Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Μωρό βρέθηκε σε Στάβλο !

Κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, γράφοντας μια ιστοριούλα προσπαθώ και εγώ με τον τρόπο μου
όπως και πολύ άλλοι να πιάσω το πνεύμα των ημερών.
Τα συναισθήματα, ανάμικτα, βλέπετε η καθημερινότητα μόνο ρόδινη δεν είναι
για τους περισσότερους φέτος. Άνθρωποι σκυφτοί, προβληματισμένοι
και ενίοτε πικραμένοι βλέπω στους δρόμους,
τις βιτρίνας κοιτούν και η σκέψη τους αλλού ταξιδεύει.
Ευέξαπτοι, εκνευρισμένοι & συγχυσμένοι στην κοσμοσυρροή του δρόμου το μονόπατη τους περπατούν.
Έχοντας ειρωνική διάθεση για σχόλια αλλά ταυτόχρονα δίψα για θετικά συναισθήματα
που να προάγουν την χαρά και την καλοσύνη των ημερών που διανύουμε ξεκίνησα
να καταγράψω την ιστοριούλα μου.
Προσπαθώντας να συντάξω έστω και λίγες ‘’καλοπροαίρετες’’ σκέψεις στο νου μου,
δυσκολεύτηκα, δυσκολεύτηκα πολύ να μπορέσω να αγγίξω αυτές τις χορδές του νου μου.
Βλέπω τον κόσμο γύρο μου, πολλά πράγματα στο νου, η κρίση, η εξαθλίωση,
η μοναξιά της αγάπης, δεν μπορώ να συντονίσω στην συχνότητα των καλοπροαίρετων σκέψεων.
Έτσι, αποφάσισα να μαζέψω όλες τις σκέψεις που με περιτριγυρίζουν
και να τις μετατρέψω σιγά – σιγά σε μια ιστοριούλα.
Μια ιστοριούλα που έγινε στην πορεία ρεπορτάζ, αστυνομικό ρεπορτάζ
που είναι αναμιγμένο το παρόν και το παρελθόν.
Με τις παραπάνω σκέψεις και διάθεση ξεκίνησα το ρεπορτάζ των Χριστουγέννων.

Χριστουγεννιάτικο Ρεπορτάζ

Αστυνομία και η υπηρεσία ανηλίκων διερευνά:
Ξυλουργός από την Ναζαρέτ και ανήλικη μητέρα κρατούνται.

Βηθλεέμ – Ιουδαία.
Στις πρώτες πρωινές ώρες ενημερώθηκαν οι αρμόδιες αρχές από ανώνυμο τηλεφώνημα,
το οποίο ανέφερε ότι νεαρή οικογένεια ζούσε σε στάβλο.
Η αντίδραση της υπηρεσίας πρόνοιας ανηλίκων και της Αστυνομίας ήταν άμεση.
Κατά την άφιξη τους βρέθηκε νεογνό το οποίο ήταν τυλιγμένο με κουρέλια και άχυρο
σε μια πάχνη από την ανήλικη μητέρα του η οποία ονομάζεται Μαρία.
Κατά την προσαγωγή της Μητέρας του νεογνού ένας ενήλικας άνδρας,
του όποιου το όνομα διαγνώστηκε αργότερα ως Ιωσήφ, έφερε αντίσταση
κατά της υπηρεσίας ανηλίκων, προσπαθώντας να πάρει στα χέρια του το νεογνό.
Η προσπάθεια του υποστηρίχτηκε από παρευρισκόμενους βοσκούς
και από τρεις αμφιβόλου προελεύσεως μετανάστες.

Τα παρόντα Αστυνομικά όργανα έδρασαν ακαριαία.
Συνελήφθησαν όλοι παραβρισκόμενοι και έγινε η προσαγωγή τους
στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα της Βηθλεέμ.
Συνελήφθησαν και οι τρεις μετανάστες οι οποίοι αυτοονομάζονται ’’Λευκοί Μάγοι’’
προερχόμενη από χώρες της Ασίας τις οποίες δεν κατονόμασαν.
Ήδη η αντιτρομοκρατική μονάδα διερευνά τυχόν συμμετοχή τους σε διεθνή τρομοκρατική οργάνωση.
Το υπουργείο Εσωτερικών, τελωνιακές αρχές και η κεντρική υπηρεσία μεταναστών
της Αστυνομίας αναζητά μάρτυρες και στοιχεία για τους τρεις μετανάστες
που κατά πάσα πιθανότητα εισήλθαν παράνομα στην χώρα.
Ο εκπρόσωπος τύπου της Αστυνομίας ενημέρωσε ότι κατά την διάρκεια της προσαγωγής τους
δεν φέραν κανένα έγγραφο η σημάδι που να προσδιόριζε την χώρα καταγωγής τους.
Αντιστάθηκαν κατά την σύλληψη και ισχυρίζονται ότι ο Θεός τους απαγόρευσε
την οποιαδήποτε επαφή με επίσημες αρμόδιες αρχές ως ότου επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Επάνω τους βρέθηκε χρυσός και χημικές ουσίες, οι οποίες μάλλον υπόκεινται στον νόμο
περί παράνομης χρήσης ναρκωτικών ουσιών, το αρμόδιο τμήμα διερευνά τις ουσίες.

Επίσης συνελήφθη και ο ιδιοκτήτης του Στάβλου που είναι και ιδιοκτήτης
του ξενοδοχείου ‘’Bethlehem Inn Resort - spa’’.
Λόγο της πληρότητας του ξενοδοχείου επέτρεπε την διανυκτέρευση στον Στάβλο
αποσκοπώντας σε άμεσο χρηματικό όφελος, χωρίς να τηρούνται οι βασικοί κανόνες
υγιεινής και ασφαλείας ξενοδοχειακών μονάδων.
Προσωρινά του αφαιρέθηκε η άδεια λειτουργίας του Ξενοδοχείου.
Το ότι επέτρεψε σε στάβλο εν λειτουργία, με ζωντανά (ένα μοσχάρι και ένας γάιδαρος),
να διανυκτερεύσουν άτομα που δεν είχαν καμία άμεση η έμμεση σχέση εξαρτώμενης
εργασίας σε αυτόν, διώκετε από μόνο του αυτεπάγγελτα από την αρμόδια εισαγγελία.

Ο τόπος παραμονής του νεογνού δεν έγινε γνωστό από την αστυνομία.
Μια γρήγορη διαλεύκανση της υπόθεσης δεν αναμένετε σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου της Αστυνομίας.
Σε ερωτήσεις δημοσιογράφων απάντησε ότι ο Πατέρας του νεογνού είναι κατά βεβαιότητα
πολύ μεγαλύτερος της Μητέρας η οποία είναι ακόμη ανήλικη.
Εξετάζεται σε συνεργασία με όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες ώστε να διερευνηθεί
η σχέση μεταξύ του ανδρός και της ανήλικης μητέρας.

Ο άνδρας, που ονομάζετε Ιωσήφ, ομολόγησε ότι ο λόγος παρουσίας τους στην Βηθλεέμ
είναι η τρέχουσα Γενική απογραφή του πληθυσμού, μεταφέρθηκαν από την οικία τους
που βρίσκεται στην Ναζαρέτ, στην Βηθλεέμ την πόλη της υποχρεωτικής τους απογραφής,
όπου σύμφωνα με τον νόμο θα έπρεπε να απογραφούν.
Κατά την μεταφορά τους από την Ναζαρέτ στην Βηθλεέμ η Μαρία εγκυμονούσε,
για αυτό εξετάζονται όλα τα ενδεχόμενα της εσπευσμένης μεταφοράς τους στην Βηθλεέμ.

Ο Ιωσήφ κρατείτε χωρίς δικαίωμα αναστολής της κράτησης του.
Για τα σημεία τα οποία κατηγορείται, είναι :
Απαγωγή ανήλικου άτομου και βρέφους, επίσης εξετάζεται το ενδεχόμενο
της μη νόμιμης συμβίωσης με την ανήλικη μητέρα, όπου σε περίπτωση
που δεν επιβεβαιωθεί η συζυγική σχέση τους θα προστεθούν και άλλες κατηγορίες.

Η Μαρία βρίσκεται στον Γενικό Νοσοκομείο όπου τις παρέχονται οι πρώτες βοήθειες
και εξετάζεται από την ψυχιατρική μονάδα του νοσοκομείου για την πνευματική της ικανότητα.
Η πνευματική της Ικανότητα θα εξεταστή λεπτομερώς, ισχυρίζεται ότι είναι παρθένα
και το νεογνό, της το έδωσε ο Θεός.
Και η Μαρία μπορεί να υπολογίζει με το κατηγορητήριο της αμέλειας ανηλίκου,
σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου της Αστυνομίας.

Σε επίσημη ανακοίνωση ο διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής
του Γενικού Νοσοκομείου, είπε:
Δεν έχω κανένα δικαίωμα να αμφισβητώ τα πιστεύω του καθενός,
όταν όμως τα πιστεύω ανθρώπων θέτουν σε μεγάλο κίνδυνο ένα νεογνό,
θα πρέπει αυτούς τους ανθρώπους να τους χαρακτηρίσουμε ως επικίνδυνους για την κοινωνία.
Επίσης το γεγονός ότι βρέθηκαν ναρκωτικές ουσίες σε παρευρισκόμενους μετανάστες
αμφιβόλου προελεύσεως, κατατάσσει το γεγονός ως δυνητική ενέργεια
δικτύου εμπορίας και διακίνησης νεογνών.
Για την ασθενή είμαι αισιόδοξος, με χρόνιά ψυχιατρική περίθαλψη και ψυχοθεραπεία
θα μπορέσει και πάλη να ενταχθεί στην κοινωνία.

Στο τέλος του ρεπορτάζ ήρθε και η παρακάτω πληροφορία.
Οι παρευρισκόμενοι βοσκοί εμμένουν στην κατάθεση τους ότι ένας μεγαλόσωμος άνδρας
με λευκή νυχτικιά και κολλημένα φτερά στην πλάτη του επισκέφτηκε τον στάβλο
και φώναξε τρεις φορές ‘’Ζήτω ο Μεσσίας’’ .
Ο σχολιασμός επ’ αυτού, του υπευθύνου του τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών:
Έχω ακούσει δικαιολογίες, αλλά δικαιολογία σαν αυτήν,
για να αποποιηθεί κάποιος την χρήση ναρκωτικών ουσιών, πρώτη φορά ακούω.

Κάπως έτσι θα διαδραματιζόταν η γέννηση, εάν γινόταν εν έτη 2010.

Δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε συγ-γραφέας, είμαι απλά ένας αγιάτρευτος ανορθόγραφος
μικροαστός που προσπαθεί μέσα από την μικρή του καθημερινότητα να καταγράψει
και να μοιραστεί τα δυό γράμμια σκέψης του, μαζί σας.
Αν σε αυτή την προσπάθεια μου ενόχλησα με οποιονδήποτε τρόπο τα πιστεύω κάποιον,
ας με συγχωρέσουν, μιας και δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου….. άλλωστε Χριστούγεννα έχουμε.

Δε χρειάζεται να έχεις πίστη για να προσεύχεσαι.
Πρέπει να προσεύχεσαι για ν' αποκτήσεις πίστη.

Καλές γιορτές σε όλους!
..του χρόνου με υγεία ξανά μαζί.

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Κλιματική προστασία έναντι Προστασία Περιβάλλοντος

Η αιολική ενέργεια είναι καλό για το κλίμα,
είναι η ομόφωνη γνώμη σχεδόν όλων των φορέων (κρατικών, οικολογικών , κ.α).
Όλοι το θέτουν στην κλίμακα της παγκόσμιας μεταβολής του κλίματος
και όχι των τυχών κλιματολογικών αλλαγών του τόπου όπου θα αναπτυχθούν.
Το επιχείρημα τους απλό και συνάμα δυνατό
‘’ χίλιες φορές ενέργεια από εναλλακτική παραγωγή παρά από συμβατική παραγωγή’’.




Πως μπορεί όμως ένα αιολικό πάρκο, όπως αυτό που θέλουν
να μας στήσουν - φορέσουν, να βελτίωση το παγκόσμιο κλίμα;

Όσο αφορά την βελτίωση του παγκόσμιου κλίματος, μόνο αστείο μπορεί να φαντάζει,
με απλά μαθηματικά που μπορεί ο οποιοσδήποτε να υπολογίσει
(υπάρχει συγκεκριμένη φόρμουλα που το μετράει) ότι το όφελος
για το παγκόσμιο κλίμα είναι στην περιοχή των χιλιοστών του τις εκατό (%),
υπολογισμένο στο σύνολο των αιολικών πάρκων που υπάρχουν ανά τον κόσμο σήμερα.
Να σημειώσω ότι το κλήμα μόνο ως παγκόσμιο μπορεί να μετρηθεί και όχι ως τοπικό,
μιας και το κλίμα περιβάλει όλη την γη και αλληλοεπηρεάζεται τόσο πολύ μεταξύ του ,
που όπως λένε και οι ιδικοί ‘’ένα φτερούγισμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί
να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική’’.

Η Αιολική ενέργεια ως αποτέλεσμα δεν εξοικονομά καύσιμα, δεν μειώνει CO2 – ρύπους.
Αυτή η οικο-απομίμηση από αιολική ενέργεια, μαθηματικά εξοικονομά ελάχιστο CO2,
όπου συνολικά η συνεισφορά της στην καλυτέρευση του παγκόσμιου κλίματος
είναι απειροελάχιστη. Οι αρνητικές συνέπειες αυτού του δήθεν
εναλλακτικού είδους παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για τον άνθρωπο
και τη βιόσφαιρα αποσιωπάτε επίσημα από τις όποιες αρμόδιες αρχές.
Μάλιστα χρησιμοποιείτε ευρέως ο όρος ‘’Αιολικό πάρκο’’, νομίζω ότι ο όρος
’Αιολική βιομηχανική μονάδα’’ είναι ποιο κοντά στην πραγματικότητα.
Για την παραγωγή αιολικής ενέργειας, που λανθασμένα πιστεύω,
ότισυγκαταλέγετε στις ονομαζόμενες πράσινες ενέργειες, θα πρέπει να σπαταλήσουμε
περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από άνθρακα και λιγνίτη από ό, τι θα μπορέσουμε
να αποκομίσουμε από την ίδια την αιολική ενέργεια.
Η τεράστια σπατάλη πόρων μετράται μόνο από το αρχικό γεγονός ότι η βιομηχανία
αιολικής ενέργειας
είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής χάλυβα μετά την αυτοκινητοβιομηχανία.

Δυστυχώς η σύγκριση και η εμμονή χωρίς συγκεκριμένο και μετρίσιμο όφελος
για την επικράτηση της αιολικής ως πράσινη ενέργεια έναντι της συμβατικής ενέργειας
είναι τόσο έντονη που αρχίζεις ως απλός πολίτης να σκέπτεσαι πονηρά
και να θέτεις το ερώτημα προς το συμφέρον ποιού υπάρχει αυτή η σύγκριση και η εμμονή?
(Cui bono? ..που λένε και οι Λατίνοι).

Η αιολική ενέργεια έχει δεδομένες αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις
στο περιβάλλων που αναπτύσσετε. Χρησιμοποιείτε ως υποκατάστατο
για την οποία οικολογική συνείδηση - ευαισθησία θέλουν να δείξουν οι πολιτικοί.
Τις περισσότερες φορές η άγνοια και η ημιμάθεια τους, τους κάνει ακόμη
ποιο επικινδύνους για το κοινωνικό σύνολο, πόσο μάλλον αν υπάρχει και ενίοτε
προσωπικό συμφέρων (υποθετικό το προσωπικό συμφέρων, μιας και οι πολιτικοί – αντιδες
αγωνιούν και νοιάζονται για το κοινό συμφέρων.. βοήθεια μας).
Ουσιαστικά όλη η ‘’βιομηχανία’’ της αιολικής είναι μόνο μια ανακατανομή των χρημάτων
από τις τσέπες των πολλών (τις δικές μας εννοείτε) στις τσέπες των λίγων και σε βάρος του περιβάλλον.
Εμείς καλούμαστε ως φορολογούμενοι να την επιδοτήσουμε και μετά ως καταναλωτές να την ξανα πληρώσουμε.

Βέβαια το λόμπι της αιολικής ενέργειας υποθέτει και διαφημίζει ότι η αξία
των κιλοβατώρων που παράγεται από την αιολική ενέργεια θα είναι αντίστοιχη
με εκείνη της πρωτογενούς ενέργειας όπως ο άνθρακας, πετρέλαιο, αέριο, λιγνίτης.
Είναι αλήθεια, ωστόσο: Κάθε κιλοβάτ εγκατεστημένης ισχύος αιολικής ενέργειας
δεν αντικαθιστά μία κιλοβατώρα σε συμβατικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής.
Ο λόγος είναι ‘’το τυχαίο’’, που βασίζεται η παραγωγή της αιολικής ενέργειας.
Δεν μπορεί να παράγει ενέργεια και να προωθείτε άμεσα στον καταναλωτή
σε ώρες που χρειάζεται η σε ώρες αιχμής της κατανάλωσης, αυτό κάνει την αιολική
ενέργεια λιγότερο αποτελεσματική από την συμβατική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η απρόβλεπτη από τις καιρικές συνθήκες εξαρτώμενη αιολική ενέργεια προσθέτει
σημαντικά επιπλέον κόστη στην διαχείριση και τελική κατανάλωση της,
όπως το επιπλέον κόστος της προσωρινής αποθήκευσης.
Απλά οι επιδοτήσεις σε αυτήν την βιομηχανία είναι τόσο μεγάλες που συμφέρει να επενδύσεις.

