Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία....

Υπάρχουν πολλών ειδών Χριστούγεννα.
Των πιστών και των αγοραστών. Τα κοσμικά και τα οικογενειακά.
Τα φωτεινά και τα μελαγχολικά.

Υπάρχουν διάφορα τοπία για Χριστούγεννα.
Τα βόρεια - με πάγο & χιόνι -
και τα νότια Χριστούγεννα με καραβάκια και αστέρια.

Υπάρχει ξεχωριστό ύφος Χριστουγέννων.
Των αδελφών Anderson ή του Λουντέμη.
Των παραμυθιών ή των Ευαγγελιστών.

Ο κάθε άνθρωπος έχει κάθε χρόνο τα δικά του Χριστούγεννα.
Που, από πέρυσι σε φέτος, μπορεί να απέχουν χρόνια μνήμης!

Για μένα, πάντως, από τότε που έπαψα να είμαι παιδί, τα Χριστούγεννα είναι πάντα μνήμη. Μία γιορτή όπου επιστρέφω.
Τα Χριστούγεννα, θυμάμαι - και την Πρωτοχρονιά, ελπίζω.
Κι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο θυμάμαι - και τόσο λιγότερο ελπίζω.

Αυτή τη χρονιά θέλω να θυμηθώ μαζί σας.
Όχι πως οι αναμνήσεις μου είναι ιδιαίτερα σημαντικές - όλοι έχουμε ανάλογες.
Αλλά, στην αγορά της καρδιάς, τι άλλο έχει ένας άνθρωπος από τις εμπειρίες του.
Τις χαρίζει, τις ανταλλάσσει - καμιά φορά τις εμπορεύεται.

Ανοίγω λοιπόν το σεντούκι των Χριστουγέννων και ξετυλίγω την παρακάτω Ιστορία.
Αρχίζοντας – πού αλλού; – από τα παιδικά μου χρόνια.

Για όλους - εκτός από τα παιδιά - γιορτή σημαίνει ανάμνηση.
Τα παιδιά, βέβαια, παρελθόν δεν έχουν - έχουν το ζωντανό παρόν.
('Όσο για το μέλλον, το έχουν κι αυτό, αλλά δεν το ξέρουν. Και ίσως, καλύτερα).
Εμείς, όμως, παρελθόν. Κάθε χρόνο και πιο φορτωμένο.
(«Θυμάσαι τα Χριστούγεννα του '78;» - «Θυμάσαι την Πρωτοχρονιά του '85;»).

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα τα Χριστούγεννα του '72.
Είχε χιονίσει πολύ αυτό το χρόνο στο Mittenwald
(μικρό βαυαρικό χωριό κοντά στο Μόναχο – Γερμανίας)
- λευκές παραμονές, κατά πώς πρέπει.
Τις μέρες εκείνες ζωντάνεψαν όλες οι γλυκερές κάρτ-ποστάλ –
παιδάκια με κόκκινες μύτες και μάλλινες σκούφιες, έλκηθρα,
χιονισμένα έλατα στις αυλές και την πλατεία,
σπιτάκια θαμμένα στο χιόνι με φωτισμένα παράθυρα και δραστήριες καμινάδες…

Για μένα όμως ήταν η πρώτη χρονιά στον νέο κόσμο.
Μπήκε ο Δεκέμβρης, έκανα πώς δεν έβλεπα, πώς δεν άκουγα και, κυρίως,
πως δεν θυμόμουν, απλά δεν καταλάβαινα τον νέο κόσμο που καλέστηκα να ζήσω.

Ήταν Κυριακή και οι Γερμανοί άναψαν κι άλλο κεράκι στο στεφάνι της Αdvent.
Στο τέταρτο κερί, πανικός. Αχ! αυτές οι μέρες της χαράς - γι' αυτούς πού καταφέρνουν
να πιάσουν την εθνική (κατά κεφαλήν) νόρμα ευτυχίας...

Μέναμε παραμονή Χριστουγέννων σε ένα δώμα 3 επί 3
(δεύτερος όροφος, χωρίς μπάνιο, κουζίνα & ασανσέρ)
να κοιτάω τον έξω κόσμο να χιονίζει.

Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων, στη Γερμανία...
'Όλοι στα σπίτια γύρω από το δέντρο, ψυχή στους δρόμους, τα πεζοδρόμια ανεβασμένα.
Τις μέρες αυτές οι γερμανοί τραγουδάνε τα παραδοσιακά τους τραγούδια και ανοίγουν τα δώρα.
Τα τραγούδια τους, όμορφα - παλιά αναγεννησιακά και ή ατμόσφαιρα ζεστή από τα κεριά.
Έχουν πολλά καλούδια στα σπίτια τους: Plätzchen σαν κουλουράκια, Christstollen σαν τσουρέκι, ξηροί καρποί και κονιάκ.

'Όταν χτυπήσει έντεκα, ντύνονται όλοι ζεστά και πάνε στην εκκλησία
ν' ακούσουν τη λειτουργία του Μπαχ, του Μότσαρτ, του Σούμπερτ - με χορωδίες, ορχήστρες και αρμόνια.
Τα παιδιά κοιμούνται πολύ αργά (μεγάλη εξαίρεση) αγκαλιά με τα δώρα τους.
Την άλλη μέρα έχουν χήνα γεμιστή με πολλά ωραία συνοδευτικά και γλυκά,
στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι τους.

Κι εγώ, στο δώμα με τα αδέλφια μου και τον εαυτό μου κοιτούσα τον κόσμο μέσα από το τζάμι.
Βάλαμε την παλιά μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση να παίζει: όλο τραγούδια χριστουγεννιάτικα.
Ό άλλος σταθμός είχε εορταστική συναυλία.
Ζαλίστηκα, με πήρε ο ύπνος στο πάτωμα. Ξύπνησα από έντονο κουδούνισμα.
Στην πόρτα ένας σοβαρός καλοντυμένος κύριος, Γερμανός, πατέρας ενός παιδιού που γνώρισα τις πρώτες ημέρες στο σχολείο.
Συστήθηκε ευγενικά στην μητέρα μου.
Είπε πως είναι ο πατέρας κάποιου συμμαθητή μου. «Μήπως θα είχα κέφι» - ρώτησε -
«να πάω στο σπίτι τους και να παίξω με τον Franz – τον γιό του;»
Η μητέρα μου με τα λίγα γερμανικά μουρμούρισε μερικές δικαιολογίες .
Ό Πατέρας του Franz επέμενε: «Έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε; Εγώ θα τον περιμένω να ετοιμαστεί».
Ενδόμυχα μου έκανε καλό αυτή ή πρόσκληση.
Ιδιαίτερα πού ήταν άνθρωποι άγνωστοι και θα ξέφευγα από τον παγιδευμένο χώρο μου.
Ευχαρίστησα, ντύθηκα, φύγαμε.

Είχαν ένα πολύ ωραίο μικρό σπίτι με αυλή στην άκρη του χωριού.
Στην είσοδο με υποδέχτηκε ένας χιονάνθρωπος.
Μετά είδα τον Franz ήταν και ένα μικρό κοριτσάκι η αδελφή του - ξανθόμορφο σαν αγγελούδι.
Και ή μητέρα τους πολύ συμπαθητική.
Πήγαμε στο δωμάτιο του Franz ,
όσο το δικό μας δωμάτιο που κοιμόμαστε ολόκληρη οικογένεια πέντε ατόμων!
Το δωμάτιο είχε τα πάντα: αυτοκινητάκια και τρενάκια, στρατιωτάκια και πύργους,
δύο μεγάλα αρκουδάκια, ένα μεγάλο κρεβάτι, βιβλία.
Έπαιξα με την ψυχή μου, αν και δεν μιλούσαμε πολύ με τον Franz
(βλέπετε είχα μόλις συμπληρώσει τους πρώτους μήνες στην Γερμανία).
Μετά από κάποια ώρα μας φώναξε η μητέρα του κάτω στο σαλόνι,
τραγουδήσαμε όλοι μαζί, όλα τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια:
Από τον Ουρανό Ψηλά μέχρι το Έλατο και την Άγια Νύχτα.
Και το πιο όμορφο - το πιο συγκινητικό: Μου είχαν και δώρο!
Ανοίξαμε τα πακέτα και, κάτω από το έλατο,
υπήρχε και για μένα καρτούλα με το όνομά μου.
Μέσα στο κουτί ένα πανέμορφο κόκκινη αυτοκινητάκι.
Αργότερα, ανάψαμε το τζάκι, ψήσαμε κάστανα,
ήπιαμε γάλα με κουλούρια και μπισκότα, είπαμε ανέκδοτα και αστεία.
Ξαφνικά ένιωθα σπίτι μου.
Τους ήξερα χρόνια - πιο δικοί μου από τους δικούς μου.

