Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Περίεργα και Αστεία ..αλά Ελληνικά.

Τα κάνει όλα Αόρατα!!



Αυτά παθαίνουμε όταν δεν χρησιμοποιούμε το σωστό απορρυπαντικό.

Διασταύρωση να σου πετύχει!


…μάλλον στην παραπάνω διασταύρωση θα είναι.

Η Απόλυτη περηφάνια….

Το ήξερα ότι είχαμε παράδοση στο frappe…αλλά τόσο αρχαία!


Ούτε να αγιάσεις δεν σε αφήνουν αυτά τα κινητά!

Οικουμενικός Ελληνικός Πολιτισμός… όπου και να πας.

Πολύ προχω το Δημόσιο.


Ήρθε η ώρα να γίνουμε χορτοφάγοι….


….ρε χορτοφάγοι σας λέω…. ας είναι και περσινά.

Τώρα καταλαβαίνω από πού αντλούν ιδέες οι σκιτσογράφοι.

……και γιατί δεν την ξηλώνουν;



ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ!

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Τι είναι φιλία;

Ένας φίλος μου με ενημέρωσε ότι, κάποιοι κοινοί μας φίλοι θα συνοδεύσουν την μητέρα τους στην τελευταία της κατοικία . Χωρίς να το πολύ σκεφτώ, έμαθα το που και πότε και έτσι πήρα τον δρόμο για να τους συμπαρασταθώ στην δύσκολη στιγμή για αυτούς.
Καθ’ οδών σκεφτόμουν τα ‘’παλιά’’ που είχαμε περάσει - ζήσει μαζί, μικρά παιδιά ήμασταν και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του, σκεφτόμουν το πόσο έχουμε απομακρυνθεί…. άρχισα να αμφιβάλω ως και για το αν θα με αναγνωρίσουν μετά από τόσα χρόνια που είχαμε να ιδωθούμε…. να παίζω με την σκέψη..μήπως ήταν καλύτερα να επιστρέψω;.. να μην πάω; … τώρα θα έχουν σκοτούρες έλεγα…. βλέπεις ήταν και αρκετά μεγάλη η διαδρομή ως τον τόπο προορισμού μου και οι διάφορες σκέψεις με συνόδευαν.

Kάποια στιγμή έφτασα, βρήκα το σπίτι και καθώς πλησίαζα σε αυτό ο ένας με βλέπει , σαστίζει για δευτερόλεπτο, με αναγνωρίζει…. με αγκαλιάζει… εάν δεν ήταν η δύσκολη στιγμή μάλλον θα γελούσαμε και θα χαιρόμασταν και οι δύο. Ανεβαίνοντας τις σκάλες του σπιτιού βλέπω και τον άλλο φίλο μου, με αναγνώρισε αμέσως, ήταν όμως καταβεβλημένος από την στιγμή και με χαιρέτησε απλά , χωρίς να σημαίνει ότι δεν αισθάνθηκα την ζεστασιά του χαιρετισμού μας.

Πορευτικά μαζί τους, μες τον υπόλοιπο κόσμο που ήρθε και αυτός να συμπαρασταθεί στον πόνο τους. Μετά όπως είναι συνηθισμένο σε τέτοιες περιστάσεις, πήγαμε σε μια ταβέρνα.
Μεταξύ των χαιρετισμών που κάνανε με τους ανθρώπους που είχαν έρθει να τους συμπαρασταθούν, καθίσαμε πέντε λεπτά μαζί και κουβεντιάσαμε….
Τι κάνεις; …πως είναι η οικογένεια σου; …που βρίσκεσαι τώρα; …πόσα παιδία έχεις;…
Να έρχεσαι , να βλεπόμαστε ποιο συχνά!....Χαθήκαμε! …και πολλά άλλα που λέγονται σε στιγμές τέτοιες σαν αυτή. Στον μικρό χρόνο των πέντε λεπτών που είχαμε στην διάθεση μας… όσο κι ’αν φαίνεται παράξενο, αισθάνθηκα την ζεστασιά, την αλήθεια των λόγων τους, την ειλικρίνεια τους, μια χαρά άφωνη.

Στην διαδρομή της επιστροφής σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν το πως μπόρεσα να αγκαλιάσω τόσα συναισθήματα μέσα σε μια κουβέντα των πέντε λεπτών!
Γιατί αισθανόμουν καλοψυχία, εσωτερική ισορροπία, αγάπη…. σε όλη την διαδρομή αναρωτιόμουν… και εκεί … για μια στιγμή… απλά καθάρισε το μυαλό μου… είναι φίλοι μου!
Κατανόησα έτσι απλά – ήρεμα ότι φίλους έχω λίγους… με την έννοια που ο καθένας αισθάνεται με τους ανθρώπους που έχει ζήση και γνωρίσει στην διάρκεια της ως τώρα ζωής του.

Τι είναι φίλος;… μεγάλη η κουβέντα και πολλές οι απαντήσεις… βαρύς ο ορισμός να περιγραφή με λίγα λόγια…. Έννοια που δεν έχει φραγμό σε συναισθήματα.
Καθένας θα απαντήσει με διαφορετικό τρόπο με διαφορετική ανάγκη που έχει για έναν φίλο.

