά, προσφέροντας και δημιουργώντας.
Οι περισσότεροι είναι ξένοι.

Θα μου πείτε πως μιλάω και κατακρίνω τους δημόσιους υπαλλήλους αφού
«δεν ξέρω τι τραβάνε», από τους εκάστοτε πολιτικούς και τα λοιπά λαμόγια.
Κατ’ αρχήν στα 40 …και πάνω μου χρόνια έχω έρθει σε επαφή με χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους,
και έχω την τιμή της ‘’εξυπηρέτησής τους’’, σε πάρα πολλούς τομείς.
Μπορεί να είμαι ατυχής και να έπεσα πάνω στους πιο αγενείς ανθρώπους της ζωής μου,
μπορεί να είμαι ατυχής και να έπεσα πάνω σε τρομερά λαμόγια,
μπορεί να είμαι ατυχής και να έπεσα πάνω στους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας,
μπορεί να είμαι ατυχής και να έπεσα πάνω σε αγράμματους, ημιμαθείς και χαζούς… μπορεί.
Αλλά σε τέτοιους έπεσα τι να κάνω!
Από την προσωπική μας εμπειρία βγάζουμε όλοι τα συμπεράσματά μας.

Στον έξω κόσμο (κάποιοι τον αποκαλούν πραγματικό) εταιρίες κλείνουν η μία πίσω από την άλλη,
εργαζόμενοι απολύονται, άλλοι τρελαίνονται στη δουλειά γιατί δεν γίνονται προσλήψεις
και βεβαίως όλοι μας έχουμε να δούμε αύξηση 2 χρόνια τώρα.
Και η έκπληξη!!
Οι μισθοί είναι μικρότεροι αυτή του δημοσίου
(σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Εurostat ο μέσος μισθός του ιδιωτικού υπαλλήλου
στην Ελλάδα είναι ~ 900€ και ο μέσος μισθός του δημοσίου είναι ~ 1.350€).

Με την μεγάλη και συστηματική φοροδιαφυγή δεν ασχολείτο κανείς στο δημόσιο,
απλά μας βαυκαλίζουν (παραμυθιάζουν) ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι μόνο αυτές που φταίνε, τα πήραν όλα και τα έφαγαν.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ελέγχουν όσους φοροδιαφεύγουν;
αυτοί δεν λαδώνονται (κοιμάστε ύπνο βαθύ αν νομίζουμε ότι λαδώνονται μόνο οι πολιτικοί),
αυτοί δεν βγαίνουν στη σύνταξη στα 45 τους με εφάπαξ
και μετά πιάνουν δουλειά στην αγορά στερώντας θέσεις εργασίας,
αυτοί δεν κολλάνε τους φακέλους στα γραφεία τους για μήνες,
αυτοί δεν παίρνουν άδεια από τη σημαία, αυτοί δεν προσπαθούν να βρουν λύσεις.

Η χώρα λέει έχει δομικά προβλήματα, «κάποιοι» φοροδιαφεύγουν.
Σιωπάτε βρε , τι νέο και αυτό!!
Και γιατί οι υπάλληλοι της εφορίας τους αφήνουν;
μήπως γιατί δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους;
Για να μην μιλήσω για τους τελωνιακούς, οι οποίοι μας απειλούν στα ΜΜΕ στην κυριολεξία.

Εγώ ξέρω ότι ακυρώθηκε μια επένδυση που είχαμε γιατί ο επενδυτής την έκανε!
Την έκανε ο άνθρωπος γιατί 10 λαμόγια κατώτατοι δημόσιοι υπάλληλοι υπουργείων τον έβγαλαν από τα ρούχα του!
Είτε του ζήταγαν κολονοσκόπηση είτε του ζήταγαν γρηγορόσημο.
Ακυρώθηκε η επένδυση καμία 100στη θέσεις εργασίας χάθηκαν, έτσι γιατί κάποιοι ήταν ανίκανοι και αδιάφοροι.
Αυτή λοιπόν είναι η μεγαλύτερη ζημιά που κάνει αυτή η στρατιά των 850 000 υπαλλήλων στους υπόλοιπους έλληνες.
Πέραν από το κόστος τους στο προϋπολογισμό, είναι αρκετοί (για να μην πω πολύ και παρεξηγηθώ)
αντιπαραγωγικοί για τη χώρα, είναι αντιαναπτυξιακοί, είναι εμπόδιο στους υπολοίπους!
Η ευθύνη για αυτό είναι σαφέστατα στους πολιτικούς, τεράστια ευθύνη.
Όμως υπάρχει και τεράστια ευθύνη και σε εμάς, και ιδίως στους δημόσιους υπάλληλους,
αυτοί άλλωστε τρέχουν το μαγαζί.

Τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι από εμένα δεν θα έχει καμία υποστήριξη ο ‘’κακόμοιρος δημόσιος υπάλληλος’’,
παρότι αυτός δεν με υποστήριξε στην δύσκολή ώρα αντίθετα, οι απεργίες των συντεχνιακών ομάδων του δημόσιου τομέα,
οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή ακόμη πιο σκληρών μέτρων από τις Βρυξέλλες.

Ξέρω ότι τα γραφόμενα μου δεν θα αρέσουν στους περισσότερους σας
(ειδικά στους φίλους και γνωστούς μου δημόσιους υπαλλήλους) ,
αλλά κάποιος θα πρέπει να σκεφτεί και εμάς τους απροστάτευτους,
εμάς που δεν μπορούμε να απεργήσουμε, εμάς που δεν υπάρχουμε.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμη και οι πλέον χαμηλόμισθοι οφείλουν να αναλογιστούν,
ότι βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση από τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα,
οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους ανά πάσα στιγμή.

Ίσως σας κούρασα, ίσως σας θύμωσα, ίσως έγινα περισσότερο γραφικός, λιγότερο αρεστός …Ίσως.

Ίσως είναι καιρός να καθίσουμε ως μεμονωμένα άτομα χωρίς ταμπέλες και τίτλους
και να αποτελέσουμε τον κοινωνικό πυρήνα της αλλαγής ..της αλλαγής της Νοοτροπίας….
Νοοτροπίας στο δημόσιο, στον ιδιωτικό τομέα, στην πολιτική, στους πολιτικούς μας, στην οικονομία μας ,
στον τρόπο που συμμεριζόμαστε και συμπάσχουμε στα προβλήματα του διπλανού μας, στο ίδιο τον εαυτό μας!

Ίσως είναι καιρός να δούμε το τι μπορούμε να κάνουμε για τους άλλους και όχι το τι μπορούν κάνουν για εμάς.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Κατοικίδιο

Έχοντας απόκτηση ένα κατοικίδιο (Σκύλο) συνειδητοποίησα (ξανά) ότι το κατοικίδιο – ζωντανό δεν είναι κάποιο είδους πλεονασμού η πολυτέλειας για τον άνθρωπο που ζει στην πόλη (και όχι μόνο).Η αρχική αντίδραση μου μόνο θετική δεν ήταν, σε έναν κόσμο όπου άνθρωποι πεινάνε, δεν έχουν τα στοιχειώδη αγαθά, θα καθίσουμε να κανακεύουμε και ένα ζωντανό! …..τίποτα άλλο; Κατοικίδιο! … η απώλεια της αίσθησης του μέτρου.

Όσο αντίθετος κι αν ήμουν με την απόκτηση του ζωντανού, τόσο περισσότερο με τον χρόνο καταλήγω ότι τελικά το ζωντανό – κατοικίδιο είναι ένα κομμάτι του ψυχικού μας κόσμου που μας λείπει η κάποιοι το έχουμε χάση η ξεχάσει.
Αν ρωτήσετε τους περισσότερους πού έχουν κάποιο ζώο η ασχολούνται με ζώα, τι τους ελκύει στα ζώα, θα σας απαντήσουν για την σταθερότητα, την εμπιστοσύνη. Το ζώο, θα μας απαντήσουν, δεν σε προδίδει ποτέ.