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να φύγω.
Ο πατέρας τους ετοιμάστηκε να με πάει με το αυτοκίνητο.
Ο Franz , η αδελφούλα του, η μητέρα του, η γιαγιά του με αγκάλιασαν πολύ θερμά.
Όταν φτάσαμε έξω από την πόρτα μου, δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω.
Άρχισα λοιπόν να προσπαθώ με μισόλογα να του πω πόσο σημαντική ήταν για μένα
αυτή η μέρα, πόσο ευγνώμων είμαι - όταν με διέκοψε:
«Δεν χρειάζεται», είπε, «να μ' ευχαριστήσεις.
Εμείς αυτό το κάνουμε κάθε χρόνο.
Έχουμε αναλάβει την υποχρέωση να καλούμε ένα παιδί
που δεν έχει τις δυνατότητες που έχουμε εμείς .
Φέτος μας έδωσαν το όνομά σου».

Πόσο γρήγορα πηγαίνεις από τη ζέστη στο κρύο.
Ανέβηκα στο δωμάτιο μπήκα κάτω από την κουβέρτα ,
αγκαλιά το αυτοκινητάκι μου και κοιμήθηκα –
κοιμήθηκα μετά από μήνες με χαμόγελο, με αισιοδοξία για το αύριο.

Είθε ο νέος χρόνος να μας φέρει λιγότερα
λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,
λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,
λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,
λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,
λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.

Κι αν τύχει και φέρει μαζί
λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη
λιγότερη επιπολαιότητακαι λιγότερη αυθάδεια...
τότε θα έχουμε περισσότερα από ότι μπορούμε να ελπίζουμε.
Ίσως τα λιγότεραείναι περισσότερα…

Καλές Γιορτές σε όλους με υγεία & χαρά.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

το όνειρο για μια καλύτερη ζωή...

Μαμά… Δεν θέλω να φύγω. Μην τους αφήσεις να με πάρουν… , σε παρακαλώ μαμά,
Φώναξα, τσίριξα κι έκλαψα, η φωνή μου όμως πνίγηκε από εκατοντάδες άλλες φωνές γυναικών
που αποχαιρετούσαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Όλοι μ' έσπρωχναν, προσπαθώντας να κάνουν χώρο στα πλευρά του πλοίου για να μπορούν οι δικοί τους να τους δουν.
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, όπως έριξα την τελευταία ματιά στη μητέρα μου, αυτή την τόσο δυνατή γυναίκα,
μεταμορφωμένη τώρα από τις ρυτίδες του πόνου και της απόγνωσης.
Η χρονιά ήταν το 1958 που άφηνα τις ακτές του όμορφου νησιού μου, της Σάμου της Ελλάδας.
Ήμουν 26 χρόνων, πάνω στο "Begonia", "Το καράβι με τις Νύφες", μαζί με άλλες 900 νέες γυναίκες.
Όλα κι όλα που είχα μαζί μου ήταν μια βαλίτσα και το όνειρο για μια καλύτερη ζωή, μακριά από πολέμους και βάσανα.



Οι πρώτες βδομάδες, πάνω στο καράβι, ήταν εφιαλτικές.
Τον περισσότερο χρόνο ήμουν κλεισμένη μέσα στην καμπίνα, που μοιραζόμουν με άλλες επτά γυναίκες και έκλαιγα.
Τι έκανα; αναρωτιόμουν.
Γιατί άφησα τον τόπο μου για να ζήσω σε μια ξένη γη;
Θα ξαναδώ, άραγε, τους δικούς μου ποτέ;
Kάθε βράδυ αυτά τα ερωτήματα με βασάνιζαν μέχρι που κουράζονταν τα μάτια μου,
έκλειναν και τότε ονειρευόμουν τον τόπο μου.