Πώς και κατά πόσο οι ανεμογεννήτριες θα επηρεάσουν το περιβάλλον μας;

Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι πιο δραματικές από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.
Παραδοσιακά διαδρομές αποδημητικών πουλιών, περιοχές διατροφής
και περιοχές αναπαραγωγής τους που έχουν σήμερα στον τόπο μας δεν είναι θα διαθέσιμες.
Μόνο στην Γερμανία να σκεφτείτε κάθε χρόνο σύμφωνα με τις εκεί οικολογικές
οργανώσεις πάνω από μισό εκατομμύριο πουλιά σκοτώνονται από τις ανεμογεννήτριες.
Δεν είναι όμως μόνο τα πουλιά που από της λεπίδες των πτερυγίων, τα μαγνητικά πεδία,
και από τον έντονο φωτισμό το βράδυ θα επηρεάζονται, αλλά και τα υπόλοιπα όντα
του ζωικού βασιλείου μας, εμείς οι άνθρωποι, ως και τα υδρόβια είδη, από τις χαμηλές συχνότητες.
Η δημιουργία αιολικού πάρκου στην περιοχή μας θα επιβάλει άμεσα ή δυνητικά
τον τρόπο ζωής στο ίδιο το περιβάλλον μας, άρα και σε εμάς।



Οι ανεμογεννήτριες βλάπτουν το τοπίο, την υγεία, τον τουρισμό, την δυνατότητα
συνεκμετάλλευσης του τοπίου από άλλες παραγωγικές δραστηριότητες
(άσχετο, τσιγάρο να ήταν, λιγότερο θα έβλαπτε στο κοινωνικό σύνολο).
Αναψυχή, ψυχαγωγία, το κυνήγι και η ορειβασία θα χαθούν.
Πέρα της αντιλαμβανόμενης ηχητικής μόλυνσης λόγο της έντονης και ρυθμικής κινήσεις
των πτερυγίων που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος ως συνεχόμενο ηχητικό σκουπίδι στο αυτί του,
η χαμηλή συχνότητα - infrasound (μιλάμε για την συχνότητα που ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί),
δημιουργεί ακόμη ποιο μεγαλύτερες σωματικές και ψυχικές αρρώστιες σε ανθρώπους και ζωικό βασίλειο.
Επίσης τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία είναι τόσο ισχυρά που απαγορεύεται
να υπάρχουν δραστηριότητες σε τουλάχιστον 200μ. περιμετρικά των ανεμογεννητριών.
Προσθέστε σε αυτό την καταπιεστική πανταχού παρουσία των ‘’γιγάντων’’ στην εικόνα του τοπίου
και θα έχετε μια συνολική απεικόνιση το τι θα συμβεί στο άμεσο μέλλον στην περιοχή μας.

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Άνευ ουσίας

Μιας και γιορτές έρχονται, ήθελα να σας πω ένα παραμύθι για τους 40 κλέφτες,
αλλά είμαι σίγουρος ότι η πολιτική δεν σας ενδιαφέρει.
Πολλά τα θέματα στο νου μου που θέλω να καταγράψω. θέματα που μου έχουν
τώρα τελευταία εξάψει τη φαντασία, πολλά τα συμβάντα που με έχουν ερεθίσει (όχι δεν εννοώ αυτό),
πολλά τα γεγονότα που με κάνουν να θέλω να βγω από τα ρούχα μου.
Τα νεύρα των περισσοτέρων που βλέπω και επικοινωνώ καθημερινά δεν είναι απλά
τσατάλια, δεν είναι κουρέλια, δεν είναι μαρμελάδα είναι πολύ χειρότερα.
Οι περισσότεροι δεν μιλάνε. Δεν λένε τι τραβάνε, θέλουν απλά να ξεχάσουν.
Μέσα τους όμως βράζουν.
Άντε τώρα και εγώ μέσα σε αυτή την καθημερινότητα να καθίσω με καθαρό μυαλό
και να καταγράψω μια σκέψη.
Γίνετε; …δεν γίνετε!
Οπότε, είπα ενδιάμεσα να πάρω ένα snack, να τσιμπήσω κάτι, βέβαια όχι οτιδήποτε,
κάτι light και γκουρμέ. Τόσες εκπομπές μαγειρικής βλέπουμε να μην μάθουμε και κάτι!
Άσχετο… Βρε αυτή η τηλεόραση, που μας κατάντησε;
Αφού να φανταστείτε ότι τα όνειρά μου διακόπτονται από διαφημιστικά σποτάκια.
Πάντα έλεγα ότι ένα καλό γεύμα είναι πολιτισμός.
Το φαγητό έγινε ποια τέχνη. Το απλό ένστικτο, εξευγενίστηκε σε γευσιγνωσία.
Σήμερα να σαβουρώσεις χάμπουργκερ και άλλα ευγενή αμερικάνικα θεωρείτε πολύ μπανάλ.
Δεν επιτρέπετε ποια να χλαπακιάζουμαι άνευ συναίσθησης, όχι βέβαια,
σήμερα πρέπει όλοι μας να απολαμβάνουμε φαγητό με πινελιά γκουρμέ, με συναίσθημα.
Εμείς στο σπίτι ενάγαμε την μαγειρική σε υψίστη των τεχνών, απλά δεν τρώμε.
Κατεβάζουμε τις μπριζόλες από το ιντερνέτ. Στον κουμπάρο μου που μένει στην Γερμανία
στείλαμε μια σπανακόπιτα με e-mail.
Αχ… εδώ ό κόσμος καίγεται και η μαγειρική στην τέχνη της.

Συνεχίζω λοιπόν να γράφω και ακούω στο ραδιόφωνο την ευφυή πρόταση
δια στόματος κυβερνόντων ότι
"Θα μπορούσαμε να μειώσουμε την φορολογία στο μισό, αν πλήρωναν όλοι".
Δεν είχα αυταπάτες για την ευφυΐα αυτών που μας κυβερνούν - αλλά δεν έχουν
ούτε έναν να γνωρίζει το τι γίνεται στον έξω τους κόσμο – σε εμάς;
Γιατί δεν αυτοερωτούνται:
"Αν μειώναμε την φορολογία στο μισό, θα πλήρωναν όλοι ; ".
Ότι έγινε στην Κύπρο. Μείωσαν την φορολογία στο 10% και αύξησαν τα συνολικά τους έσοδα 12%.
Οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές (μέχρι και 45%) είναι το πρώτο αίτιο φοροδιαφυγής.
Το 10% φορολογία το πληρώνεις άνετα και εύκολα, δεν αξίζει καν τον κόπο να φοροδιαφύγεις.
Αχ…και πάλη, πότε θα καταλάβουν οι κυβερνόντες ότι μισό κιλό ψωμί δεν είναι 350 γραμμάρια.
Θα μου πείτε, εδώ έφτασαν να σε βάζουν στο πόθεν έσχες αν είσαι πάνω από 60 κιλά.

Συνεχίζω να ακούω…. οι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ κατέβηκαν σε απεργία.
Στη χώρα μας μόλις αναγγελθεί η πιθανότητα να ιδιωτικοποιηθεί μία κρατική εταιρία,
αυτόματα κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι και κατεβαίνουν σε απεργία.
Αυθημερόν, chat-πατ. Σαν αντανακλαστικό, πριν καν επιβεβαιωθεί η είδηση,
πριν μαθευτούν λεπτομέρειες , έρχεται η άρνηση.
Δεν θυμάμαι να υπήρξε, έστω και μία φορά, αρνητική αντίδραση των εργαζομένων
για την υπερπληθώρα των προσλήψεων που γινόταν σε αυτές της εταιρίες.
Ax…ξανά, ο έλληνας εμποτίστηκε με την λογική <<Κράτος Καλό – Ιδιώτης Κακό>>.

Αυτό μάλλον, το <<κακός Ιδιώτης>>, πηγάζει από την αγαπημένη μας αρχαία εποχή,
που τόσο μας αρέσει να προάγουμε, αυτός που δεν συμμετείχε στα κοινά λεγόταν ιδιώτης.
Ήταν κακό πράγμα, μετά το πήραν οι Λατίνοι, οι άγγλοι, και μας προέκυψε ο Idiot,
ο ηλίθιος δηλαδή.
Έτσι και για τον σύγχρονο Έλληνα, που αγαπάει την παράδοση (μόνο όπου τον συμφέρει)
το Ιδιωτεύω, είναι κάτι κακό και συνάμα ηλίθιο.
Κακό να είσαι ιδιωτικός υπάλληλος και όχι δημόσιος,
ηλίθιο να είσαι μικρός επαγγελματίας εφόσον μπορείς να γίνεις δημόσιος υπάλληλος.
Δεν είναι ηλίθιοι βέβαια οι μεγάλοι επιχειρηματίες, αυτοί είναι οι κακοί στην Ελλάδα,
βλέπετε όποιος βγάζει περισσότερα από έναν δημόσιο υπάλληλο είναι κακός,
είναι αυτός που κλέβει το κράτος, είναι αυτός που ευθύνεται για όλα τα κατά του τόπου.
Αχ…ξανάμανα, Ανακοινώθηκε ότι οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες
θα διακόψουν την οχτάωρη στάση τους για τρίωρη προειδοποιητική εργασία!

Και άλλη είδηση στο ραδιόφωνο, ήρθε ο αρχηγός του ΔΝΤ
και μας είπε ότι η χώρα μας χρειάζεται φτηνά χέρια.
Δεν μπορεί να καταλάβει ότι τα φτηνά χέρια δίνουν ακριβό ξύλο;
Δεν μας ξέρει καλά ο αρχηγός του ΔΝΤ,
ως χώρα έχουμε πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση.
Επίσης δεν μπορεί να κατανοήσει ότι εμείς με τους πολιτικούς μας
είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον,
έχουμε ηλίθιους πολιτικούς και είμαστε βλάκες ψηφοφόροι.
Κύριε αρχηγέ του ΔΝΤ, στην Ελλάδα είναι εύκολο να βγάλεις χρήματα,
το δύσκολο είναι να ζήσεις με αυτά που βγάζεις.
Εδώ να φανταστείτε επιστήμονες της Νάσα, προκειμένου να μελετήσουν
τα όρια της αντοχής του ανθρώπου, ζήτησαν δείγμα Έλληνα συνταξιούχου.
Αχ…και βαχ, πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι η διαφορά της ελληνικής οικονομίας
και Τιτανικού είναι ότι στον Τιτανικό είχαν και ορχήστρα.

Αυτά τα λίγα λόγια άνευ ουσία για περί ουσίας.
Τελικά είμαι ευτυχής που ζω σε μια δημοκρατική χώρα, όπου μπορεί κανείς
να κάνει ελεύθερα οτιδήποτε θελήσει η κυβέρνηση.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Θα ήθελα πραγματικά να ζω αλλού

Πέμπτη βράδυ, εγώ και ο καναπές μου περνάμε στιγμές πάθους, αγκαλίες και τεντώματα.
Ήταν όλο παράπονο, τον αμέλησα για αρκετό καιρό, βλέπετε έχω σταθερό ωράριο εργασίας
ως ιδιωτικός υπάλληλος (από την ανατολή ως τη δύση του Ηλίου)
και έτσι ο χρόνος που μπορώ να μοιραστώ μαζί του είναι πολύ λίγος.
Επίσης είναι αλήθεια ότι τον απάτησα και λίγο με καρέκλες σκηνοθέτη και ξαπλώστρες,
όμως όλα αυτά ήταν καλοκαιρινές τρέλες σαν αυτές που όλοι κάνουμε όταν η ζέστη χτυπάει κόκκινο.
Τον αγκαλιάζω και του υπόσχομαι ότι δεν θα τον αμελήσω ποτέ… μέχρι την επόμενη φορά.

Ονειροπολούσα και ούτε που κατάλαβα για πότε πέρασε η ώρα και αντί να απολαύσω
συνειδητά την απραξία μου με παρέσυρε η τιβί σε έναν τρελό ρυθμό σκέψεων.
Είναι απίστευτο το πόσες είδησης μπορείς να δεις στην τηλεόραση
και καμία από αυτές να μην σε βοηθά στο να μπορείς να ενημερωθείς.
Ακούω ότι το ‘’Big Sister’’ ταράζει τα νερά
(σε καμιά πισίνα θα κολυμπάνε γυμνά πάλη τα μ@...),
ο Μπον Τζόβενο κυκλοφορεί νέα σειρά γυναικείων εσωρούχων
(καθένας θέλει να είναι κοντά στο φετίχ του, ειδικά αν δεν γεννήθηκε όπως θα ήθελε γυναίκα),
Τα άστρα αυξήθηκαν τρεις φορές περισσότερα στο σύμπαν
(και που να δεις στο δικό μου σύμπαν κατά πόσο αυξήθηκαν),
Ανακάλυψαν εξωγήινη μορφή στην γη (μόνο που δεν μπορούν να το αποδείξουν
γιατί διακτινίστηκε μόνο το αριστερό του α…φτί στη γη),
Υπογράφτηκε μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ Πετρουλίτσας και πλεοιμποι
(χαρά στους ματάκηδες…. προενημέρωση για οφθαλμόλουτρο),
Μεγάλη αγωνία για την κλήρωση του παγκοσμίου κυπέλου για το 2018
(ποιος φουκαράς λαός θα την πληρώσει πάλη…),
όλες οι επιμορφωτικές ειδήσεις της ημέρας περνούσαν καρέ-καρέ μπροστά από τα μάτια μου.

Μαγεία… αχ αυτή η μαγεία της εικόνας η οποία μας συγκλονίζει
κάθε φορά που ξετρυπώνει ένα παραθύρι, ειδικά αν αυτό είναι και πιπεράτο.

Για μια στιγμή Βλέπω, Ακούω και τρέμω. Ανατριχιάζω.
Τι θέλει αυτή η χώρα?
Πώς θα σωθεί η Χώρα από το ΔΝΤ ?
Τι μας λείπει ?
Τι θέλουμε εμείς οι πολίτες?

Μια γερή δυνατή και όμορφη Βραχονησίδα!

Θέλουμε, να είναι και κοντά, ας πούμε στις ξέρες της Ραφήνας,
όχι για να πλατσουρίζει ο καθένας μας και να κουνάει τα ποδαράκια του
σαν τον όμορφο αρχαίο θεό Άδωνη (όχι δεν εννοώ τον πυροβολημένο της μπουμπούκας),
αλλά για να αντλήσουμε τα απέραντα αποθέματα του Ελληνικού πετρελαίου
που τόσα χρόνια μας έκρυβαν οι μεγάλες (και κακές) δυνάμεις
και μας έφεραν σε αυτό το χάλι.
Ελληνάρα Λιβ γιορ μιθ ιν Ραφήνα.....
και το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα έρθει να σε σώσει.

Η σημερινή αυτοσυνείδηση του Έλληνα είναι τελικά μύθος,
δεν υπάρχει, γιατί πολύ απλά βασίζεται σε μύθο.
Γι αυτό συμβαίνει να είμαστε ταυτόχρονα οι μεγαλύτεροι δοξολογητές και υβριστές του εαυτού μας.
Είτε αυτοευλογούμε τα γένια μας ή φτύνουμε τον εαυτό μας
(εκεί, συνήθως, αποκαλούμε τον εαυτό μας Ρωμιό).
Από μικρό παιδί απορούσα όταν έβλεπα το πόσο εύκολα μπορούσε ο έλληνας
να γίνει φανατικός, κάθε είδους.
Και ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται κανείς ορκισμένος οπαδός, ή καραμπινάτος πιστός.
Έβλεπα τους μεγάλους να τσακώνονται για πολιτικά κόμματα ή ποδοσφαιρικές ομάδες,
να «κόβουνε την καλημέρα» σε φίλους διότι υποστήριζαν άλλη παράταξη - και ξαφνιαζόμουν.
Το πάθος το να ανήκω κάπου δεν το έζησα ποτέ. Ίσως μάλιστα από αντίδραση
στον φανατισμό που έβλεπα στους μεγάλους στα παιδικά μου χρόνια με έκαναν
να καλλιεργήσω το αντίθετο πάθος. Της φανατικής απόστασης.
Με αποτέλεσμα τώρα στα σαράντακατι μου να αισθάνομαι εντελώς περιθωριοποιημένος.
Περιθωριοποιημένος γιατί στην χώρα μας αν δεν στηρίζεις συγκεκριμένο κόμμα,
παράταξη, παρέα, κλίκα, τηλεοπτικό κανάλι, θρησκευτικό ή ποδοσφαιρικό σωματείο –
πολύ απλά δεν υπάρχεις. Είσαι απλά ο ΑΦΜ νούμερο τάδε.

Μερικές στιγμές θα ήθελα πραγματικά να ζω αλλού.
Όμως θα επιθυμούσα αυτό το αλλού να είναι εδώ.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Τις πταιει;

Η Διεθνής Επιτροπή Διαφάνειας, κάθε χρόνο δημοσιοποιεί μία Έκθεση
στην οποία αναφέρεται ο «βαθμός» της διαφάνειας και της εντιμότητας
σε κάθε χώρα του πλανήτη μας, σε κλίμακα από 0 ως 10.
Κάθε χώρα βαθμολογείται με κριτήριο τη διαφάνεια και την εντιμότητά της.
Δηλαδή, όποια χώρα έχει βαθμό κοντά στο 0, σημαίνει ότι έχει υψηλό δείκτη διαπλοκής
και διαφθοράς, ενώ αντίθετα, όποια χώρα έχει βαθμό κοντά στο 10,
σημαίνει ότι ο δείκτης διαφάνειας και εντιμότητας είναι πολύ μεγάλος.
Η πιο πρόσφατη αξιολόγηση έχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Αναφέρω μόνο τα εξής: Τους πιο μεγάλους βαθμούς (ο μεγαλύτερος είναι 9.7)
τους κατέχουν χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως η Φιλανδία, η Δανία και η Ισλανδία.
Η Ελλάδα έχει τον βαθμό 4.3. Ο βαθμός αυτός την κατατάσσει στην προτελευταία θέση
(τελευταία είναι η Πολωνία) ανάμεσα στις είκοσι πέντε χώρες της Ε.Ε.
Μάλιστα ο βαθμός 4.3 της Ελλάδος είναι στάσιμος από το 2002.
Σημειώστε ότι η Μποτσουάνα (χώρα της Αφρικής) έχει βαθμό 5.
Στα θέματα διαπλοκής και διαφθοράς, στους 25 της Ε.Ε. είμαστε, μαζί με την Πολωνία,
οι «χειρότεροι». Στο διεθνές σκηνικό είμαστε χειρότεροι, ακόμα και από
τις θεωρούμενες ιδιαίτερα διεφθαρμένες αφρικανικές χώρες.
Πρέπει να αποδεχτούμε ότι η χώρα μας που πρώτη γέννησε και δίδαξε αξίες
σε όλο τον κόσμο είναι σήμερα από τις τελευταίες που τις εφαρμόζουν.
Έχουμε καταντήσει να είμαστε το πιστοποιημένο κατακάθι της Ε.Ε.