Το ζώο είναι αυτό που είναι. Δεν αμφιβάλλει ούτε αμφισβητεί. Δεν ταλαντεύεται. Δεν παλινδρομεί. Δεν έχει άγχος.Η αγάπη του είναι σταθερή και κρυστάλλινα καθαρή. Δεν έχει προϋποθέσεις, ούτε διαθέσεις, ούτε διακυμάνσεις.Πορεύεται πάντα δίπλα μας, στους καλούς και άσχημους καιρούς, στην λύπη και χαρά μας, στο άγχος και την ευφορία μας, ανήκοντας όμως στη φύση και όχι σε εμάς. Εμείς αλλάζουμε συνέχεια - όμως ένας σκύλος, μια γάτα;…. Το ζώο είναι αυτό που είναι, δεν κρύβει κανένα συναίσθημα του, καμία πράξη του, κανένα ένστικτό του. Πάντα γνωρίζεις το τι μπορείς να περιμένεις και τι όχι από ένα ζώο που πορεύεται δίπλα σου. Το ζώο πάντα ανταποκρίνεται στην συμπεριφορά μας προς αυτό, είμαστε φιλική είναι φιλικό, είμαστε εχθρική είναι εχθρικό.

Από τα πιο όμορφα περιστατικά που έχει ποτέ γραφτεί για την φύση του ζώου, είναι πολλά χρόνια πίσω, όταν Ο 'Αργος ο σκύλος του Οδυσσέα περίμενε είκοσι χρόνια να δει τον άνθρωπό του, για να ξεψυχήσει.

Εκεί και ο 'Αργος κείτουνταν τσιμπούρια φορτωμένος

Και τότε, όπως μυρίστηκε κοντά του τον Οδυσσέα

κούνησε λίγο την ουρά, κατέβασε τ' αυτιά του,

όμως δεν είχε δύναμη να τρέξει πια κοντά του

Και ο σκληρός Οδυσσέας, κλαίει για πρώτη φορά.



Άντε μετά να μπορεί κάποιος να πει πως ο σκύλος έρχεται μόνο για το κόκαλο, η γάτα για το ψάρι, το πρόβατο , το κατσίκι …για την τροφή.

Αυτή την σταθερότητα, αυτή την πίστη, σπάνια (σχεδόν ποτέ) την βρίσκεις σε άνθρωπο. Στο ζώο πάντα. Εκεί ισχύουν νόμοι ενός άλλου κόσμου.
Το κοντινό μας ζώο είναι ότι μας απόμεινε από τον ‘’χαμένο παράδεισο μας’’. Από την κατάσταση της σιγουριάς, της αθωότητας και της απλότητας που κάποτε εγκαταλείψαμε.

Ως και οι γιατροί (ψυχίατροι) πιστεύουν πως ένας τετράποδος σύντροφος είναι το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος της ύπαρξης. Ο άλλος άνθρωπος δεν μπορεί να μας δώσει αυτό το αίσθημα του απόλυτα απλού. Ίσως μόνο ένα βρέφος, κι αυτό μόνο τον πρώτο καιρό.

Όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη φύση, τόσο πιο πολύ θα χρειαζόμαστε τα ζώα. Για να εξισορροπούν την αμφιβολία μας. Να μας βοηθάνε να ξεχνούμε την αλλοτρίωση μας. Να αποκαθιστούν μέσα μας την αρμονία και την ενότητα.

Τελικά όσο και προβληματισμό να δημιουργεί μονό και μόνο η ιδέα ενός κατοικίδιου, (πρέπει να το ταΐζεις, να το προσεχής, να το καθαρίζεις , να το έχεις πάντα στον προγραμματισμό των ενεργειών σου) τόσο λιγότερους προβληματισμούς έχεις με την πάροδο απόκτησης του.
Η παραπάνω σκέψεις δεν έχουν τον σκοπό να πείσουν κάποιον να απόκτηση κατοικίδιο, απλά να κατανοήσει καλύτερα αυτούς που έχουν κατοικίδιο, όπως και να φέρει στην επιφάνεια του καθενός την σκέψη το συναίσθημα που έζησε (οι περισσότεροι το ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια) στην επαφή του με τα ζώα.
Να κατανοήσει ότι το κατοικίδιο δεν είναι υποκατάστατο για έναν φίλο, για έναν σύντροφο, για μια οικογένεια, για ένα παιδί σε κάποιους, είναι μια σύνδεση που αυτά που προσφέρει δεν μπορούμε να το αντλήσουμε τόσο απλόχερα από αλλού.

…η μήπως να συνεχίζουμε να φωνάζουμε ….ρε ούστ από δω! :-)