Για την Αυστραλία είχα ακούσει ότι ήταν μια πολύ όμορφη χώρα, με μεγάλα κτίρια, απέραντες καταπράσινες εκτάσεις και γραφικά ακρογιάλια.
Όλοι μιλούσαν για καλές δουλειές, ήσυχες ασφαλείς γειτονιές,
όπου θα μπορούσαμε να αναστήσουμε οικογένειες.
Κι όμως, όλα αυτά εμένα δεν με συγκινούσαν.
Ήμουν πολύ νέα ακόμη κι εκείνο που ήθελα ήταν να είμαι με την οικογένειά μου στο νησί.
Ακόμη κι αν το σπίτι μου το περικύκλωναν στρατιώτες,
οι βόμβες κατέστρεφαν το χωριό μου στη Σάμο και το μόνο που είχαμε να φάμε ήταν χόρτα.
Αυτό που είχε σημασία για μένα ήταν ότι θα ήμουν μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους.

Το "Begonia" άραξε στο λιμάνι της Μελβούρνης 26 Ιουνίου.
Ήταν μια απαίσια μέρα που ταίριαζε απόλυτα με τα συναισθήματά μου.
Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου.
Δεν υπήρχε τίποτε από εκείνα που μού είχαν πει.
Δεν υπήρχαν κτίρια, δεν υπήρχε πράσινο, δεν υπήρχαν βουνά.
Δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου, έτσι όπως έβλεπα αυτή την απαίσια εικόνα μπροστά μου.
Αυτό που λεγόταν Πορτ Μελβούρνη (Port Melbourne).



Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν όλοι αυτοί οι άντρες που ήταν μαζεμένοι εκεί, κουνούσαν τα μαντήλια τους και μας καλωσόριζαν στα ελληνικά.
Ήταν νέοι άντρες που ήλπιζαν να βρουν εκεί τη σύντροφό τους.

Μέρες και χρόνια πέρασαν γεμάτα από δουλειά και μοναξιά.
Είχα πολύ λίγα χρήματα και τα αγγλικά μου ήταν φτωχά,
αλλά τα κατάφερνα να συνεννοούμαι.
Δούλευα ως μασινίστρια σ' ένα μικρό δωμάτιο,
που ήταν σε χωματόδρομο του Ελστερνγουίκ (Elsternwick).
Τα χρήματα ήταν λίγα και δεν έφταναν ούτε για τα βασικά που χρειαζόμουν να επιβιώσω. Προσπάθησα, όμως, με αιματηρές οικονομίες να βάζω μερικά στην άκρη για το μέλλον μου.
Έμενα σ΄ ένα σπίτι με τρεις άλλες οικογένειες, όπου για να μαγειρέψεις
έπρεπε να ρίξεις ένα νόμισμα σε μια σχισμή, το ίδιο και για να ζεστάνεις νερό.
Σφιγγόταν η καρδιά μου κάθε βράδυ, όταν γύριζα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον από τη δουλειά, από την άλλη, όμως, ήμουν ευγνώμων που είχα μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.
Μερικές φορές μέσα στη βδομάδα, συναντιόμουν με κοπέλες
που είχαμε έλθει μαζί με το ίδιο καράβι
και όπως μιλούσαμε ελληνικά, είχα την αίσθηση ότι ήμουν πίσω στο νησί μου,
όπου ο θαλασσινός αέρας μ' έκανε να νιώθω ανάλαφρη.



Σ' αυτούς τους κύκλους γνώρισα τον άντρα μου.
Είχε κι εκείνος αφήσει τον τόπο του - το Άργος - προσπαθώντας να ξεφύγει
από την πείνα του πολέμου και τις κακουχίες.
Ήταν μόνο 15 χρόνων, μικρός για να πάει στον πόλεμο,
γι' αυτό και τον διέταξαν να μεταφέρει, πάνω στο άσπρο άλογό του,
τους νεκρούς για να ταφούν στο χωριό.
Όταν ήλθε στην Αυστραλία, τον έστειλαν στην Μπονετζίλα (Bonegilla),
ένα μεταναστευτικό κέντρο στη βόρεια Βικτώρια.
Ήταν πολύ ωραίος άντρας. Ψηλός, με ωραίο παράστημα, αλλά πολύ πεισματάρης.
Ήμουν τυχερή, όμως, που βρήκα έναν άντρα που μου φερόταν καλά.
Η μέρα του γάμου μας δεν ήταν τίποτε το ιδιαίτερο.
Μου έλειπε η μητέρα μου και οι δικοί μου.