Και για αυτή την κατάντια μας, ποιος φταίει;
Φταίνε πολλά. Φταίνε πάρα πολλά.
Που να πρωτοπιαστείς για να βγάλεις άκρη !

Ενδεικτικά ένας από τους (βασικούς) λόγους των αποτυχιών μας, η ασυδοσία των κάθε
είδους ελεγκτικών μηχανισμών. Ούτε τα πειθαρχικά των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε
τα δικαστήρια κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Τα πειθαρχικά βρίσκονται στο έλεος
των συνδικαλιστών. Τα δικαστήρια είναι ανοιχτά στην αθέμιτη επιρροή των πολιτικών,
της οικονομικής εξουσίας. Τα οργανωμένα πολιτικά, οικονομικά συμφέροντα επηρεάζουν,
καθοριστικά τους βασικούς μηχανισμούς ελέγχου και τους καθιστούν εξαρτημένους
και ανενεργούς και επομένως ανήμπορους να αναχαιτίσουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά.
Για όλη αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη και άκρως επιζήμια κατάσταση για τη χώρα μας,
κάποιοι είναι οι ένοχοι, κάποιοι οι ηθικοί αυτουργοί, πολλοί οι συνένοχοι
(συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έχουν επιλέξει τη σιωπή),
ουσιαστικά όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι.
Κάποιος συνομιλητής μου, περιέγραψε την κατάσταση στη χώρα μας με βάση
την πασίγνωστη εξίσωση του Αϊνστάιν E=mc2, όπου το Ε μου έλεγε σημαίνει Ελλάδα,
το m σημαίνει μίζα ή μέσον και το c σημαίνει κομπίνα στο τετράγωνο.
Επομένως, αν θέλεις να περιγράψεις τη χώρα μας με έναν πολύ συνοπτικό
μαθηματικό τρόπο, η εξίσωση τα λέει όλα.

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας διέρχεται μία περίοδο κρίσης, κρίσης οικονομικής
και γενικευμένης παρακμής. Έχουμε εξοστρακιστεί τις πανανθρώπινες αξίες
και τα συστήματα αξιών. Στη χώρα μας, η διαπλοκή και η διαφθορά έχει γίνει καθεστώς,
έχουμε την αίσθηση ότι έχουμε Διαφθορο-κρατία και όχι Δημοκρατία,
πόσο μάλλον οι άλλοι για εμάς.
Η ίωση της διαπλοκής και διαφθοράς έχει εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα και έχει κυριεύσει
κάθε χώρο δουλειάς. Εν μέσω τριακονταετίας και δημοκρατίας παρακαλώ,
καταφέραμε και εξελίξαμε την ίωση της διαπλοκής και της διαφθοράς σε καρκίνωμα.
Η ίωση της διαπλοκής και της διαφθοράς δεν εκφυλιζόταν με το χρόνο, αλλά αντίθετα
επεκτείνονταν και δυνάμωνε με αποτέλεσμα να γίνει καρκίνωμα.
Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι, εκτός από μία μικρή μερίδα που είναι πραγματικά άξιοι
στη δουλειά τους, η πλειοψηφία των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα,
συχνά παραμελούν (τουλάχιστον) τα καθήκοντά τους.
Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι οι επιχειρηματίες στον ιδιωτικό τομέα
(αν και εδώ υπάρχουν και κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις) είναι κρατικοδίαιτοι
και προσπαθούν με κάθε θεμιτό η αθέμιτο μέσω να διασφαλίσουν το κέρδος τους.
Είναι δυστυχώς αλήθεια ότι οι ιδιωτική υπάλληλοι δεν προσπαθούν να σηκώσουν
το ανάστημα τους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους συλλογικά,
με αποτέλεσμα να χάνουν ακόμη περισσότερα.
Πολλοί δείχνουμε αδιαφορία για την βιωσιμότητα και πορεία της θέσης εργασίας μας.
Το ενδιαφέρον μας είναι στραμμένο σε άλλες δραστηριότητες, για προσωπικά οφέλη
και ενίοτε για προβολή, όπως το ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υποψήφιοι
(γενικός και όπου βρουν) στην συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων σε κάθε
λογής εκλογές, το ότι οι επιχειρηματίες κοιτάνε το πώς θα αυξήσουν τα κέρδη τους
με επιδοτήσεις και όχι μέσω τις παραγωγής τους, ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι
ψάχνουν και δεύτερη εργασία αντί να φροντίσουν – διεκδικήσουν συλλογικά
από την πρώτη εργασία, με αποτέλεσμα να θεωρούμε οι περισσότεροι την δουλειά μας
ως πάρεργο και/η να την κάνουν σαν αγγαρεία.
Μερικοί (μάλλον οι περισσότεροι) από εμάς είμαστε θιασώτες του βολέματος,
του ωχαδελφισμού, της ιδιοτέλειας, της ανεπάρκειας, της μετριότητας, της συντεχνίας,
της αδιαφάνειας, του ατομισμού, της οικογενειοκρατίας, της αναξιοκρατίας
και της ατομικής αυθαιρεσίας.

Ένα κακό όμως έχει πάντα πολλές πτυχές. Για να φανεί το κακό, ας εξετάσουμε μία
από αυτές τις πτυχές, και συγκεκριμένα την αναξιοκρατία, με κλασικό παράδειγμα
την οικογενειοκρατία, όπου κάποιος εν ενεργεία πολιτικός - πολιτευτής, προωθεί
στη θέση αυτή το γιο του ή την κόρη του ή τον «κουμπάρο» του.
Στην περίπτωση αυτή, αυτό που συμβαίνει είναι ότι, εμείς οι ίδιοι, ποδοπατούμε
τη σημαντικότερη αξία μέσα στον κοινωνικό ιστό μας, που είναι η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ,
πολύ απλά με την στήριξη της ψήφου μας στην αναξιοκρατία και οικογενειοκρατία.
Έτσι μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας, καταλύονται συνταγματικοί κανόνες
δημιουργώντας τα ονομαζόμενα παράθυρα στους νόμους που φτάνουν να ακυρώνουν
ενίοτε και το ίδιο το πολίτευμα, άρα εμάς
(βλέπετε χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ανεμογεννήτριες στην περιοχή μας).

Κάνοντας αυτό κατά κόρων τα τελευταία 30 χρόνια, δείξαμε ουσιαστικά στην νέα γενιά,
με το παράδειγμά μας, την εγκαθίδρυση της αναξιοκρατίας, ως πρωταρχική αξία μας.
Δηλαδή, εμείς οι ίδιοι, γινόμαστε οι διαφθορείς των ηθών τις επόμενης γενιάς αυτού του τόπου.
Αυτή η στάση μας συντήρησε την ίωση και την μεταμόρφωσε σε καρκίνωμα.
Η πιο πάνω εικόνα, σε μεγάλο βαθμό, έχει καταφέρει να είναι το καθεστώς της χώρας μας.
Το γεγονός αυτό μας οδηγεί σε αργό θάνατο, και αν όχι, σίγουρα δεν επιτρέπει
σε κανέναν μας να ονειρεύεται, πόσο μάλλον η νέα γενιά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη μεγάλη αλήθεια που ισχύει για τους νέους μας.
Οι νέοι μας έχουν μεγάλη δυσπιστία προς την κοινωνία μας, προς τη γενιά των γονέων τους,
γενικότερα, διότι θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι το μεγαλύτερο θύμα της σημερινής πραγματικότητας.
Αυτό αποδεικνύεται, αν μη τι άλλο, από τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας
και από την υποβαθμισμένη Παιδεία που τους προσφέρουμε.

Φτάνοντας οι περισσότεροι από εμάς στο συμπέρασμα κάθε φορά που συζητάμε
‘’ τι να κάνουμε και εμείς; από πού να το πιάσεις και που να το αφήσεις το κακό μας το χάλι;’’
δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να παραδεχτούμε ότι όλα έγιναν και γίνονται
χωρίς εμάς για εμάς…. για το καλό μας, χωρίς εμείς να μπορούμε να αντιδράσουμε.
Μα πόσο …αφελείς είμαστε! …..ενίοτε και συνειδητοί απραξίες, υποτιμητές της αξίας
της ατομικής ευθύνης, μιας αξίας που όλοι την έχουμε σε αυτήν την δημοκρατία –
την δημοκρατία μας με όλες τις αδυναμίες της, η ψήφο μας.

Στην απάντηση στο ερώτημα: «Τίς πταίει;», προσπάθησα παρακάτω να την καταγράψω και να αναλύσω,
έχοντας όλοι μας την τάση να προσπαθούμε το κάθε τις στην ζωή μας να το κατηγοριοποιούμε,
έτσι και εγώ προσπάθησα πρώτα να κατηγοριοποιήσω το πρόβλημα
και μέσω αυτής της κατηγοριοποίησης να συνδέσω τις συνιστώσες.
Η κάθε συνιστώσα δεν είναι ουσιαστικά ανεξάρτητη, αλληλο-εμπεριέχετε
η κάθε μια στην άλλη, έμμεσα και άμεσα। Κατέληξα ότι...

Τρεις είναι οι συνιστώσες στο Τις πταίει!

Την πρώτη συνιστώσα την ονόμασα ‘’αρχηγίσκοι’’. Οι «αρχηγίσκοι», αξιοποιώντας
τις διασυνδέσεις τους με την εκάστοτε κυβέρνηση, τα κόμματα, τα βο(υ)λευτικά γραφεία–
και ο κατάλογος δεν έχει τέλος – και έχοντας ως σύμμαχο τη σιωπή, την αδράνεια,
το δισταγμό, ίσως και τη δειλία των έντιμων και καλοπροαίρετων, έχουν μετατρέψει,
σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία μας, σε «θερμοκήπιο», όπου ανθεί η ατιμωρησία,
η παρανομία, η κατάχρηση εξουσίας, οι κλίκες, η διαπλοκή και η διαφθορά,
και όλα αυτά για προσωπικά οφέλη των «αρχηγίσκων».
Και αυτό γιατί κάποιοι, κατάφεραν αλλά, κυρίως μπόρεσαν να απονευρώσουν
και τελικά να δολοφονήσουν την αξιοκρατία, το ήθος και την εντιμότητα
μέσα στην κοινωνία μας. Κατάφεραν να γκρεμίσουν κάθε σύστημα αξιών.

Η δεύτερη συνιστώσα είναι οι ευθύνες της Πολιτείας,
μην ξεχνάμε ότι στον όρο ‘’Πολιτεία’’ συμπεριλαμβανόμαστε και εμείς ως πολίτες της.
Αν και ο όρος πολιτεία είναι δύσκολο να ορισθεί συνοπτικά και κυριολεκτικά
σε πολύ γενικές γραμμές συμπεριλαμβάνει για εμένα ως κυριότερα στοιχεία,
την γεωγραφική τοποθεσία, τον λαό, την κρατική οργάνωση - δομή και την πρωτογενή εξουσία.
Έχοντας κομματικοποίηση την πολιτεία μας, σε όλα τα κομμάτια & βαθμίδες
που την απαρτίζει κάναμε κακό, βυθίζοντας την ελεύθερη βούληση του ατόμου
που πρέπει να συμμετέχει στην πολιτεία σε ανυπαρξία, με σκοπό την επικράτηση
της πολιτείας ως αυτόνομο όρο όπου καθορίζει με δικές της απόψεις, τα δικά μας συμφέροντα.
Το θέμα αυτό βαραίνει βεβαίως και όλα τα κόμματα, η δε ευθύνη τους είναι τεράστια
και καταλυτικής σημασίας στην υποβάθμιση, όχι μόνο της κοινωνίας μας,
αλλά της ίδιας της οντότητας των ατόμων που την απαρτίζουν.
Αν η Πολιτεία με τα κόμματα της(πολιτικοί και πολιτευτές με τις συντεχνίες τους)
και οι αρχοντίσκοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους, τότε, πολλά από τα αρνητικά
που χρεώνουμε σήμερα στους πολίτες (και είναι όντως πολλά), θα εξέλιπαν,
τουλάχιστον κάποια από τα προβλήματα μας, για να μην πω τα περισσότερα,
μιας και εμάς μας αναλογεί μερίδιο ευθύνης.

Η Τρίτη συνιστώσα είμαστε εμείς οι πολίτες.
Ουσιαστικά ότι προανέφερα στην αρχή – αρχή ισχύει για εμάς ως συνιστώσα.
Να συμπληρώσω μόνο ότι μία αλήθεια της ζωής είναι το ότι γεννηθήκαμε άνθρωποι,
χωρίς να σημαίνει ότι αυτόματα είμαστε και Άνθρωποι.
Το να γίνουμε Άνθρωποι, πρέπει να κατακτηθεί από τον κάθε έναν μας ξεχωριστά.
Για να κατακτηθεί, χρειάζεται μία ολομέτωπη μάχη με τον κακό και τον ανήθικο εαυτού μας πρωτίστως.

Της ευθύνης το τρίγωνο – παραστατικό σχήμα
Το τις πταιει λοιπόν στηρίζεται πάνω σε μία ισόπλευρη τριγωνική βάση,
όπου τα τρία πόδια της βάσης, είναι: Η Πολιτεία, οι αρχοντίσκοι και οι πολίτες.




Είναι φανερό ότι για να μπορέσει να γίνει το οτιδήποτε στη χώρα μας
το βάρος θα πρέπει να το σηκώσουν πρωτίστως οι πολίτες, μιας και το κέντρο βάρους
του τριγώνου θα πρέπει να μετατοπισθεί από αυτούς στο κέντρο,
ειδάλλως η τριγωνική βάση θα γείρει προς το αδύναμο πόδι, με αποτέλεσμα να σωριαστεί στο έδαφος.
Επομένως, αν θέλουμε να έχουμε μία χώρα, που να μπορεί να στέκεται «στα πόδια της»
και να μην γκρεμίζεται χάνοντας την ισορροπία της, θα πρέπει να φροντίζουμε,
έτσι ώστε, και τα τρία πόδια να έχουν συμμετρία βαρύτητας και να είναι εξίσου δυνατά.
Για την ακρίβεια, ο τρόπος που υποβαθμίζεται (ή αναβαθμίζεται) μια χώρα, είναι απλός
(και συνάμα τόσο δύσκολος), αν έστω και ένα από τα τρία πόδια δεν αντέξει,
θα χάσει την ισορροπία του το τρίγωνο, και τότε παρασύρει μαζί του και τα άλλα δύο πόδια.
Επίσης η πιο πάνω κατανομή ευθύνης για την υποβάθμιση της χώρας μας δείχνει
και το δρόμο για την αναβάθμισή της, που είναι προφανώς ο εξής:
Για να ελπίζουμε στα σοβαρά ότι θα επιτύχει η προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο,
ιδιαίτερα στο σύντομο χρονικό διάστημα που επιθυμούμε, πρέπει ανάλογα
να κινητοποιηθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους και τα τρία βασικά εμπλεκόμενα μέρη,
κατά το ποσοστό ευθύνης που τους αναλογεί. Δηλαδή για να φτάσουν όλοι στο κέντρο
του τριγώνου, θα πρέπει να καλύψουν (η μειώσουν σύμφωνα με το τρίγωνο)
ανάλογη απόσταση ο καθένας από τους εμπλεκόμενους.
Ανεξάρτητα από τα ποσοστά ευθύνης που θεωρεί καθένας μας ότι αναλογεί στις τρεις συνιστώσες του τριγώνου,
τίθεται το εύλογο ερώτημα:
Η κάθε συνιστώσα χωριστά, πόσο καλά κάνει (η μπορεί να κάνει) τη δουλειά της;
Η δική μου απάντηση σε αυτό το ερώτημα, σε πολύ γενικές γραμμές,
είναι ότι όλα από όσα ήδη ανέφερα, αν ήταν να βαθμολογήσω τις τρεις συνιστώσες,
θα έβαζα και στις τρεις τον ίδιο βαθμό ‘’πολύ μέτρια’’ και ίσως και κάτω
του μετρίου, διότι οι τρεις συνιστώσες δεν ανταποκρίνονται στο έργο τους
και τις υποχρεώσεις τους, που τους αναλογεί ώστε να υπάρχει ισορροπία
στο τρίγωνο της χώρας αυτής.

Ίσως υπάρξουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ μας για τις κατηγορίες,
για την κατανομή των ποσοστών ευθύνης για το τις πταιει για την υποβάθμιση μας.
Όμως είναι μάταιο να προσπαθούμε να κρυβόμαστε «πίσω από το δάκτυλό μας».
Επομένως, άσχετα το ποιες και πόσες μπορεί να είναι οι συνιστώσες
και ποιο είναι το ποσοστό ευθύνης που καθένας μας θεωρεί ότι αντιστοιχεί,
θα πρέπει όλοι μας να συμφωνήσουμε ότι η αναγκαία συνθήκη για να γίνει
η αναβάθμιση μας πράξη, είναι, ότι εμείς οι πολίτες, θα πρέπει, εδώ και τώρα
και για πάντα, να ξεκόψουμε τελείως από τις γνωστές μας κακές συνήθειες
που μας έχουν ζημιώσει, και να αφιερωθούμε, στις υποχρεώσεις μας, και όχι
να κοιτάμε τις ατομικές μας απολαβές που δικαιούμαστε από αυτόν τον κοινωνικό ιστό.