Οι νέοι, εάν τους ρωτήσουμε σήμερα θα μας πουν ότι είναι το ‘’παν’’ για αυτούς. Παράλληλα θα μας τονίσουν την αναγκαιότητα ύπαρξής της ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκλήρωση του ατόμου τους. Καταφεύγουν σε ένα φίλο για κάποιο πρόβλημά τους παρά στην οικογένεια, σπάνια θα αισθανθούν ότι μπορεί να αναπτυχτεί φιλία μεταξύ γονέων και παιδιών.
Οι παλαιότεροι, εάν τους ρωτήσουμε θα κάνουν την παρατήρηση ότι πρέπει να υπάρξει διαχωρισμός μεταξύ πραγματικής φιλίας και φιλίας με την έννοια της παρέας, διαχωρισμός με τις προτεραιότητες της ζωής, την οικογένεια, τα παιδιά.
Κι όμως ορισμένες βασικές αξίες που σχετίζονται με τα βασικά γνωρίσματα για την επιλογή ενός φίλου όπως η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια, η κατανόηση, η αυτοθυσία καθώς και τα οφέλη που απορρέουν από αυτή, όπως η ψυχαγωγία, η εκμάθηση της αυτοθυσίας, η ανταλλαγή απόψεων, εξακολουθούν να διέπουν ως αντιλήψεις στις σχέσεις με τους φίλους μας, άσχετα από τη διαφοροποίηση των δεκαετιών. Μάλλον τα ίδια θα μολογήσουν νέοι & παλιοί, απλά οι νέοι σμιλεύουν τις φιλίες τους μέσα από την πορεία της ζωής τους και οι παλαιοί αναγνωρίζουν περισσότερο τους φίλους τους μέσα από τις μνήμες των περασμένων ετών.


Το βασικό όμως είναι ότι ο καθένας μας έχει διαφορετικά κριτήρια για το τι είναι ηθική, αρχές ζωής και συμπεριφορά και μόνο όταν αυτές οι βασικές αρχές συνάδουν μεταξύ δύο ανθρώπων χωρίς υποχωρήσεις, μπορεί να δημιουργηθεί ο καρπός της φιλίας.
Πάνω σε αυτόν το καρπό και σε συνάρτηση με την στάση μας, συμπεριφορά μας προς τους άλλους, την κριτική & κουτσομπολιό που δίναμε να κάνουμε & να αντέξουμε, την υπομονή & φιλευσπλαχνία μας, την εμπιστοσύνη που μπορούμε να δώσουμε & την ζήλια που μπορούμε να ελέγξουμε, σμιλεύουν στο βάθος του χρόνου τις φιλίες που έχουμε κάνει η δίνατε να κάνουμε στην ζωή μας.

Στο ερώτημα τελικά το «τι είναι φιλία> έχουν πολλά με μελάνι κατά καιρούς γραφτή.
Ο Διογένης είπε κάποτε ότι η φιλία είναι «μια ψυχή σε δύο σώματα».
Ο Γιούγκ ένας σοφός, μας δίνει αυτή την συμβουλή: «Μην είσαι ανυπόμονος για την εκλογή του φίλου σου. Σταμάτα, γύρισε, ανάλυε και κρίνε προτού να χαρίσεις την φιλία σου. Κι έπειτα, όταν πειστείς ότι το πρόσωπο που διάλεξες είναι άξιο της αγάπης σου και της εκτιμήσεως σου, μείνε πιστός μέχρι θανάτου.»
<<Οι φίλοι μας είναι ο καθρέπτης του εαυτού μας , όπου κάποιες φορές μας αρέσει να βλέπουμε τον εαυτό μας και κάποιες όχι στον καθρέπτη της ζωής μας>> άγνωστος ΝΧ.

Η φιλία μάλλον είναι ένα από τα πολύτιμα αγαθά της ζωής μας.
Μας ανυψώνει, μας εξευγενίζει, προάγει την ηθικότητα του χαρακτήρα μας, μας δίνει έμπνευση και χαρά. Ο ειλικρινής φίλος, που έχει το θάρρος να μας υποδεικνύει τα σφάλματά μας και να μας διορθώνει με τις καλοπροαίρετες συμβουλές του, είναι ένας δεύτερος εαυτός μας στην ευτυχία μας και στις άτυχες στιγμές τις ζωή μας.
Όταν έρθει κάποια συμφορά, η μόνη μας ελπίδα, η μόνη χαρά που μας απομένει, είναι ο πιστός μας φίλος. Αυτός μας στηρίζει, αυτός μας δίνει κουράγιο για να συνεχίσουμε τον αγώνα της ζωής, αυτός μας παρηγορεί και αυτός μας κάνει να πιστεύουμε ότι η τύχη θα μας χαμογελάσει και πάλι.
Τα κοινά βιώματα και η εμπειρία συσφίγγει τη φιλία, τη σφυρηλατεί, τη θεμελιώνει, την περνά δια πυρός και σιδήρου και έτσι οι άνθρωποι μεταμορφώνονται, εξελίσσονται. Η φιλία διατηρεί την ισορροπία της σαν μια ζυγαριά που δεν γέρνει ούτε προς τον έναν ούτε προς τον άλλο. `Όλα τα παραπάνω συστατικά στοιχεία επεξεργάζονται, αξιοποιούνται, γίνονται το λίπασμα της ουσιαστικής φιλίας η οποία μπορεί να αντέξει σε όλη μας την ζωή.

Φιλοσοφώντας την έννοια αυτή και μέχρι να φτάσω σπίτι και να με αγκαλιάσει η καθημερινότητα μου, κατέληξα ότι η φιλία είναι σαν το νέκταρ που η ζωή μας, μας το δίνει σε πολύ μικρές δόσεις και όταν το δίνει, το δίνει συμπυκνωμένο , δυνατό που αντέχει στον χρόνο και ριζώνει στην μνήμη του νου μας.
Τέλος να κλείσω με την φράση κάποιου γηραιότερου που ηχεί ακόμη στο νου μου, όπου μου είπε ‘’ είναι καλύτερα να ψάχνεις για φίλους στην ζωή σου παρά για εχθρούς και φίλο να μην βρεις, καλύτερα θα πορεύεις στη ζωή σου’’.


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!