Αμέσως σχεδόν μετά, αγοράσαμε ένα μαγαζάκι στο Ελστερνγουίκ και το κάναμε γαλακτοζαχαροπλαστείο (Milk Bar).
Mέναμε επάνω, σ' έναν μικρό μεν, αλλά άνετο, χώρο.
Εκεί απέκτησα τις δυο υπέροχες κόρες μου.
Θυμάμαι πόσο έντονη ήταν η επιθυμία μου να τις βοηθήσω στη σχολική τους εργασία,
όσο μπορούσα, για να αποκτήσουν την παιδεία που μου στέρησαν εμένα οι περιστάσεις όταν ήμουν μικρή.

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Κάτι που ξεκίνησε στο σκοτάδι, σήμερα λάμπει.
Ήλθα πριν από πενήντα χρόνια. Πού ήμουν και πού βρίσκομαι.
Έχω έναν άντρα που νοιάζεται για μένα, δυο κόρες που με λατρεύουν,
τέσσερα υπέροχα εγγόνια που λάμπουν σαν τα άστρα κάθε φορά που τα βλέπω,
ένα άνετο σπίτι με τον δικό μου λαχανόκηπο,
έ χω τους φίλους μου στο ελληνικό κλαμπ που πηγαίνω κάθε Τετάρτη,
τα ελληνικά κανάλια, τηλέφωνο, ένα αναπαυτικό κρεβάτι, ένα καλό φαγητό,
μια τουαλέτα κανονική, χρήματα.

Είμαι ευτυχισμένη.
Εντούτοις, τη μεγάλη πληγή που φαίνεται να μην έχει επουλωθεί,
Δεν είδα τη μητέρα μου ξανά. Ακόμη έχω μπροστά μου ολοζώντανη την εικόνα της,
την τελευταία φορά που την αντίκρισα, μέσα από το καράβι, στο λιμάνι να με αποχαιρετά. Μού λείπει τόσο πολύ και θα μου λείπει για πάντα,
μέχρι να συναντηθούμε ξανά στην άλλη ζωή.

Η Ελλάδα ήταν ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Τώρα, όμως, τη βλέπω σαν όνειρο, σαν τον τόπο από τον οποίο, μισό αιώνα πριν, απέδρασα. Ήταν ο τόπος μου, όσο τον μοιραζόμουν με την οικογένειά μου.
Τώρα δεν ζει κανείς.
Η οικογένειά μου είναι εδώ και είμαι περήφανη να θεωρώ την Αυστραλία πατρίδα μου.

Η παραπάνω ιστορία, είναι ειπωμένη από τη γιαγιά στην εγγονή
και έχει καταχωρηθεί στο Διαδίκτυο, αυστραλιανού καναλιού.

Είτε από επιλογή για καλύτερη ζωή είτε από το φόβο της δίωξης, μετανάστες και πρόσφυγες διανύουν τεράστιες αποστάσεις αναζητώντας το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Κάθε μετανάστης έχει να διηγηθεί και μια συγκλονιστική ιστορία.
Σήμερα οι γυναίκες αυτές είναι γιαγιάδες.
Έκαναν οικογένεια, απέκτησαν παιδιά, τα περισσότερα πετυχημένοι επιστήμονες και επιχειρηματίες και τώρα προσέχουν τα εγγόνια τους!








Είμαστε όλοι Μετανάστες;





Μήπως να δούμε το πόσους μετανάστες έχουμε ανάγκη
η να δούμε το πόσοι μετανάστες μας έχουν ανάγκη;

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Μια μικρή ιστορία για τον άνθρωπο

"Όταν είχε φτιάξει ο Θεός με πηλό τον Αδάμ,
θέλησε να βάλει μέσα του την ψυχη για να τον ζωντανέψει.
Μα η ψυχή, καθώς ήταν ουράνια υπόσταση, δεν καταδεχόταν να χωθεί μέσα στο κορμί
το καμωμένο από λάσπη....

Πρόσταξε τότε ο Θεός έναν άγγελο κρυφά να μπει μέσα στον πηλό και να αρχίσει να τραγουδάει.

Έτσι κι έγινε...

Όταν λοιπόν ο άγγελος άρχισε να τραγουδάει,
η ψυχή γοητεύτηκε τόσο πολύ από το τραγούδι του,
που όρμησε προς το μέρος που ακουγόταν η φωνή.