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ανεμογεννήτριες... θετικά και αρνητικά

‘’Θα εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες στο Χωριό’’ μου λέει κάποιος γνωστός μου,
αρχικά δεν κατάλαβα το νόημα των λεγόμενων του, η πρώτη σκέψη ‘’ε, και, τι έγινε’’,
μετά από λίγο άρχισαν να μου στριφογυρίζουν σκέψεις παράξενες, ξέρετε αυτές
που δεν γνωρίζεις που να τις κατατάξεις στο νου σου ‘’στα καλά η στα κακά’’ .
Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι επί της ουσίας δεν γνώριζα(ω) για το αν
οι ανεμογεννήτριες είναι κάλο η κακό για τον τόπο μας,
το μόνο που γνώριζα ήταν ότι είναι αιολική ενέργεια και στα πλαίσια
της αειφόρου ανάπτυξης που μας βομβαρδίζουν καθημερινά τα διάφορα μέσα ενημέρωσης,
μάλλον θετική μου φάνταζε η εγκατάσταση αυτών στην περιοχή μας.
Απλά γνώριζα(ω) αυτά που γνωρίζουμε όλοι μας, δεν ρυπαίνει το περιβάλλον,
έχει σχετικά μικρό κόστος για την οικονομία της χώρας,
δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, θα εισπράττονται ενοίκια από τους δήμους, κ.α.

Ψάχνοντας (όπως φαντάζομαι αρκετοί από εμάς) και επικεντρώνοντας την αναζήτηση μου
στα τα θετικά και τα αρνητικά που μπορεί αν έχει ο τόπος εγκατάσταση τους,
ανακάλυψα κάποια πράγματα στο διαδίκτυο τα οποία ομολογώ δεν τα γνώριζα.
Ανακάλυψα ότι τα θετικά δεν τόσο θετικά και τα αρνητικά δεν τόσο αρνητικά,
όπως τα φανταζόμουν.

Συνειδητοποίησα ότι οι ανεμογεννήτριες είναι σαν την ‘’βροχή’’ ,
όταν βρέχει για κάποιον είναι θείο δώρο και για κάποιον κατάρα, ταυτόχρονα.
Εξαρτάτε τελικά το ‘’από ποια οπτική γωνία βλέπεις τα πράγματα’’
η σε ποια θέση βρίσκεσαι την στιγμή εκείνη,
είσαι ο αγρότης που περιμένει την βροχή σαν μάνα ουρανού,
η ο ιδιοκτήτης μιας ισόγειας κατοικίας που έχει πλημμυρήσει!
Κάπως έτσι μου φαντάζουν και οι ανεμογεννήτριες, για τον τόπο εγκατάσταση τους
είναι κατάρα το να είσαι δίπλα σε αυτές και για τους υπόλοιπους είναι το μάνα εξ ουρανού.

Επίσης στην μικρή μου αναζήτηση ανακάλυψα ένα πολύ καλό αρχείο
από την Ελληνική εταιρία προστασίας περιβάλλοντος και πολιτιστικής κληρονομιάς
όπου καταγράφεται το θέμα της αιολικής ανάπτυξης. Αξίζει να το διάβαση κάποιος.

http://www.diktioaigaiou.gr/contents/media/File/aiolika/Prop_APE_teliko_t.pdf

Πέρα όμως από την τα οποιαδήποτε υπέρ η κατά της αιολικής ανάπτυξης
νομίζω ότι πρώτα θα πρέπει να γίνει μια ολοκληρωμένη ενημέρωση προς τους κατοίκους
με πρωτοβουλία των τοπικών εκλεγμένων όπου θα πρέπει να καλεστούν οι υπεύθυνοι
της συγκεκριμένης ανάπτυξης ανεμογεννητριών ώστε να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα
των ανθρώπων που θα καλεστούν να συμβιώσουν με αυτούς τους γίγαντες (όπως έλεγε και Δον Κιχώτης).
Μετά την ολοκλήρωση του κύκλου των ενημερωτικών αυτών συγκεντρώσεων,
θα πρέπει να παρθούν αποφάσεις και να μεταφερθούν στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Ξέρω φαντάζουν ουτοπία για κάποιους τα παραπάνω, πιστεύουν ότι μιλάω για άλλο τόπο και χώρα.
Πείτε μου όμως πως μπορείς αλλιώς να συσπειρώσεις τον κόσμο και να τον κάνεις
να αγωνιστεί για κάτι που το θεώρει αθέμιτο η θεμιτό για τον τόπο του;




Με την μικρή μου αναζήτηση (περί αναζήτησης πρόκειταικαι όχι εμπεριστατωμένης έρευνας)
για το συγκεκριμένο θέμα κατέληξα ότι αν τελικά πραγματοποιηθούν εγκαταστάσεις
αυτού του είδους στην περιοχή μας, ανέλεγκτα και με μόνο γνώμονα
τα οικονομικά οφέλη θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα.
Εκτός από ότι θα χάσει την ομορφιά του ο τόπος, είναι και πηγή εσόδων για μια σημαντική μερίδα των κατοίκων.
Αν σκεφτεί κανείς ότι το ύψος τους ξεκινά από 45 περίπου μέτρα
και μπορεί να φτάσει ως και τα 105 μέτρα.
Το συνολικό βάρος τους ξεκινάει από 223 τόνους και μπορεί να φτάσει ως τους 383.
Ότι για κάθε ανεμογεννήτρια χρειάζονται 100 κ.μ. τσιμέντο και για κάθε πυλώνα 500. κυβικά.
Ότι για να μεταφερθούν τα βαριά φορτία με τον τεράστιο όγκο, πρέπει να διανοίξουν -
διαπλατύνουν πολλά τετραγωνικά χιλιόμετρα δρόμου, τότε θα καταστεί
’’κρανίου τόπος’’ η περιοχή.

Αν όμως γίνει με ‘’ήπια μορφή ανάπτυξη’’ των ανεμογεννητριών θα μπορέσουν
να αποφευχθούν τα περισσότερα προβλήματα που δημιουργούν οι ανεμογεννήτριες.
Σίγουρα στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών θα υπάρχουν και κάποιοι κανόνες
που θα διέπουν τις όποιες συμφωνίες και θα λειτουργούν προστατευτικά
για τους κατοίκους και το περιβάλλον της περιοχής,
όμως είμαστε σίγουροι ότι θα τηρηθούν;

Mε γνώμονα το ότι ζούμε σε ένα κράτος που διαχρονικά και σε όλα τα επίπεδα,
μας έχει κάνει να πιστέψουμε ότι είναι αναξιόπιστο είναι μικρή η εμπιστοσύνη μας
προς τις αποφάσεις του. Πάντως σίγουρα θα δούμε σε λίγο χρονικό διάστημα,
πολλούς επώνυμους που διαφεντεύουν τον τόπο να μας μιλάνε για ήπιες μορφές ενέργειας,
για το προνόμιο που έχει η περιοχή μας να παράγει ενέργεια για το καλό του τόπου.
Από την άλλη δεν πάνε και πολλά χρόνια που βουλευτές, πολιτευτές κ.α.
όταν μας επισκεπτόταν μας έλεγαν πόσο τυχεροί ήμαστε που έχουμε ωραία φύση
και μπορούμε να βγάζουμε ποιοτικά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα,
έχουμε μια περιοχή με πυλό που μπορεί να αναπτυχθεί και να βγάζει καλά «τούβλα».
(πολύ πιθανόν να εννοούσαν εμάς).
Με την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών (για να μην υπενθυμίσω και την πιθανή
εξόρυξη του λιγνίτη), τι θα μας πουν για τα προηγούμενα;

Δυστυχώς τις περισσότερες φορές το ζήτημα είναι καθαρά οικονομικό.
εξυπηρετούν τα ευκαιριακά συμφέροντα των επιχειρηματιών της αιολικής ενέργειας
που σπεύδουν να αξιοποιήσουν τα Ευρωπαϊκά κονδύλια.
Θα στήσουν τους γίγαντες τους και όταν θα δουν ότι δεν θα αποδίδουν,
θα τους παρατήσουν και θα μείνουν ως συντροφιά για μας.
Τα συμπεράσματα που έχουν προκύψει για εμένα από την μικρή αναζήτηση μου
είναι απογοητευτικά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά:

Παρακάτω κάποια στοιχεία της αναζήτησης μου.

- Το μεγαλύτερο αιολικό «πάρκο» στην Ευρώπη έχει τρεις μόνιμους υπαλλήλους.
Επομένως το πρόσχημα για περισσότερες θέσεις εργασίας δεν ισχύει.

- Αυτοί που επιζητούν την ηρεμία της φύσης και της υπαίθρου, παύουν να επισκέπτονται
περιοχές με ανεμογεννήτριες εξαιτίας της οπτικής και ηχητικής ρύπανσης.

- Ο ήχος μιας ανεμογεννήτριας είναι ένας θόρυβος διαπεραστικός, χαμηλής συχνότητας
γδούπος, κάθε φορά που η έλικα περνά από τον πύργο της.
Θυμίζει την αντήχηση του ελικοπτέρου από μακριά.

- Οπτικά μια ανεμογεννήτρια διακρίνεται από απόσταση 40 χιλιομέτρων
μιας και το ύψος της ξεκινά από 65 μέτρα και μπορεί να φτάσει έως και τα 105 μέτρα.
Το συνολικό βάρος της κάθε ανεμογεννήτριας είναι ανάλογο με το μέγεθός της
και ξεκινάει από 223 τόνους, 264 τόνους, 313 τόνους και φτάνει στους 383 τόνους.
Κάθε ανεμογεννήτρια χρειάζεται 100 τ.μ. τσιμέντο και σε βάθος τουλάχιστον 3 μέτρων
και για κάθε πυλώνα χρειάζεται να πέσουν 500 περίπου κυβικά μέτρα μπετόν.

- Αρκετές φορές έχει τύχει να σπάσουν έλικες, που ο καθένας τους ζυγίζει 1,5 τόνο
και να εκσφενδονιστούν έως και 400 μέτρα μακριά.

- Επηρεάζουν ψυχολογικά τον άνθρωπο ακόμη και σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου.

- Ακόμα και αν τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες οι ρύποι σε διοξείδιο του άνθρακα
και διοξείδιο του θείου θα παραμείνουν κατά 99,93%.

- Η τιμή του ρεύματος που παράγεται από την αιολική ενέργεια,
και που φτάνει στο τελικό αποδέκτη, δηλαδή τον καταναλωτή, όχι μόνο δεν είναι μειωμένη,
αλλά αυξάνεται από 130% έως 400%, σε σχέση με τις τιμές της συμβατικής ενέργειας.

- Το ζωικό βασίλειο θα υποφέρει.
Χιλιάδες αποδημητικά πουλιά το χρόνο σκοτώνονται από αιολικούς στροβιλοκινητήρες.

- Εκατό Γερμανοί καθηγητές και διανοούμενοι αναφέρουν σχετικά με την αιολική ενέργεια:
η ικανότητα παραγωγής ενέργειας από τον άνεμο είναι συγκριτικά χαμηλή.
Οι ανεμογεννήτριες με επιφάνεια πτερυγίων ίσων με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου,
παράγουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγει ένας συμβατός σταθμός.
Έτσι με περισσότερες από 5.000 ανεμογεννήτριες στη Γερμανία, παράγεται λιγότερο
από το 1% του απαιτούμενου ηλεκτρισμού. Στη Μ. Βρετανία, θα χρειαζόντουσαν
14.400 ανεμογεννήτριες για να παραχθεί το 4,4% του ηλεκτρικού ρεύματος
και 32.700 για να παράγουμε το 10%. Οι δείκτες μόλυνσης είναι παρόμοιοι για τον ίδιο λόγο.
Η συνεισφορά της αιολικής ενέργειας προς αποφυγή του φαινομένου του θερμοκηπίου
είναι περίπου 1 έως 2 τοις χιλίοις!

-Λίγη ενέργεια - Πολλά «σκουπίδια»
Στατιστικά η αιολική ενέργεια είναι απολύτως ασήμαντη όσον αφορά την συνεισφορά της
στη συλλογική παραγωγή ενέργειας και ως εκ τούτου στη μόλυνση του περιβάλλοντος
και στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.

- Ενώ η τεχνολογία αυτή ήταν γνωστή από πολλά χρόνια, εν τούτοις χρησιμοποιήθηκε
τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη τότε που άρχισαν οι επιδοτήσεις των αιολικών πάρκων.
Όπου σταμάτησαν οι επιδοτήσεις έπαυσαν να τις συντηρούν.
Αυτό συνέβη στη Σουηδία, Ολλανδία, Γερμανία και Νορβηγία.
Το όριο ζωής των ανεμογεννητριών δεν ξεπερνά τα 20-25 χρόνια.
Αν συνεχιστεί η κατασκευή τους, αυτό που θα κληροδοτηθεί στις επόμενες γενιές,
θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο παλιοσιδηρικών και βουνά φορτωμένα
με χιλιάδες τόνους μπετόν και χιλιάδες μέτρα υπόγειων και υπέργειων καλωδιώσεων.

Πιστεύω ότι η ηλιακή ενέργεια ενδείκνυται για την χώρα μας.
Η χώρα μας έχει μεγάλη ηλιοφάνεια, πράγμα που σημαίνει πως μια στροφή στην παραγωγή
ηλιακής ενέργειας θα ήταν πιο αποδοτική και ωφέλιμος, χωρίς να προκαλεί
όλα τα παραπάνω προβλήματα.

Στις βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Δανία, Βέλγιο, Ολλανδία κλπ. επιδοτούνται
τα νοικοκυριά με το 40% περίπου για να τοποθετήσουν την ανάλογη εγκατάσταση,
ώστε το σπίτι να παίρνει την ενέργεια από τον ήλιο με αποτέλεσμα και να γίνεται
οικονομία ενέργειας από το νοικοκυριό μιας και δεν θα πληρώνει ρεύμα
αλλά θα το παίρνει από τον ήλιο.

Εδώ όμως στην Ελλάδα δεν επιχορηγείται αυτή η προσπάθεια η για το λόγο του αληθές
μόνο κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις και για συγκεκριμένο αριθμό κατοικιών.
Κάτι ακούγεται ότι προτίθενται να επιχορηγήσουν μεγάλες μονάδες
παραγωγής ηλιακής ενέργειας, οι οποίες θα πωλούν το παραγόμενο ρεύμα,
αλλά και εδώ θα είναι μόνο για συγκεκριμένους επιχειρηματίες
και με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ουσιαστικά για τους ημέτερους.

Δυστυχώς στην αναζήτηση μου για το συγκεκριμένο θέμα ανακάλυψα ξανά την Αμερική,
για το τι επικρατή στον τόπο που ζούμε
Αυτό που λέει και ο κοσμάκης ‘’Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου’’.
Δεν μας ενδιαφέρει η ανακούφιση του πολίτη, αλλά το κέρδος.

Κάποια στιγμή θα πρέπει επιτέλους η κάθε πράξη μας να εμπεριέχει την λογική
του κοινού όφελος, να έχει ωφέλιμες συνέπειες για όλους,
να θέτει σε ίση μεταχείριση όλους όσους αφορά.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Tο γλωσσάρι της νεανικής αργκό

Ως γονέας και προστάτης των παιδιών μου, είπα να ασχοληθώ και εγώ
με το ποιον, τι και πώς επικοινωνούν τα βλαστάρια μου στο Ιντερνέτ.
Λοξοκοιτώντας πάνω από το ανυποψίαστο (έτσι νόμιζα) παιδί μου
έβλεπα να γράφει κάτι μεταξύ αγγλικών, ελληνικών και Ζουλού.
Άρπαξα μια λέξη POS που έγραφε συνέχεια όταν λάμβανε κάποιο μήνυμα
και όσο ήμουν τάχα – δήθεν & ανέμελα δίπλα του.
Τι να σημαίνει αυτή η λέξη; Μήπως δεν είναι ξένη λέξη και είναι αρχικά λέξεων;
…έψαξα , έψαξα αρκετά μέχρι να εντοπίσω σε κάποια σελίδα στο διαδίκτυο
ότι το POS στην επικοινωνία μεταξύ των νέων στο διαδίκτυο σημαίνει
Parent over shoulder, συνθηματικό «σύρμα».
Ουσιαστικά «γονιός πάνω απ' τον ώμο μου», δεν μπορώ να μιλήσω τώρα...
Εξεπλάγην (έμεινα)…. και γω που νόμιζα ότι δεν με κατάλαβε…
ρε πόσο βαθειά νυχτωμένος είμαι, ο σπόρος
(για να μην πω και τίποτα άλλο, βλέπε δικός μου γόνος είναι :-)
έπαιζε μαζί μου, με επεξεργάστηκε (δούλεψε) κανονικά.

Ψάχνοντας συνειδητοποίησα ότι η δικιά μας καθομιλούμενη, των ενηλίκων
(η μεσηλίκων, εξαρτάτε από ποιο οπτική γωνία, μας δει κάποιος), αρχίζει και χάνεται
και στην θέση της εμφανίζεται μια νέα, που δύσκολα μπορεί να την κατανοήσουμε.
Η δικιά μας καθομιλουμένη είναι πλέον <<πασέ>> η μήπως θα πρέπει να πω λαστ γίαρ;
Φανταστείτε τώρα να μπείτε σε κάποιο διαδικτυακό chat room και να θέλετε να
επικοινωνήσετε με τη χαρωπή ομήγυρη, kαι να έχουμε και κάποια ηλικία, όπως 30+, 40+,
ή ακόμη και 50+ …απλά δεν υπάρχει ελπίδα.

Η γλώσσα, έλεγε ο Antoine de Saint-Exupery, ο δημιουργός του «Μικρού Πρίγκιπα»,
είναι η πηγή των παρεξηγήσεων. Κοινώς, μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε.
Κι αυτό μπορεί να μας συμβεί στην καθημερινή ζωή μας, στη ρουτίνα μας,
με άτομα που μας συναναστρέφονται και μας γνωρίζουν χρόνια και χρόνια.