Έτσι χωρίς να το καταλάβει μπήκε κι αυτή με τη σειρά της μέσα στο κορμί του Αδάμ.
Όταν πια η ψυχή είχε εγκατασταθεί για τα καλά,
ο άγγελος βγήκε από τον Αδάμ και σταμάτησε το τραγούδι.

Τότε η ψυχή δυσανασχέτησε κι έκανε να φύγει και αυτή......
όμως ο Αδάμ είχε ζωντανέψει στο μεταξύ και συνέχισε αυτός πια να τραγουδάει
το ίδιο τραγούδι, ισάξια και μάλιστα καλύτερα από τον άγγελο...
και η ψυχή εκστασιασμένη από το ανθρώπινο τραγούδι
αποφάσισε να μείνει μέσα στο κορμί του...

Έτσι του χάρισε τη ζωή και αυτός σε αντάλλαγμα, ...της χάρισε το τραγούδι του..."

.....από το Βιβλίο των Τραγουδιών..., το Kitab al Aghani του Abu al Faraij al-Isfahani (10ος αι.),
έτσι απλά για να σας φτιάξω την ημέρα σας.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Η γλώσσα σου μη προτρεχέτω του νου.
Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, 6ος π.Χ. αιων, Εκ των επτά σοφών της Αρχ.Ελλάδας

Σώπα!!!...
Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί, έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν: «σώπα!».

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, και τα 'μαθα να σωπαίνουν,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»

Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή, με τους γείτονες,
μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,
«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας... Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».
Και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη,
μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,μόνο με το «Σώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις
ξερίζωσε τη γλώσσά σου και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,θα γίνεις φαφλατάς,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω
με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα,
με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!

Αζίζ Νεσίν (ποιητής )

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

2η Σύναξη Σαββατιανών Λουκούλλειων Γευμάτων.

Θέλοντας ο παγκοσμίου φήμης Chef ‘’Ποιητής’’ να ολοκληρώσει την Μαγειρική - Ποιητική τριλογία ‘’αμνού’’, έγινε η 2η σύναξη (07/11) όπου ο chef παρουσίασε την creation ‘’Παιδάκια αμνού αλά φλογέρα’’ (Κεμπάπ στο φούρνο). Την creation γευτήκαν όλοι οι παρευρισκόμενοι, όπου τα σχόλια λόγο της εκλεπτυσμένης γεύσης ποίκιλαν θετικά.
Παράδοση ποια , συνοδευτικέ με οίνο και Σαλάτες οικολογικής εσοδείας. Τυρί Private Label ‘’Mantri Bragats’’ και στο τέλος special halva meli με κανέλα.

Η χαρά της εκκίνησης


Εκλεπτυσμένος ουρανίσκος ταξιδεύει στο ταξίδι των γεύσεων του chef ‘’Ποιητής’’.


Πιλάφι με ‘’sauce lam’’ και μανιτάρια του βουνού Κιλιμάντζαρο.


Ο chef ανακοίνωνε σε όλους τους παραβρισκόμενους ότι το επόμενο θέμα θα είναι ο Βοῦς (Βόδι – cow – ox – boeuf - buev) , όπου θα ξεκινήσει από την ουρά.
Στην επόμενη σύναξη θα ετοιμάσει ουρές Βοῦς ala Crème, μια ιδιαίτερη συνταγή για εκλεπτυσμένους ουρανίσκους.

Όλοι οι φίλοι και τα μέλη καλούνται χωρίς ιδιαίτερη πρόσκληση να δηλώνουν παρόν τα Σάββατα στο γνωστό Greek traditional hava Καφενείο του International Καφετζή ‘’Nico’’.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Πρώτη ετήσια σύναξη Σαββατιανών Λουκούλλειων γευμάτων 2009-2010.

Έχοντας ο chef το δίλλημα του αμνού των 13kg. αποφάσισε να γίνουν δύο γεύματα τιμής ένεκεν της πρώτης ετήσιας σύναξης. Το πρώτο γεύμα την Παρασκευή στις 30.10 και το δεύτερο το Σάββατο στις 31.10. Έτσι την Παρασκευή & το Σάββατο στις 30 & 31 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε η πρώτη ετήσια σύναξη.

O Chef επι του έργου.