Στην έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο ανακάλυψα κάποιες λέξης της νεανικής αργκό.
Τις κατέγραψα και τις μοιράζομαι με σας, μπας και ο καθένας με το δικό του γόνο
μπορέσει να βρει ποιο καλύτερο επικοινωνιακό δίαυλο από ότι εγώ με το δικό μου :-)

Tο γλωσσάρι της νεανικής αργκό..

Το έχω! = Ναι, το μπορώ-το γνωρίζω-μου φαίνεται καλή ιδέα.
Σημαίνει, επίσης, είμαι καταπληκτικός: «Το 'χεις, λέμε!»
Συνώνυμο του παλιότερου «Είσαι θεός-ά!» και του ακόμη παλιότερου «Σκίζεις!».

Δεν της το 'χα = Δεν την είχα ικανή για κάτι τέτοιο...

Δεν υπάρχει! = Είναι απίστευτο, τρελό, καταπληκτικό.
Το χρησιμοποιούμε και ως υπερθετικό για πρόσωπα: «Καλά, δεν υπάρχεις, μιλάμε!»

Ό,τι να 'ναι = Χρησιμοποιείται πάρα πολύ και με διάφορες αφορμές,
αλλά και χωρίς αφορμή δηλώνει την ασυνεννοησία, την ανοργανωσιά.
Ως χαρακτηρισμός προσώπου δηλώνει κάποιον που είναι στον κόσμο του:
«Ο τύπος είναι ό,τι να 'ναι!» Ανάμεσα σε παρέες, παίρνει και την έννοια
του «Δε βαριέσαι» ή του «Ας πάει και το παλιάμπελο»:
«Είδαμε μαραθώνιο "True Blood" όλο το Σάββατο! - Καλά, ό,τι να 'ναι!»
ή «Τι λέτε; Τρία επεισόδια έμειναν, να τα δούμε; - Καλά, ό,τι να 'ναι!»

Το 'χει κάψει, είναι καμένος = Τα εγκεφαλικά του κύτταρα έχουν καταστραφεί
(από ουσίες ή από βιντεογκέιμ).

Δεν την παλεύω = Δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο, δεν «το 'χω».

Κουκουρούκου = Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε

Κατέβασα παροχή = Αδιαφόρησα

Τα σπάμε = Είμαστε καταπληκτικοί, «το 'χουμε», περνάμε σούπερ.
«Τα σπάει!» = είναι τέλειο, εντυπωσιάζει...

Πού 'σαι, ρε μαν; = Η φράση χρησιμοποιείται έτσι ακριβώς ως χαιρετισμός.
Από το αγγλικό man και με εμφανή την επιρροή της χιπ χοπ κουλτούρας.

Νταουνιάσου! = Κάτσε κάτω, sit down. Είναι νέα, χιουμοριστική χρήση
που δεν έχει σχέση με το «νταουνιάζομαι», το «πέφτω ψυχολογικά», που ήταν λαστ γίαρ!

Ενιγουέι = (Anyway) Όπως και να 'χει. Χρησιμοποιείται όπως και το αντίστοιχο αγγλικό.

Χελόου; = (Hello?) Είναι κανείς εκεί; (μέσα στο κεφάλι σου) ή «το 'χεις ακατοίκητο;»
Χρησιμοποιείται όπως και το αντίστοιχο αγγλικό, για να δηλώσει το υπερπροφανές,
αυτό που ο άλλος είναι «ζώγγολο» αν δεν το καταλαβαίνει.

Ρισπέκτ! = (Respect!) Χρησιμοποιείται όπως και η αντίστοιχη αγγλική έκφραση,
για να δηλώσει βαθιά εκτίμηση σε πρόσωπο, πράγμα ή κατάσταση: «Εντάξει, ξέρει
μπάσκετ το άτομο, ρισπέκτ!» - «Χα, χα, ρισπέκτ, μεγάλε, μου 'φτιαξες το κέφι, μαν!»

Οκέικ = Το οκέι σε χιουμοριστική εκδοχή, με μεγάλη πέραση αυτόν τον καιρό.

Αν-παίκταμπλ = Από το στερητικό α + παίζομαι + την αγγλική κατάληξη
-able: Δεν παίζεται!

Το συσιφόνι = Ελληνοποίηση του youtube (εσύ+σιφόνι).
Χρησιμοποιείται με χιουμοριστική διάθεση.

Λεβελιάζω = Από το αγγλικό level: Ανεβαίνω επίπεδα με γοργούς ρυθμούς,
σε ον λάιν γκέιμ. Σημαίνει και το έχω κολλήσει άσχημα (εθιστεί) και παίζω όλη μέρα.

Ζούδι = Ζώο, άχρηστος. Η νέα γενιά το χρησιμοποιεί με σχετικά ελαφριά
διάθεση. «Καλά, ρε ζούδι, δεν υπάρχει αυτό που λες!»

Ζώγγολο = Από το ζώο + μόγγολο. Χρησιμοποιείται για να δώσει έμφαση στη χαμηλή
διανοητική ικανότητα του αναφερόμενου ως «ζώγγολο».

Αργάμισι = Αργά και κάτι παρά πάνω: «Τι ώρα γύρισες χτες; - Ε, αργάμισι!»,
«Καλά, ας μην τον περιμένουμε, αυτός θα έρθει αργάμισι!»

Εφαγα χι, έριξα χι = Απόρριψη, χυλόπιτα, διακοπή διπλωματικών σχέσεων:
«Δεν με ξέρει καλά εμένα, θα φάει ένα χι που θα είναι όλο δικό του!»

Καστανάς = Ο ασήμαντος, ο τίποτα: «Τι κάνει αυτή με τον καστανά;»

Μαέβιους = Ο,τι και τα παραπάνω, αναφορά στον «Μαέβιους Παχατουρίδη»,
τον πομπώδη ζωγράφο από τους Α.Μ.Α.Ν.

Σκαλώνω = Κολλάω, δυσκολεύομαι: «Να δεις πώς τον είπε; Σκάλωσα τώρα...»

Σάπινγκ = Από το «σαπίζω» και την κατάληξη -ing: Το λούζω, δεν κάνω τίποτα,
είμαι όλη μέρα στον καναπέ... «Κομμάτια είμαι από χτες, σήμερα θα κάνω σάπινγκ».
Να μη συγχέεται με το παλιότερο «κοκούνινγκ», που ήταν η αγγλική έκφραση cocooning
και είχε τη θετική έννοια του αράγματος στο ζεστό σπιτικό.

Ελεος! = Χρησιμοποιείται όπως και το αντίστοιχο αγγλικό «mercy!» ως επιφώνημα.
«Πάλι ποδόσφαιρο θα δείτε; Ελεος!»

Γκικ = Φύτουκλας (και τα πιο ελαφρά: σπασίκλας, φυτό).
Geek: Ατομο που δεν «το 'χει» με το γενικό περιβάλλον και που είναι κολλημένο
με αντικείμενα ή θέματα διανοητικού περιεχομένου, τεχνολογίας και αντίστοιχων
παιχνιδιών (ηλεκτρονικών και μη). Το «σπασίκλας» αφορά περισσότερο τον κολλημένο
με τα βιβλία και τα μαθήματα.

Ντρίμι = Το αγγλικό «dreamy» (ονειρικός, όνειρο), αντικαθιστά ταχύτατα
το -παλιότερο- «θεϊκός». Για γραπτά μηνύματα...

Ο-μι-τζι = Ο.Μ.G., τα αρχικά τού «oh, my God!» (Θεέ μου!).
Εκφραση πάρα πολύ της μόδας στην Αμερική, πέρασε μέσω ίντερνετ τσάτινγκ σε όλο τον κόσμο.
Μόνο που εδώ χρησιμοποιείται και... προφορικά!

ΛΟΛ = L.Ο.L., τα αρχικά τού «laugh out loud» (γελάω δυνατά).
Διεθνώς χρησιμοποιείται μόνο στη γραπτή επικοινωνία μέσω ίντερνετ ή sms,
εδώ ακούγεται κιόλας. Σημειώστε και το αρκετά χιουμοριστικό προφορικό «Ο-μι-τζι
και τρία ΛΟΛ!».

ROTF-LOL = Ο υπερθετικός του ΛΟΛ,«rolling on the floor laughing out loud»:
Κυλιέμαι στο πάτωμα από τα γέλια! Ευρύτατης χρήσεως στο ίντερνετ.

Της ιδίας φύσεως και το:
LMAO = Laughing my ass off: Ξεκωλώθηκα στο γέλιο.

BF / GF = Boy-friend, Girl-friend: Το αγόρι/ το κορίτσι ή αυτός/-ή που θέλουμε.

BFF = Best friends forever: Η κολλητή (βλέπε και την ομότιτλη εκπομπή ριάλιτι με την Πάρις Χίλτον).

F2F = Face to face: Πρόσωπο με πρόσωπο. Παίζει πολύ στα sms «ψησίματος».

ΤΥ = Thank you, ευχαριστώ εν συντομία.

POS = Parent over shoulder, συνθηματικό «σύρμα».
Σημαίνει στην ιντερνετική γλώσσα «γονιός πάνω απ' τον ώμο μου»,
δεν μπορώ να μιλήσω τώρα...

Ρ911 = Συναγερμός, γονείς! Από το Ρ (parent) και τον αριθμό 911
(το αμερικανικό της αμέσου βοηθείας)!

CD9 - Code 9 = Και πάλι συνθηματικό στον τύπο με τον οποίο «τσατάρεις»
για το ότι εμφανίστηκε γονιός στο δωμάτιο!
Εμπνευσμένο από τους συναγερμούς (code) της αμερικανικής αστυνομίας.

BRB = Επιστρέφω αμέσως («be right back»), όταν αφήνεις τη σελίδα ή βγαίνεις
από το διαδίκτυο μέχρι να φύγει ο γονιός!

ASL = Από τα αρχικά των «age, sex, location» (ηλικία, φύλο, τόπος):
Αποκλειστικά στο τσάτινγκ, για να ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις!

RTMS = Τα αρχικά τού «Ρώτα τη μάνα σου!» ή, μάλλον, «Rota ti mana sou»!
Ευφυές και ξεκαρδιστικό. Αποκλειστικά και μόνο σε γραπτή επικοινωνία

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Οικογενειοκρατία… η Cosa Nostra της Ελλάδας

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών
δεν μπόρεσα και εγώ να αντισταθώ στο κλίμα της εποχής
και να μην καταγράψω συνολικά την εικόνα που βλέπω στο σύνολο της πολιτικής σκηνής.
Από τους 94 πρωθυπουργούς που θήτευσαν στην Ελλάδα από το 1828 έως το 2010,
τουλάχιστον 22 συνδέονταν μεταξύ τους με στενή συγγενική σχέση, σε ευθεία ή πλάγια γραμμή.
Από την εποχή που ο προπάππος μου ψήφιζε, υπήρχε το δίλλημα για το εάν ένας
Παπανδρέου η ένας Καραμανλής θα είναι πρωθυπουργός αυτής της χώρας.
Δεν είναι όμως αυτοί οι μόνοι γόνοι της πολιτικής ζωής της χώρας.
Ένα σωρό άλλοι γόνοι, ανίψια, ξαδέλφια, νύφες, γαμπροί εγγόνια, κουμπάροι,
βαφτιστήρια πρώην υπουργών και βουλευτών ζητούν την ψήφο μας για να μας σώσουν!
Η επί δεκαετίες κυριαρχούν στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου.
Μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν ~63 υποψήφιους/ιες (σχεδόν ισόποσα μοιρασμένοι)
που έχουν συγγενική σχέση με πρώην βουλευτές, υπουργούς η πρώην πρωθυπουργούς,
από αυτούς οι περισσότεροι βγήκαν βουλευτές την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση.

Είναι πάντως απίστευτο, πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν δουλέψει
ποτέ στην ζωή τους, δεν προβληματίστηκαν ποτέ για την επόμενη μέρα των σπουδών τους,
δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ το πρόβλημα της ανεργίας ή της αβεβαιότητας της
επόμενης μέρας, δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ ένα από τα χιλιάδες προβλήματα που
αντιμετωπίζει καθημερινά ο μέσος Έλληνας, όπως αν τα 20 ευρώ που έχει στην τσέπη
φτάνουν για την λίστα του σούπερ μάρκετ, αν έχουν απεργία τα λεωφορεία που
χρειάζεται να πάει στην εργασία του ή αν την 1η του μηνός θα έχουν το ενοίκιο στην
τσέπη τους, έχουν την αυταπάτη (μαζί με αυτούς και εμείς) ότι είναι εθνοσωτήρες και
έρχονται να ζητήσουν την ψήφο, για να λύσουν προβλήματα που ποτέ δεν αντιμετώπισαν.
Πάντως αν πήγαινε κάποιος 50 χρονών με μηδενική προϋπηρεσία,
σε μία ιδιωτική εταιρεία που θα ζήταγε διευθυντικό στέλεχος ,
θα τον πέταγαν έξω με τις κλωτσιές.
Στην Ελλάδα τους κάνουμε πρωθυπουργούς.

Σταχυολογόντας.
Το βιογραφικό τους γεμίζει με εκείνο τον μαγικό τρόπο που γεμίζουν τα βιογραφικά
για να παρουσιάζουν το τίποτα σαν το παν. \
Στα βιογραφικά τους θα δει κάποιος ότι το Χάρβαρντ ουνιβερσίτι είναι στην προτίμηση όλων,
έκαναν το Χάρβαρντ – Ψυχικό ... Πατησίων – Ομόνοια.
Κάποιοι μπερδεύονται , αντί στο Λαγονήσι πολιτεύονται στο Καρπενήσι,
κάποιοι νομίζουν ότι η Γλυφάδα είναι η επαρχεία της Ελλάδας
και κάποιοι πιστεύουν ότι η Σαλαμίνα είναι στο κέντρο του Αιγαίου.
Κατά τα άλλα, το παιδί του αγρότη από την επαρχία έχει κατά το Σύνταγμα τις ίδιες πιθανότητες,
τις ίδιες ευκαιρίες να κυβερνήσει τη χώρα, όπως το παιδί του καθενός άλλου.
Άντε μετά να πάει ο κάθε πολίτης να ζητήσει διορισμό για το παιδί του
και να μην δείξει κατανόηση ο Βουλευτής. Αφού ο ίδιος πόνος τους καίει και τους δύο.
Αν και δεν αποκλείεται να αρχίσει κανένα λογύδριο περί αξιοκρατίας,
νομοθεσίας και Συντάγματος προς τον ικέτη πατέρα.

Σαφώς και υπάρχουν πολύ ικανοί γόνοι και έχουν την ικανότητα της θέσης,
ως αντίλογο των παραπάνω μπορούν πολλά να ειπωθούν, δεν είναι όλοι ίδιοι,
ότι πρόκειται για φυσική εξέλιξη ενός τέκνου που μεγαλώνει σε πολιτική οικογένεια
και όπως το παιδί ενός δικηγόρου έχει πολλές πιθανότητες να γίνει δικηγόρος ή ενός
γιατρού να γίνει γιατρός, έτσι τα παιδιά των πολιτικών είναι πολύ πιθανόν να
ασχοληθούν και αυτά με την πολιτική, και πολλά άλλα,
πείτε μου όμως η αφετηρία είναι ίδια για όλους;
Μην μπερδεύουμε το συμβολικό κεφάλαιο του προγόνου και το πολιτικό κεφάλαιο
(συσσωρευμένο με πολύ ρουσφετολογικό κόπο…) ως διαδικασία σπουδών για το επάγγελμα.

Η οικογενειοκρατία είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της γενικότερης νόσου
του πολιτικού μας συστήματος. Τα κόμματα όχι μόνο δεν είναι δημοκρατικά, είναι
οικογενειοκρατικά, επίσης όμως κατά βάθος δεν είναι καν κόμματα, διότι στερούνται
ειλικρινούς προγράμματος. Κατά βάση πρόκειται για οικογενειακές επιχειρήσεις που
εμπορεύονται ψευδαισθήσεις με σκοπό το κέρδος.

Κατεβαίνοντας ποιο κάτω την ιεραρχία της πολιτικής θα δούμε ότι και στην τοπική
αυτοδιοίκηση εφάμιλλα ευτράπελα συμβαίνουν, μάλιστα σε τοπικό επίπεδο προστίθεται
και το απόλυτο στο πολιτεύεστε ‘’είσαι δημόσιος υπάλληλος (η του ευρύτερου δημόσιου
τομέα) , πολιτεύεσαι’’. Σπάνια ως ποτέ θα δεις από τον ιδιωτικό τομέα να είναι
κάποιος ως υποψήφιος Δήμαρχος η Περιφερειάρχης.
Τυχαίο! Δεν νομίζω.
Έτσι καταφέραμε να αποκλείσουμε όλοι μας με την ως τώρα προτίμηση του ψήφου μας
να δώσουμε την ευκαιρία σε πολύ ικανά στελέχη του ιδιωτικού τομέα να πρωτοστατήσουν,
έστω και μόνο, στα τοπικά κοινά.
Το κοινό σημείο των περισσοτέρων υποψηφίων και πάλη είναι ότι ‘’επανεκλέγεστε’’,
είναι αυτό που λέει και ο λαός μας,
‘’όποιος έγλυψε μια φορά το μέλι, δεν μπορεί να του αντισταθεί’’.
Είμαι σίγουρος ότι αν μπουν ορκωτοί λογιστές σε κάθε δήμο,
δύσκολο θα μπορεί να γλυτώσει ο εκάστοτε δήμαρχος και οι παροικούντες εν του
δημαρχείου το σκάνδαλο (η τη φυλακή… συμβαίνει σε άλλες χώρες).

Δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο όταν κάποιος πολιτεύεται να ψάχνουμε πρώτα
το προσωπικό του κίνητρο (ιδιαίτερα αν είναι και από τον ιδιωτικό τομέα) και μετά
την ικανότητα του. Η πολιτική που έχουν δημιουργήσει οι πολιτικοί μας μάλλον
φεουδαρχικό φαντάζει , μόνο οι τίτλοι αλλάζουν.
Ο βασιλιάς λέγεται σήμερα πρωθυπουργός, ο πρίγκιπάς υπουργός, ο Λόρδος βουλευτής,
ο κόμης Περιφερειάρχης και ο Κόντες Δήμαρχος, καθένας προσπαθεί
να πάρει τον τίτλο του και να τον κάνει οικόσημο.

Στις 7 Νοεμβρίου θα καλεστεί ο καθένας μας να ασκήσει το ποιο ιερό δικαίωμα
της δημοκρατίας το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεστε,
ας αναλογιστή ο καθένας μας την ευθύνη αυτή και ας πράξη ανάλογα σύμφωνα
με την συνείδηση του και το κοινό συμφέρων όλης της κοινωνίας που συμμετέχει
ως ενεργός πολίτης.

Ας ευχηθούμε για το καλό όλων μας να βγουν οι ικανότεροι και όχι οι δημοφιλέστεροι.
Ας ελπίζουμε για το καλό όλων μας ότι θα είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους.
Ας πιστέψουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρο μας καλύτερο
με την συμμετοχή μας σε αυτές όπως και σε όλες τις εκλογές της δημοκρατίας μας.

Καλό βόλι !

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Η κρίση έφτασε πια και στις οικογένειες

Αγάπη μου έχω κάτι νου σου πω !
Δεν είναι από τα ευχάριστα αλλά θα πρέπει να σου το πω.
Δεν μπορούμε να πάμε διακοπές στις Σεϋχέλλες τον Δεκέμβριο…
Η σύζυγος σουφρώνει τα φρύδια…
Σκέπτεται… τι παραμύθι θα μου πει, για την γλυτώσει…και πάλη;
Ξέρεις, συνεχίζει ο σύζυγος, έμαθα σήμερα ότι τέλος Δεκεμβρίου θα με απολύσουν …
είναι πια τελικό!
Ξέρεις, κομπιάζει ξανά, δεν γνωρίζω με την παρούσα κρίση πότε θα μπορέσω
να ξανά βρω δουλειά, και, …
η σύζυγος φουντώνει..., φτάνει πια, τι μου λες! ... πάλη δεν θα πάμε πουθενά;
Κάθε φορά τα ίδια…εδώ και 2 χρόνια (όσο και η κρίση) μου έχεις σπάσει τα νεύρα,
την μια δεν έχουμε χρήματα για το ένα και την μια για το άλλο,
γιατί εσύ απλά δεν είσαι ικανός και δεν γνωρίζεις τι σου γίνεται!
Για τα δικά σου προσωπικά έξοδα πάντα βρίσκεις, και τώρα μου λες
ότι για τα δικά μας έξοδα δεν μπορείς να βρεις;
Φτάνει πια, εγώ με τα παιδιά θα πάω, με εσένα η χωρίς εσένα!!!
Κάπως έτσι (αν αφαιρέσουμε της Σεϋχέλλες) έφτασαν να απομακρύνονται
αρκετές οικογένειες μεταξύ τους.
Η κρίση μονομιάς δεν είναι κάτι αόριστο, δεν αφορά μονό τους άλλους,
έφτασε και σε αυτή την οικογένεια όπως και σε πολλές άλλες.

Γιατί η κρίση αντί να δυναμώνει την οικογένεια όπως τον παλαιό καιρό, την κάνει ποιο αδύνατη;
Γιατί δεν θέλει πια η οικογένεια να παλέψει την καθημερινότητα;
Τι είναι αυτό που έχει κάνει τις περισσότερες οικογένειες να αποστασιοποιούνται μεταξύ τους;

Αρκετοί από εμάς όταν σκεφτόμαστε για την κρίση, προσπαθούμε να αποστασιοποιηθούμε,
να την κρίνουμε & αναλύσουμε, λες και δεν είμαστε κομμάτι αυτής.
Ποιου άλλωστε αρέσει να συμπεριλαμβάνει στο πρόβλημα τον εαυτό του;
Ουσιαστικά θέλουμε να βλέπουμε τις συνέπειες ως ένα γενικό κοινωνικό φαινόμενο
όπου δεν συμπεριλαμβάνουμε τον εαυτό μας – την οικογένεια μας.
Αλήθεια, γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα αγγίξει πρώτα εμάς η και εμάς το πρόβλημα;

Για να ξεκινήσει ένα κοινωνικό πρόβλημα θα πρέπει πρώτα να αγγίζει ένα μεγάλο ποσοστό
της μάζας για να έχει την σφραγίδα του κοινωνικού προβλήματος, άρα σε αρκετούς από εμάς.
Αργά η γρήγορα, κάποια στιγμή θα χτυπήσει και την δικιά μας πόρτα το πρόβλημα.
Πρωτίστως την δικιά μας.
Μονομιάς θα αφορά εμάς και μετά το κοινωνικό σύνολο.

Μόλις αρχίσει να αφορά εμάς, αρχίζουν να φαίνονται το πόσο μεγάλες η μικρές
είναι η αντιστάσεις μας – δυνάμεις μας, στο να μπορέσουμε να το διαχειριστούμε.
Για να μπορέσεις όμως να έχεις δυνάμεις και αντιστάσεις στην αντιμετώπιση
του οποιουδήποτε προβλήματος θα πρέπει να έχεις αναπτύξει την οικογενειακή – κοινωνική συνοχή.
Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Η κοινωνική συνοχή έχει εδώ και καιρό διαταραχτεί, όλοι το γνωρίζουμε
η όλοι δεν το θεωρούσαμε εξέχον κοινωνικό πρόβλημα.
Η διατάραξη της κοινωνικής συνοχής ξεκινάει πρωτίστως από την έλλειψη
οικογενειακής συνοχής και συνύπαρξης στον κοινωνικό ιστό.
Η σκληρή καθημερινότητα της οικογένειας, έχει απομονώσει την οικογένεια ως μονάδα
ξεχωριστή στην κοινωνία και ταυτόχρονα η ίδια καθημερινή σκληρότητα
δεν αφήνει περιθώρια στο να καλλιεργηθεί εντός της οικογένειας η αλληλεγγύη
και η κατανόηση που τόσο βοηθάει την οικογένεια και την ίδια της την συνοχή
στον κοινωνικό ιστό που αναπτύσσεται.
Η οικογένεια διατηρεί την συνοχή της πάνω σε υλη, υλη για διατήρηση της επιβίωσής της,
υλη για μακροχρόνια ευημερία, υλη αντί ανθρώπινη σχέση.
Μέσω της διαρκείς πάλης για ύλη που θα λυτρώσει (θεωρητικά) την οικογένεια από τα βάρη
γίνεται η απαλλοτρίωση της οικογενειακής ενότητας - οντότητας.

Δεν είναι τυχαίο, ότι αρκετές ελληνίδες σύζυγοι αν μπορούσαν υλικά - οικονομικά
να είναι αυτάρκης θα προτιμούσαν να είναι μόνες με τα παιδιά τους.
Όπως και δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί έλληνες σύζυγοι θα προτιμούσαν να απελευθερωθούν
από τα δεσμά του γάμου αν αυτό ήταν οικονομικά εφικτό.
Να σημειώσω ότι το ποσοστό των γάμων που καταλήγουν σε διαζύγιο υπερδιπλασιάστηκε,
από 6% το 1960, σε 14% σήμερα, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε το Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Παραφράζοντας τον Ρενάρ θα έλεγα ότι, αν προσπαθείς να οικοδομήσεις το σπίτι της
ευτυχίας, το πιο μεγάλο δωμάτιο πρέπει να είναι η αίθουσα υπομονής.

Η βασικές ανάγκες λειτουργίας του οικογενειακού θεσμού ήταν - είναι η παροχή
ικανοποίησης και ελέγχου των αναγκών του θυμικού
(αυτό που λέμε σε απλά ελληνικά, ανάγκη για στοργή και αγάπη),
συμπεριλαμβανομένων και των σεξουαλικών σχέσεων, καθώς και η διατήρηση
μιας "κοινωνικό-πολιτιστικής" κατάστασης για την ανατροφή και ομαλή κοινωνικοποίηση των τέκνων.
Ο οικογενειακός θεσμός είναι ουσιαστικά ο βασικότερος πυλώνας της κοινωνίας.
Αυτός ο πυλώνας - κύτταρο ήταν που έκανε την κοινωνία να ευημερεί με τον συναγωνισμό μεταξύ τους.
Με τον καιρό ο συναγωνισμός μετατράπηκε σε ανταγωνισμό.
Ανταγωνισμός για το ποιος θα έχει παραπάνω η μοναδικά την ύλη στην διάθεση του
και αν είναι εφικτό να αποτραπεί και η απόκτηση από άλλους.
Η υλη, κομμάτι του οικογενειακού θεσμού, μετατράπηκε σε βασικό κριτήριο ύπαρξης της.
Στον καιρό της ύλης η υπομονή & ανοχή δεν βοηθάνε στο να φτάνεις τον εκάστοτε
υλικό σκοπό, που τόσο μας μάθανε να στοχεύουμε.
Όμως η υπομονή και ανοχή σε μια κρίση, όπως αυτή που διανύουμε, μπορεί να μας θωρακίσει
και να μας δώσει δυνάμεις να ανταποκριθούμε σε αυτήν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες
στην οικογένεια και την κοινωνία που απαρτίζουμε ως μέλος.


Η κρίση διαπερνά τελικά όλες τις ομάδες που αποτελούν το κοινωνικό σύνολο,
επαγγελματίες, υπάλληλοι, οικογένειες, φίλοι, παρέες, τίποτα δεν μένη ανεπηρέαστο.
Έχοντας μας εξοπλίσει με υπέρμετρο ‘’εγώ’’ για να μπορούμε να τρέξουμε στους ρυθμούς
απόκτησης της ύλης, φαντάζει αδύνατο να μπορούμε να συντονιστούμε στην υπομονή
και ανοχή που χρειάζονται τούτοι οι καιροί.

Κάποτε ο οικογενειακός θεσμός είχε ως σύμβολα την εστία,
όπου η εστία δεν αποτελούσε απλώς ένα χώρο όπου μαγείρευαν οι άνθρωποι,
αλλά ήταν και το σύμβολο της ενότητας της οικογένειας.
Είχε το εικονοστάσι, πιθανή επιβίωση της αρχαίας εστίας, όπου τοποθετούνταν οι εικόνες των αγίων της οικογένειας.
Ακόμη ποιο παλαιότερα, το φίδι και η νεράιδα του σπιτιού, ο ‘’οικουρός όφις’’ της αρχαιότητας.
Σήμερα ως σύμβολα έχουμε το αυτοκίνητο, την κοινωνική προβολή της πλεονεξίας,
το πόσο ‘’παχύ’’ είναι το βιβλιάριο των καταθέσεων, το σπίτι και η θέση του οικοπέδου,
το μηνιαίο εισόδημα σε σύγκριση με τους άλλους, η δυνατότητα (πολυτελών) διακοπών,
η ποσότητα των δραστηριοτήτων των τέκνων, ως και το πόσα κινητά έχει η οικογένεια.

Το παράδοξο της σύγχρονης οικογένειας είναι πως επικεντρώνεται στα πρόσωπα
και όχι στις σχέσεις και συναισθήματα, ανεξαρτητοποιείται από τα δίκτυα των συγγενών,
τους γείτονες και την κοινότητα.
Με αποτέλεσμα το πρόβλημα της μιας οικογένειας να μην συνιστά πρόβλημα της άλλης, άρα της κοινωνίας.
Όπου σε μια κοινωνική κρίση το πρόβλημα που θα καλεστή η κάθε οικογένεια
να αντιμετωπίσει να μην εκλαμβάνετε ως κοινωνικό πρόβλημα.

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Σπίτια , οικόπεδα, αγροτεμάχια, βοσκοτόπια….

Αυτές τις ημέρες δόθηκαν στη δημοσιότητα από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής,
οι δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων (το γνωστό «πόθεν έσχες») των εκπροσώπων μας.
Δόθηκαν χωρίς τυμπανοκρουσίες και με την ελπίδα να περάσουν στα ψηλά στις είδησης των ΜΜΕ.
Τα κανάλια και ο έντυπος τύπος τήρησαν σχετικά την ‘’χαμηλή’’ προβολή, τα blog όμως πήραν φωτιά.
Έτσι και εγώ δεν μπόρεσα να αντισταθώ και προσπάθησα να καταγράψω – προσεγγίσω
τα «πόθεν έσχες» των εκπροσώπων μας. Το ότι ο βουλευτής, υπουργός, αρχηγός
κόμματος, κλπ. παίρνει κάποιο ποσό που αγγίζει τις 100.000 € το έτος
δεν θα έλεγα ότι από μόνο του, αυτό το δεδομένο, είναι το πρόβλημα,
άλλωστε ποιος είμαι εγώ να κρίνω αν τα χρήματα που παίρνουν τους αρκούν
να τα βγάλουν πέρα, μιας και οι δικές τους υποχρεώσεις σίγουρα δεν είναι αυτές
του μ.ο Έλληνα πολίτη.
Μας εκπροσωπεί, νοιάζεται για εμάς, παλεύει για το δικό μας καλό και δίκαιο,
οπότε και σωστά θα πρέπει να έχει τέτοιες απολαβές που να μην χρειάζεται
να ασχολείτο με τις ‘’λεπτομέρειες’’ της καθημερινής διαβίωσης που έχουμε εμείς
οι απλοί πολίτες (ποπολάροι, απλοϊκοί, χωρικοί).
Ως εκεί ορθό το δηλωθέν εισόδημα τους (~100.000€ ετησίως), το χρειάζονται οι εκπρόσωποι μας,
μιας και το κατά κεφαλήν εισόδημα για το έτος 2009 ήταν ~19.000€ στην Ελλάδα.

Ψάχνοντας πέρα από το αυτό που φαίνεται ως ποσό, γιατί είπαμε… τα χρειάζονται,
να δω το εισόδημα τους πριν της εκπροσώπησης και να το συγκρίνω με το μετά της εκπροσώπησης,
δεν μπόρεσα να βρω έστω και μια ιστοσελίδα ή ένα προσβάσιμο αρχείο που οποιαδήποτε στιγμή
ως πολίτης μπορώ να μπω και να μελετήσω τα οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία
των εκπροσώπων μας και μάλιστα συγκριτικά με τις άλλες χρονιές
(Αν γνωρίζει κάποιος κάτι σχετικό ας με ενημερώσει και μένα τον αδαή).
Ούτε στην ιστοσελίδα της Βουλής που θα ήταν και το ποιο αρμόδιο όργανο,
ούτε στις ιστοσελίδες των κομμάτων. Ούτε καν οι ίδιοι οι Βουλευτές δεν τα αναρτούν
στις προσωπικές τους ιστοσελίδες η blog (κάποιοι, όχι όλοι, σχεδόν όλοι).
Όλοι γνωρίζουμε ότι το πολιτικό μας σύστημα με τις αγκυλώσεις και την κρυψίνοια
που το διακρίνει δεν δίνει έμφαση στην κολοβή λειτουργία του θεσμού του «πόθεν έσχες».
Γιατί έσχες μπορεί να είναι… πόθεν δεν είναι.

Οι βουλευτές (και οι σύζυγοί τους) είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να καταθέτουν
κάθε χρόνο την δήλωση “πόθεν έσχες” που αναφέρει τα περιουσιακά τους στοιχεία
(και θεωρητικά και το πώς τα απέκτησαν), ώστε να μπορεί ο πολίτης να τους ελέγχει.
Όμως δεν υπάρχουν πουθενά στοιχεία που να βλέπει κάποιος το ποσό που δηλώθηκε
πόσο διαφέρει με το ποσό της προηγούμενης χρονιάς.
Εάν ένας εκπρόσωπος μας πριν την εκλογή του είχε μ.ο εισόδημα 19.000€,
που με την κοινή λογική φαντάζει ποιο δύσκολο το έργο του, όσο αφορά την διαβίωση του,
στο να μπορέσει να μας πείσει ότι μπορεί να μας εκπροσωπήσει και ταυτόχρονα να τα βγάλει πέρα,
μιας και οι ‘’λεπτομέρειες’’ της καθημερινής του διαβίωσης μόνο λεπτομέρειες δεν είναι τότε,
τώρα… πως μας λέει ότι με μ,ο 100.000€ δεν τα βγάζει πέρα;

Θα μου πείτε ότι έχουν ανέβει η προσδοκίες διαβίωσης του! …
Ναι αλλά πως ανέβηκαν οι δικές του προσδοκίες διαβίωσης και αυτού που εκπροσωπεί κατέβηκαν!
Εδώ μάλλον κάτι δεν πάει καλά με την εκπροσώπηση, η ο εκπρόσωπος δεν μπορεί
πλέον να εκπροσωπήσει το μ.ο κατά κεφαλήν εισόδημα των ψηφοφόρων του,
η ο ψηφοφόρος σε λάθος εκπρόσωπο απευθύνθηκε.
Θα μου πείτε ότι είναι πολύ απλοϊκή η προσέγγιση, ο εκπρόσωπος μας χρειάζεται
άνεση εισοδήματος για να μην είναι ευάλωτος σε συντεχνίες και ρουσφέτια,
να μπορεί να μας εκπροσωπεί αξιοπρεπώς μέσα και έξω από την χώρα μας
και να μπορεί να είναι αμερόληπτος στις αποφάσεις του για το κοινό καλώ.
Πείτε μου όμως, πώς μπορεί ένας εκπρόσωπος να έχει άνεση εισοδήματος
όταν ο ίδιος φωνάσκει ότι είναι λίγα αυτά που παίρνει.
Πως μπορεί να μας εκπροσωπήσει και να μεταφέρει τα θέματα - προβλήματα μας
με ειλικρίνεια μέσα και έξω από την χώρα, όταν ο συνομιλητής του, βλέπει κάποιον
καλοστεκούμενο οικονομικά απέναντι του, άρα πρόβλημα οικονομικό δεν έχουν οι εκπροσωπούμενοι του.
Πως μπορεί να είναι αμερόληπτος και δίκαιος στις αποφάσεις του όταν ο ίδιος
είναι αποστασιοποιημένος από την δικιά μας καθημερινότητα,
δεν γνωρίζει και δεν ζει το πρόβλημα που θέλει να μας λύση.
Μη μπορώντας να συγκρίνω τα € στο πριν και το μετά στους εκπροσώπους μας,
είδα τα περιουσιακά τους στοιχεία.
Εδώ υπάρχει το εξής εκπληκτικό, οι εκπρόσωποι μας έχουν τόσα στρέμματα
σε αγροτεμάχια στην κατοχή τους που θα μπορούσαν φτιάξουν μια κωμόπολη με βιώσιμη γεωργία.
Έχουν τόσα βοσκοτόπια στην κατοχή τους που ούτε οι επαγγελματίες βοσκοί
δεν έχουν στην διάθεση τους για τη βοσκή των ζωντανών τους ….που λέει ο λόγος της υπερβολής.
Τα οικόπεδα από μόνα τους θα μπορούσαν να γίνουν μια πολιτεία με σχέδιο και
προγραμματισμό
και θα έφτανε να είχαν όλοι οι κάτοικοι της δωρεάν οικοδομήσιμη γη.
Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι εμφανίζουν καταθέσεις σε εκατομμύρια ευρώ
(κάποιοι, όχι όλοι, αλλά αρκετοί) που αν βλέπαμε τις φορολογικές τους δηλώσεις
των προηγούμενων ετών – πριν ‘’βγουν’’ εκπρόσωποι, θα τρίβαμε τα μάτια μας,
το πόσο μεγάλη οικονομία μπορεί να κάνει κάποιος με μ.ο εισόδημα 19.000€,
Άξιοι !

Μήπως τελικά σε αύτη τη χώρα, ατυχία είναι το να μην είσαι βο(υ)λευτής ;
Όταν στους πολίτες οι παροχές περικόπτονται, όταν τα ασφαλιστικά ταμεία περιόρισαν τις παροχές,
όταν ο ΟΕΚ ανέστειλε τη χορήγηση των στεγαστικών δανείων και του επιδόματος ενοικίου,
όταν η δεύτερη δόση του επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης αυτοκαταργήθηκε,
οι βουλευτές αύξησαν την μισθοδοσίας τους σε μόνο 8.500€ το μήνα (
ελάχιστος βασικός, χωρίς τα extra), όταν στα 4 χρόνια δικαιούται σύνταξη
(η σύνταξη δεν μπορεί να είναι κάτω από 1.400€, π.χ 14 χρόνια θητείας ισούται με 4.000€ σύνταξη),
όταν δικαιούται δωρεάν ενοίκιο γραφείου και σπιτιού, όταν τα extra επιδόματα αυξάνονται η προστίθενται,
πως μπορεί να μην κυριαρχούν θυμός, αγανάκτηση και ανασφάλεια στον πολίτη;

Δυστυχώς μία βουλή που δεν οργανώθηκε ποτέ σε χώρο εκπροσώπησης πολιτών,
που επιβιώνει από τις πελατειακές εξαρτήσεις της, που όλοι οι θεσμοί της
είναι ύποπτοι και υπονομευμένοι, γεμίζει εμάς με άγχος, θυμό και ανασφάλεια.
Η τελευταία κρίση και οι σωρευτικές αποκαλύψεις διαφθοράς και διαπλοκής
έκαναν ακόμα μεγαλύτερο το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τους εκπρόσωπους μας.
Ένα διάχυτο αίσθημα αδικίας κυριαρχεί.
Έως ότου δώσουν ξεκάθαρη λύση και διαφάνεια στις πράξεις τους,
ως τότε θα υπάρχει και ο κίνδυνος της «ξεκάθαρης» λύσης που δίνει η βία,
η βία του αντιεξουσιαστή, του τρομοκράτη….
που η λύση αυτή φαντάζει περισσότερο με εφιάλτη παρά με ελπίδα.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Πλους

"ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι επιβάτες παρακαλούνται να κατευθυνθούν ήρεμα
προς τους ναυαγοσωστικούς σταθμούς και να φορέσουν τα σωσίβιά τους. Ψυχραιμία.
Ουδείς λόγος πανικού.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν πρόκειται για άσκηση! Επαναλαμβάνω..."

"Άκουσες το μεγάφωνο;"

"Λες να φτηνύνει ένα δυοχιλιάρι; Μία Mercedes 200E πόσο θα πάει;"

"Καπετάνιε, είμαστε το πλήρωμα της δεξιάς αντλίας. Το αμπάρι έχει ένα μέτρο νερά!
Η σύμβασή μας δεν προβλέπει τέτοιες συνθήκες εργασίας.
Θέλουμε ειδικό επίδομα για να μπούμε μέσα!"

"Ρε συ - τρέχα! Έχουν κάνει κατάληψη στο μπαρ και πίνουνε τζάμπα.
Πάμε να γίνουμε φέσι;"

"Πιάνει που λες ένα ξερό βολέ ο μεγάλος και..."

"Της άλλαξαν την πίστη της Πίστεως. Γάτες οι συνδικαλιστές!
Σε ένα μήνα θα την έχουν κάνει προβληματική."

"Προχθές στην παραλιακή έγινε χαμός. Είχανε κατέβει κάτι μωρά, να τα πιείς στο ποτήρι.
Η λουλουδού ξέμεινε από γαρδένιες!"

"'Ακου λέει 'πόθεν έσχες'; Λογαριασμό θα σου δώσω; Δεν υπάρχει προστασία του ιδιωτικού βίου;"

"Ένα μοντελάκι ντε πιές, με πιέτες εβαζέ κάτω, γιακαδάκι με βολάν, μούρλια!"

"ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι επιβάτες να μην ακούνε την παραπληροφόρηση από τα μεγάφωνα.
Σας μιλάει τώρα η απεργιακή επιτροπή του πληρώματος.
Αυτή τη στιγμή ξεκινάμε στάση εργασίας διεκδικώντας δίκαια αιτήματα.
Ζητάμε συμπαράσταση!"

"Λοιπόν, αυτό που συμφέρει είναι ένα diesel turbo. Είναι το πιο οικονομικό κάτω στα δύο λίτρα!"

ΠΡΟΣ ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΡΙΑΝ ΕΤΑΙΡΙΑΝ ΣΤΟΠ
ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΠΕΡΓΕΙ ΣΤΟΠ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟΠ
ΕΠΙΒΑΤΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΜΠΑΡ ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ ΣΤΟΠ
ΡΗΓΜΑ ΕΙΣ ΔΕΞΙΑΝ ΠΛΕΥΡΑΝ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΠ
ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΕΚΠΕΜΨΟΥΜΕ SOS ΛΟΓΩ ΑΠΟΧΗΣ ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΣΤΟΠ ΤΗΛΕΓΡΑΦΩ ΙΔΙΟΧΕΙΡΩΣ Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΟΒΕΡ

"Ρε, κοίτα πως γέρνει το καράβι; Είσαι για τσουλήθρες;"

"Πλοίαρχε, τελειώσαμε τη σύσκεψή μας.
Να σας διαβάσουμε τις απόψεις των τριών πολιτικών παρατάξεων που στηρίζουν τον κυβερνήτη;"

"Το πλοίο, ποιος θα το στηρίξει; Οι ναύτες, τι κάνουν;"

"Έρχονται να διατυπώσουν τα αιτήματά τους."

"Κούλα! Κούλα! Που είναι ο μικρός;"

"Κώστα, θα μου πάρεις εκείνο το άρωμα από το duty free;"

"Γιατί να το πληρώσω; Πάμε να κάνουμε κατάληψη κι εκεί. Θα γίνει Πολυτεχνείο!"

"Αιτήματα: Οι λιπαντές θέλουν επίδομα λεκέδων και οι θερμαστές επίδομα θέρμανσης.
Ο μάγειρας διεκδικεί επίδομα διαίτης.
Οι καμαρότοι επίδομα καμακιού - το καλοκαίρι, με τις τουρίστριες διπλό.
Επίσης επίδομα ανθυγιεινής εργασίας, λόγω του κινδύνου του Aids.
Όλοι οι ναύτες ζητούν επίδομα ναυτίας και προσαύξηση μποφόρ.
Οι ασυρματιστές απαιτούν επίδομα ακουστικών..."

"Βρε σεις - βουλιάζουμε!"

"Το εργατικό κίνημα δεν πτοείται από κινδυνολογίες και παραπληροφόρηση.
Θα προχωρήσει ενωμένο - με την υποστήριξη των επιβατών.
Α, ναι - παραλίγο να το ξεχάσω. Έχουν κι αυτοί ένα αίτημα. Να ταξιδεύουν τζάμπα."

"ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΑΣ ΟΜΙΛΕΙ Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ:
ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΒΑΡΚΕΣ! ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ"

"Τι φωνάζει ο μ.... ! Πήγαμε στις βάρκες και δεν είχε ψυχή!"

"Σιγά μην πάει ο κόσμος στις βάρκες, επειδή το είπε το μεγάφωνο!

"Ξέρει ο κόσμος - οι βάρκες είναι έτσι κι αλλιώς άχρηστες. Για τα μάτια."

"Τόσα χρόνια λαδώνανε τούς ελεγκτές - όχι τους μακαράδες..."

"Εγώ, πάντως, λέω να πάρω ένα BMW 520i - μ' αρέσει η γραμμή."

"Φίλτατε, το μόνον φλέγον θέμα είναι τα εθνικά δίκαια.
Πρέπει να αναβιώσει ο Μακεδονικός Αγών.
Να εκδιωχθούν οι αλλόθρησκοι εκ της Θράκης και να απελευθερωθούν
οι στενάζοντες αδελφοί της Βορείου Ηπείρου!"

"Ορίστε! Δύο Τζόννυ Γουώκερ μπλακ λαίημπελ - δωδεκάρια! Και μία κούτα Κεντ!"

"Ξέρεις αν θα ξαναβγάλει ομόλογα με δώδεκα τα εκατό;
Λέω να φέρω το συνάλλαγμα από την Ελβετία - εκεί μου δίνουν ψίχουλα!"

"Πέτρο, πήγα κάτω στην καμπίνα - ο διάδρομος είναι ποτάμι από τα νερά!"

"Να φωνάξουμε τον υδραυλικό!"

"Αμάν! τώρα έσβησαν και τα φώτα!"

"Άλλη ΔΕΗ εδώ!"

"Δεν βλέπω τη μύτη μου! Που πέφτει η σκάλα; Θα σκάσουμε σαν τα ποντίκια!"

"Γιαννάκη! Μαρία! Τα παιδιά - τι έγιναν τα παιδιά;"

"Μαμά, φοβάμαι!"

ΠΡΟΣ ΠΛΟΙΑΡΧΟΝ ΣΤΟΠ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΣΤΟΠ ΛΙΜΑΝΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΤΟΠ
ΔΝΤ ΜΑΣ ΒΑΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟΠ ΕΕ ΜΑΣ ΣΙΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟΠ ΗΠΑ ΜΑΣ ΑΓΝΟΟΥΝ ΣΤΟΠ
ΕΣΣΔ ΕΧΕΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΑΟΣ ΣΤΟΠ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΠΛΟΙΟΝ OBEP

"Η απεργιακή επιτροπή ανακοινώνει: Ο αγώνας μας συνεχίζεται, τιτανικός!"

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε πριν 20 χρόνια στην Καθημερινή, το κείμενο είναι του Νίκου Δήμου,
κατά εμέ ένας από τους καλύτερους νεοελληνικούς συγγραφής.
Είναι από τους λίγους συγγραφής που αισθάνομαι ότι πέρα του λόγου που μεταφέρει στο χαρτί,
θέλει να μεταφέρει και γνώση η καλύτερα να μοιραστή μαζί μας ένα κομμάτι διαφωτισμού
η όπως λένε και οι γάλλοι «Siècle des lumières», προσπαθεί να μας μεταφέρει
τις ιδέες και τις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού που δεν μπόρεσε αυτή η χώρα μας να ζήση.
Ένας Ευρωπαϊκός διαφωτισμός που ουσιαστικά πηγάζει από την αρχαία Ελλάδα
όπου η γνώση ήταν η αρχή της λύτρωσης.
Το ανακάλυψα σε κάποιο από τα sites που έτυχε να σερφάρω στο Internet,
κάτι μου θύμισε… Εσάς;

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Τα οικογενειακά έξοδα καταβροχθίζουν το οικογενειακό εισόδημα.

Τα επιτεύγματα, η δράση του ατόμου σε περιβάλλον ανταγωνισμού ωφελεί το σύνολο.
Έτσι, οι συλλογικές επιδιώξεις εξυπηρετούνται από τις ανεξάρτητες δράσεις των μελών της.
Αυτό ισχύει στην οικονομία μέχρι ενός σημείου। Η κρίση απέδειξε ότι υπάρχουν όρια
που το οικονομικό σύστημα και οι παίκτες του δεν πρέπει να ξεπερνούν,
των νοικοκυριών συμπεριλαμβανομένων.

Τα νοικοκυριά είναι αυτά που σε μια κρίση θα είναι τα πρώτα που θα υποχρεωθούν να την απορροφήσουν.
Αρκετά νοικοκυριά δεν θα αντέξουν στην κρίση, εάν αυτή μάλιστα (όπως λένε και κάποιοι ειδικοί)
θα είναι και μακροχρόνια, τότε βλέπω πολλά νοικοκυριά να διαιρούνται.
Γιατί όμως κάποια νοικοκυριά δεν θα αντέξουν και κάποια θα αντέξουν;
Τυχαία; Δεν νομίζω! :-)
Τα νοικοκυριά που θα αντέξουν θα είναι ουσιαστικά αυτά που συνειδητά η όχι
επέλεξαν κάποιους κανόνες για τους πέντε βασικούς τομείς του νοικοκυριού τους.
Σπίτι, Αυτοκίνητο, Παιδιά, Εκπαίδευση, συνταξιοδοτική πρόνοια.
Αυτοί οι πέντε τομείς καταβροχθίζουν πάνω από το 50% των εσόδων μας που θα έχουμε εισπράξει σε όλη μας τη ζωή.
Το να είμαστε εξ αρχής συνετοί και προσεχτικοί σε αυτούς τους τομείς ανεξαρτήτως
οικονομικής εποχής είναι από μόνο του ένα προτέρημα και μια πολύ καλή βάση
για την λειτουργία του νοικοκυριού μας σε όλη την διάρκεια ύπαρξης του.
Μάλιστα τα περισσότερα οικονομικά ιδρύματα όπως οι τράπεζες λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τους,
την σχέση αυτών των εξόδων σε συνάρτηση με το δηλωμένο εισόδημα.
Το γινόμενο της αφαίρεσης αυτών των δυο παραγόντων,
είναι και ένας από τους κύριους λόγους για το εάν θα εγκρίνουν κάποιο δάνειο η όχι.
Στους συγκεκριμένους τομείς υπάρχουν κάποιοι απλουστευμένοι κανόνες
που μας δείχνουν μέχρι το που μπορούμε να ανοιχτούμε χωρίς να κινδυνέψει το ίδιο το νοικοκυριό μας.

Πρώτος Κανόνας: Μην ζητάτε περισσότερο σπίτι από ότι μπορείτε να αντέξετε οικονομικά.
Πως θα ξέρω μέχρι ’’πόσο σπίτι’’ μπορώ να αντέξω;
Στα περισσότερα νοικοκυριά ισχύει ο εμπειροτεχνικός κανόνας, ότι το κόστος της οικίας
δεν πρέπει να ξεπερνά το πενταπλάσιο του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος.
Κάποιοι ειδικοί παροτρύνουν να μην είναι το τριπλάσιο, έτσι ώστε σε περίοδο κρίσης
να υπάρχει ένα αλεξίπτωτο κινδύνου στην διάθεση του νοικοκυριού.
Η αιτιολογία: Το κόστος ενός σπιτιού – διαμερίσματος εμπεριέχει και άλλα κόστη
πέρα αυτό της δόσης του δανείου. Όπως ο φόρος, ασφάλεια οικίας και κόστος συντήρησης,
όπου το κόστος συντήρησης είναι περίπου δυο ως τρία τοις εκατό το έτος από το κόστος κτήσης του.
Παράδειγμα, εάν ένα νοικοκυριό έχει 30.000€ ετήσιο εισόδημα και υπολογίσουμε
ότι το 20% της κτήσης του σπιτιού υπάρχει ως προκαταβολή ,
τότε μπορεί να έχει σπίτι – διαμέρισμα αξίας ~120.000€.
Το 80% της αξίας του σπιτιού με 20 χρόνια διάρκεια δανείου με ένα 5% ~6% τόκο
τότε θα πληρώνει περίπου ~9.000€ το έτος για δόσεις του δανείου,
όπου 9.000€ είναι ~30% του ετήσιου εισοδήματος.

Δεύτερος Κανόνας: Μην αφήνεται να σας οδηγήσει το αυτοκίνητο στην πτώχευση.
Εδώ ισχύει η ίδια λογική περίπου όπως και στο σπίτι.
Τα περισσότερα νοικοκυριά σήμερα έχουν την δυνατότητα για δικό τους αυτοκίνητο.
Και εδώ ο εμπειροτεχνικός κανόνας είναι απλός, το αυτοκίνητο δεν πρέπει
να αξίζει περισσότερο από το 30% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος.
Παράδειγμα εάν ένα νοικοκυριό έχει 30.000€ ετήσιο εισόδημα τότε μπορεί να απόκτηση ένα αυτοκίνητο ως 10.000€.
Μην ξεχνάμε ότι εκτός του κόστους κτήσης του αυτοκινήτου , υπάρχουν και πολλά επιπρόσθετα κόστη
με την απόκτηση ενός αυτοκίνητου, όπως ασφάλεια αυτοκινήτου, Βενζίνη, τέλη κυκλοφορίας και Service.

Κανόνας τρίτος: Παιδιά σημαίνουν ευτυχία και χαρά, κοστίζουν όμως Νεύρα, χρόνο και χρήμα.
Σύμφωνα με μια στατιστική από κάποια υπηρεσία της ευρωπαϊκής ένωσης
(δεν θυμάμαι ποια) που διάβασα, ένα παιδί ως το 18 έτος της ηλικίας του,
έχει κόστος όσο και ένα διαμέρισμα (περίπου ~120.000€).
Στο κόστος για την ευτυχία του γονέα δεν συμπεριλαμβάνονται τυχόν σπουδές,
στρατιωτική θητεία, χρόνος ανεργίας και φροντιστήρια.
Εδώ ισχύει ο βασικός κανόνας
‘’τα επιπρόσθετα - πλεονάζουσα έξοδα θα πρέπει να αποφεύγονται, σε οποιοδήποτε στάδιο της ηλικίας τους’’ .
Τις περισσότερες φορές μπορούμε να προσφέρουμε τα παΐδια μας πολύ περισσότερη χαρά
από οποιοδήποτε υλικά αγαθά, εάν αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε αυτά και αυξήσουμε τις αντοχές μας σε νεύρα.

Κανόνας τέταρτος: Πόσο πρέπει να κοστίζουν οι σπουδές (μόρφωση) του παιδιού μου;
Παλαιότερα και ειδικά σε χώρες του εξωτερικού τα δάνεια σπουδών θεωρούνταν ‘’καλά’’ δάνεια.
Αυτοί οι καιροί πέρασαν. Σήμερα μάθαμε ότι ‘’το πολύ του καλού, μπορεί να βλάπτει’’ .
Στις σπουδές ισχύει ότι μην παίρνεται δάνειο σπουδών παραπάνω από ότι
θα βγάζατε μ.ο τα πρώτα δέκα έτη ως ετήσιο εισόδημα.
Στα πρώτα δέκα έτη πρέπει να συμπεριληφθούν και τα χρόνια που μπορεί κάποιος να έχει ως ανεργία,
αναλόγως την ζήτηση του επαγγέλματος που σπουδάζει.
Η λογική είναι απλή, κάποιος που θα πληρώνει για δόσης δανείου σπουδών πάνω από 10% του ετήσιου εισοδήματος του,
τα επόμενα δέκα χρόνια , δύσκολα θα μπορεί να ανταπεξέλθει και στις άλλες , τρέχουσες υποχρεώσεις του, στο μέλλον του.

Κανόνας πέμπτος: Η εξασφάλιση των γηρατειών δεν θα πρέπει να υποτιμάτε!
Πόσα όμως χρειάζεται κάποιος στα γεράματα – στην σύνταξη του για να έχει εφάμιλλο επίπεδο ζωής;
Εδώ ο κανόνας μας λέει, να πολλαπλασιάσουμε το ετήσιο οικογενειακό (η ατομικό) εισόδημα επί 25.
Εάν το εισόδημα είναι 30.000€ Χ 25% = 7.500€.... τόσα θα χρειαστούμε
ως επιπρόσθετο ετήσιο εισόδημα πέραν της σύνταξης μας,
ουσιαστικά 625€ το μήνα επιπλέον από ότι θα παίρναμε σύνταξη.
Άρα εδώ ισχύει ότι η πρόνοια είναι η καλύτερη λύση, όσο νωρίτερα διασφαλίσω – προνοήσω τα γεράματα
τόσο ποιο ασφαλές η διατήρηση του ίδιου βιοτικού επιπέδου και πέραν του εργασιακού βίου μας.
Οπότε σε μια ‘’ελεύθερη’’ οικονομία είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε το νου μας από νωρίς για το αύριο.

Οι παραπάνω απλή εμπειροτεχνικοί κανόνες χρησιμοποιούνται από επιστήμονες και ειδικούς της οικονομίας
και πέρα του απλού νοικοκυριού για να μπορέσουν να έχουν μια εικόνα όσο γίνεται ποιο απλή,
αλλά και ποιο κοντά στην πραγματικότητα του αύριο.
Βέβαια οι κανόνες που αναφέρω δεν τηρούνται πάντα στο ακέραιο, ειδικά στην Ελλάδα
όπου η μια οικογένεια αλληλοεπιδρά στην άλλη, η παραπάνω κανόνες μπορούν να γίνουν ακόμη ποιο ελαστική,
τόσο ελαστική όσο υπάρχει και υγιείς αλληλοεπίδραση στις οικογένειες αυτές.
Σε μια περίοδο κρίσης όπου το περιβάλλον γίνεται ακόμη ποιο βίαιο ανταγωνιστικό,
καλό είναι η δράση μας ως άτομο να είναι μετρημένη και υπολογισμένη ,
έτσι ώστε να ωφελήσει εμάς πρωτίστως αλλά και το σύνολο,
όπου ένα υγιείς νοικοκυριό μπορεί να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο ,
η τουλάχιστον δεν δημιουργεί προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Μια φορα και εναν καιρο.....

Μια φορά και έναν καιρό, έτσι θέλοντας να με επαναφέρω στην σκληρή καθημερινότητα
από την χαλαρότητα του καλοκαιριού ξεκίνησα να γράφω την παρακάτω ιστορία.
Μια ιστορία που μου έχει μείνει στην μνήμη μου από τα φοιτητικά χρόνια.
Τότες έχοντας καθηγητή ένα αξιόλογο άνθρωπο που παράτησε την ελεύθερη αγορά της Γερμανίας
(όπου τα έσοδα ήταν πολλαπλάσια) και έγινε εκπαιδευτικός, εκπαιδευτικός εκ πεποιθήσεως
γιατί πίστευε ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από εκπαίδευση.
Εκπαίδευση που όχι μονό να μεταφέρει τεχνογνωσία αλλά ηθική και αλτρουισμό
του κάθε άτομου προς το κοινωνικό σύνολο.
Με αυτόν τον καθηγητή πολλές φόρες ήρθα σε σύγκρουση,
μια σύγκρουση ιδεών και απόψεων και όχι χαρακτήρων.
Άπειρες φορές με παρότρυνε να σκέπτομαι πέρα του ‘’κουτιού’’
(thinking out of the box…. που λένε και οι άγγλοι) με πρώτο κανόνα
‘’εάν αυτό που πιστεύω, είναι προς όφελος όλων’’και όχι μονό προς κάποιων η κάποιου.
Κάποια στιγμή (από τις πολλές στιγμές) συζητώντας μαζί του μου είπε
‘’σε βλέπω γραφικό του χωριού στην χωρά σου’’, γιατί; τι εννοεί ο ποιητής; του απαντώ,
μου απάντησε εκτός από την καθημερινή πάλη που θα έχεις με τον εαυτό σου για το ορθό η λάθος,
θα πρέπει να παλεύεις και εναντία μιας νοοτροπίας η οποία μονό Ευρωπαϊκή η Ελληνική
δεν θα είναι, μάλλον ανατολίτικη θα φαντάζει’’.
Ενοχλημένος τότε, του απαντώ , ότι εάν πιστεύει τόσο στην ανωτερότητα του δικού του κόσμου
τότε μάλλον εγκλωβίστηκε στο μιλιταριστικό παρελθόν της Γερμανίας
και δεν υπάρχει λόγος επικοινωνίας μεταξύ μας
(βλέπετε ήμουν αρκετά θρασύς ως νέος τότε και η έπαρση για την ιδεατή χωρά που είχα στο νου μου
και πίστευα ότι καταγόμουν ήταν στο απόγειο της…. Αχ ωραίο πράγμα να είσαι νέος).
Εκείνος βλέποντας μου να εκτροχιάζομαι με περίσσια έπαρση, αντί να με συνέτιση μου ζήτησε και συγγνώμη,
γιατί δεν μπόρεσε να είναι σαφής στο λόγο του προς εμένα.
Έτσι λοιπόν άρχισε να μου αφηγείται ένα παραμύθι, ένα παραμύθι από μια μακρινή ανατολίτικη χώρα,
ένα παραμύθι που χρόνια με στοιχειώνει και κάποιες φορές νομίζω ότι ζω στην συγκεκριμένη χώρα.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν υπήρχε έναν νέος άνθρωπος σε ένα μικρό χωριό σε αυτήν την μακρινή χώρα.
Αυτός ο νέος μη μπορώντας να συμβιβαστεί με τις πρακτικές και τις αντιλήψεις
του περίγυρου του , είπε στον εαυτό του ότι κάτι πρέπει να κάνει για να αλλάξει
όλα τα κακώς κείμενα που εμποδίζουν τους συγχωριανούς του στην καθημερινότητα τους,
μια καθημερινότητα που από μόνη της ήταν πολύ σκληρή.
Ήθελε να δώσει πρόσβαση σε υπηρεσίες και δομές του κράτους σε όλους τους συνάνθρωπους του,
να σπάσει το κατεστημένο που λυμαίνονταν τους κόπους και την άγνοια τους.
Να δώσει νέους ορίζοντες στους νέους και να μεταλαμπαδεύσει τεχνογνωσία
για ένα καλύτερο αύριο για όλους.
Η ιδέα άρχιζε να ωριμάζει στο μυαλό του και δειλά – δειλά άρχιζε να την εκφράζει στον περίγυρο του.
Είχε άποψη και την τεκμηρίωνε, πάντα ανέφερε το πρόβλημα και συνάμα έδινε κάποια λύση σε αυτό.
Σε πολλούς άρεσε που κάποιος έλεγε το πρόβλημα με το όνομα του φανερά
και ταυτόχρονα χωρίς να είναι απλά εναντία σε όλα έδινε και μια λύση – πρόταση.
Σε κάποιους άρχισε να μπαίνει στο μάτι σαν κάποιο σκουπιδακη που θέλει αφαίρεση.
Με την πάροδο του χρόνου αυτή που τον έβλεπαν σαν ‘’κακό σπυρί’’
άρχισαν να του θέτουν έμμεσα κάποια εμπόδια στην καθημερινότητα του ,
ξέρετε αυτά που δεν μπορείς να αποδείξεις αλλά τα βλέπεις.
Έτσι είδε και απόειδε ο νεαρός άρχισε να συντάσσετε με τους υπόλοιπους θετικά
προσκείμενους προς αυτόν και να συντάσσονται ολοι τους σε μια ομάδα.
Όπου αποφάσισαν να τον προτείνουν ως πρόεδρο του χωριού στις επικείμενες εκλογές.
Όπερ και εγενετο, έβαλε υποψηφιότητα και βγήκε σχεδόν παμψηφεί με μεγάλη διάφορα
από τον προκάτοχο του που ήταν υποψήφιος।

Ως πρώτη ενέργεια ήταν να συγκαλέσει τοπικό συμβούλιο και προσκάλεσε όλο το χωριό να είναι παρόν σε αυτό.
Η πρώτη πρόταση & απόφαση του ήταν ότι ο καθένας θα μπορεί να έχει πρόσβαση
στις υπηρεσίες και δομές του κράτους, άρα και στον πρόεδρο.
Όπου θα μπορεί να καταθέτη το αίτημα του έτσι όπως αυτός το πιστεύει και να επιζητά το δίκιο του.
Από αύριο κιόλας θα μπορεί ο καθένας να βλέπει τον πρόεδρο।

Για να μην υπάρχει όμως συνωστισμός όρισε τον Γραμματέα του χωριού να βάζει σε μια τάξη
τα αιτήματα και να τους κλείνει ραντεβού ώστε να έχει για τον καθένα χρόνο
όπως και να μπορεί απερίσπαστα να επικεντρωθεί στο θέμα - πρόβλημα.
Την άλλη μέρα ο πρώτος συχωριανός μπήκε στο γραφείο του Γραμματέως
και ζήτησε να δει τον πρόεδρο μιας και αυτός είχε το πρώτο ραντεβού μαζί του.
Ο Γραμματέας τον καλωσόρισε, του προσφέρθηκε να τον κεράσει καφέ η λουκούμι
όπως συνηθίζονταν στην χώρα εκείνη και τον παρακάλεσε να καθίσει
σε μια από τις καρέκλες στο γραφείο του ώστε να ενημερώσει τον πρόεδρο και να τον υποδεχτεί.
Εκεί όμως που ήταν έτοιμος να μπει στο γραφείο του προέδρου
ρωτάει τον χωρικό ‘’ συγγνώμη που γίνομαι αδιάκριτος ,
αλλά ξέρεται για να ενημερώσω και τον πρόεδρο, τι μπαχτσιση (δώρο) έχετε φέρει; ‘’.
Μαπχτσιση; αναφωνεί ο χωρικός, μα μπαχτσισι δεν έφερα!
Ε, και πως θα πάτε στον πρόεδρο, έτσι χωρίς μπαχτσιση; ρωτάει ο Γραμματέας.
Αμάν… τι να κάνω! αναστενάζει ο χωρικός, δεν το σκέφτηκα καθόλου.
Μην ανησυχείς του λέει ο Γραμματέας, έχω εγώ να σου δώσω (να'σου και ο ενικος...),
τον κοιτάζει ερωτηματικά ο χωρικός και με το πονηρό ύφος του λυτρωτή, ο Γραμματέας
ανοίγει το παράθυρο πίσω από το γραφείο του και τσακώνει μια κότα
(βλέπετε πίσω από το γραφείο ήταν το κοτέτσι), να τι θα του δώσεις του προέδρου.
Μπράβο Γραμματέα με έσωσες, τι θα κάναμε και εμείς εδώ στο χωριό αν δεν είχαμε και εσένα;.
Μα δεν είναι τίποτα του απαντά ο Γραμματέας το καθήκον μου έκανα,
μόνο ‘’αν θέλεις’’ δώσε μου 4 τάλιρα για την κότα ώστε να την αναπληρώσω
και για να μην μας που και κλεφτοκοτάδες.
Ο χωρικός έδωσε τα 4 τάλιρα στον Γραμματέα , τον ευχαρίστησε και με περίσσια περηφάνια
χτύπησε την πόρτα του προέδρου και μπήκε στο γραφείο του.
Στην αρχή των χειραψιών ο χωρικός έδωσε την κότα στον πρόεδρο
και χωρίς να τον αφήσει να πει οτιδήποτε του λέει
‘’πρόεδρε, ένα μικρό δωράκι θα σε παρακαλέσω να το δεχτείς, αλλιώς θα με προσβάλεις!’’.
Ο πρόεδρος σαστισμένος, άφωνος και έχοντας την κότα στο χέρι , τι να κάνει την στιγμή εκείνη ο ερμος!
….αν και λίγο απρόθυμος ευχαρίστησε τον χωρικό,
άνοιξε το παράθυρο πίσω από το γραφείο του και πέταξε την κότα πάλη στο κοτέτσι χωρίς να πει κάτι άλλο.
Λοιπόν λέει ο πρόεδρος πως μπορώ να σε εξυπηρετήσω; …… καταθέτοντας ο χωρικός το αίτημα του
και κυλώντας ο χρόνος βγήκε ο χωρικός από το γραφείο του προέδρου ευχαριστώντας αυτόν.
Κοντοστάθηκε στο γραφείο του Γραμματέα και δεν παρέλειψε να τον ευχαριστήσει
για ακόμη μια φορά που τον έσωσε।

Φεύγοντας από το γραφείο του γραμματέα , να’σου ο επόμενος χωρικός.
Για να μην σας τα πολύ λέω, οι περισσότεροι αν όχι όλοι πήγαν μπαχτιση από μια κότα στον πρόεδρο
(δεν είμαι σίγουρος αν ήταν και η ιδία), κάποιοι μάλιστα να δείξουν
και την μεγάλη τους εκτίμηση προς αυτόν πήγαν και με κόκορα (8 τα τάλιρα).
Σε όλους ο πρόεδρος, απρόθυμος μεν, αλλά αποδεχόμενος το μπαχτιση και πετώντας το αυτό ξανά στο κοτέτσι,
τους δέχτηκε ολους και προσπάθησε να κάνει ότι καλύτερο δυνατό για αυτούς।
Έτσι κύλησε ο χρόνος, ο πρόεδρος ήταν ικανοποιημένος γιατί έκανε πράξει τα λόγια του
και οι χωρικοί ευχαριστημένοι γιατί με ένα μικρό ποια μπαχτσιση μπορούσαν να βρουν το δίκιο τους,
έστω… τουλάχιστον να καταθέσουν το πρόβλημα τους.



Ήρθε ο καιρός για να γίνουν ξανά οι εκλογές στο χωριό και ο πρόεδρος
έχασε τις εκλογές από τον προκάτοχο του, που υποσχέθηκε προεκλογικά
ότι μόνο με λίγα αυγά μπαχτιση θα λύνει τα προβλήματα τους.
Ο νέος αυτός Πρόεδρος έμεινε στην ιστορία αυτού του χωριού στην μακρινή ανατολή
ως ο κλεφτοκοτάς Πρόεδρος και ο Γραμματέας ως ο άνθρωπος τους
που τους έχει βοηθήσει σε τόσα και τόσα προβλήματα τους.

Μετά την αφήγηση της ιστορίας αυτής από τον καθηγητή μου... έμεινα κάτι τις άφωνος,
λίγο σαστισμένος… περισσότερο από την αφήγηση της ιστορίας παρά από το νόημα της
(βλέπετε τα νιάτα δεν στέκονται σε λεπτομέρειες).
Προσπαθώντας να του αναλύσω ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην χωρά μου ,
φέροντας διάφορα επιχειρήματα, με διέκοψε και μου είπε…
''ξέρεις μόνο και μόνο το ότι με άκουσες, μου έφερες επιχειρήματα μιας
και σου φαντάζει γνώριμο το σκηνικό, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κατάλαβες της ιστορία,
μονό που θα χρειαστείς χρόνο να την κατανοήσεις''।

Πρόσεχε όμως, όλους τους ανθρώπους μπορούμε να τους κάνουμε καθηγηταδες και μεγάλους επιστήμονες
μονό που σε ορισμένους δεν φτάνει ο δικός τους χρόνος ζωής.

Εκεί τελείωσε και συζήτηση μου με τον καθηγητή μου μιας και ο χρόνος είχε περάσει,
η ιστορία του όμως μου έμμηνε για χρόνια ως και σήμερα στην μνήμη μου χαραγμένη.
Δεν είμαι σίγουρος για το αν την κατανόησα, είμαι όμως σίγουρος ότι κάποτε,
κάποια στιγμή θα πρέπει να έζησα στην μακρινή αυτή χώρα.