Το Γεύμα της Παρασκευής: ‘’Αμνός αλά Φρικασέ’’ special creation του Chef (μυστική συνταγή) με επιλεγμένα χόρτα και φρέσκα κρεμμυδάκια από την βιολογική περιοχή του ‘’Μεζούρλου’’. Επιλεγμένες σαλάτες με λάχανο και καρότο και φέτα κατσικίσια από το ιδιωτικό μαντρί του γνωστού φήμης Καφετζή ‘’Nico’’, Καλλιθέας Ολύμπου.
Κρασί Μοσχοφίλερο με ονομασία προέλευσης (Ο.Π.Α.Π) με λεπτό σώμα, έντονη οξύτητα και αρώματα τριαντάφυλλου. Το Μοσχοφίλερο επιλέχτηκε από τον καφετζή ‘’Nico’’ διότι συνδυάζει ιδιαίτερα τα πιάτα με λεμόνι και από τα τυριά προτιμά το κατσικίσιο.
Το Γεύμα του Σαββάτου: ‘’ Lamb in the oven with potatoes’’ (στα Ελληνικά, Αρνί στο φούρνο με πατάτες) original Greek recipe με ειδική μέριμνα παρασκευής από τον παγκοσμίου φήμης Chef ‘’Ποιητής’’. Συνοδευόμενο με τις κλασικές βιολογικές Σαλάτες Λάχανο & Καρότο, όπως και φέτα. Το κρασί Μοσχοφίλερο και σε αυτό το πιάτο, μιας και πάει με τα λεμονάτα.



‘’Αμνός αλά Φρικασέ’’

Ο chef, όπως σε κάθε γεύμα έδωσε την προσωπική του πινελιά και ο Καφετζής ‘’Nico’’ δήλωσε παρόν στο πρώτο ετήσιο γεύμα με την παρουσία του και την προσφορά του (Οίνο και τυρί).
Κατά την πρώτη ετήσια σύναξη (μεταξύ τυριού και αχλαδιού) αποφασίστηκε να συμβάλουμε και εμείς έμπρακτα στην οικονομικοί κρίση και να διοργανώσουμε το επόμενο Λουκούλλειο γεύμα πάλη με αρνάκι γάλακτος (της μάνας του καμάρι) . Έτσι θα ολοκληρωθεί η μαγειρική - ποιητικοί ανθολογία του παγκοσμίου φήμης Chef ‘’Ποιητής’’. Το επόμενο γεύμα θα είναι εμπνευσμένο από τις αρχέγονες ρίζες της ελληνικής κουζίνας και θα είναι ‘’Παιδάκια αμνού αλά φλογέρα’’ …ότι περίσσεψε στη σχάρα.


Οι παρευρισκόμενοι προ του γεύματος



Οι παρευρισκόμενοι μετά γεύματος


Ευχαριστούμε όλα τα μέλη που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πρώτης ετήσιας σύναξης.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Προτάσεις για το πρώτο ετήσιο Λουκούλλειο γεύμα.

Τα λουκούλλεια γεύματα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη.
Τα μέλη σιγά-σιγά αρχίζουν να επιστρέφουν και η πρώτη σύναξη των λουκούλλειων γευμάτων και για αυτό νέο λουκούλλειο έτος (…πως λέμε οικονομικό έτος) αρχίζει να σχεδιάζετε και να πέφτουν οι πρώτες προτάσεις.

Το ξεκίνημα φαντάζει δύσκολο μιας και οι ως τώρα προτάσεις δεν έχουν ικανοποιήσει την δημιουργική φαντασία του σεφ.

Για αυτό θα θέλαμε τις προτάσεις σας οι οποίες θα μας βοηθήσουν να ξεκινήσουμε και φέτος δυνατά τα λουκούλλεια γεύματα.

Εν μέσω της οικονομικής κρίσης θα παρακαλέσουμε οι προτάσεις να είναι σε εφικτά οικονομικά πλαίσια και να αποφεύγουμε τις υπερβολές για να μην προκαλέσουμε το κοινό αίσθημα των συζύγων μας.
Αποκλείονται πάσης φύσεως ζωντανά που δεν βόσκουν στην ευρωπαϊκή ζώνη, π.χ Κροκόδειλοι, Ελέφαντες, Χαβιάρι Κασπίας θάλασσας, Φάλαινα, κλπ. .
Επιτρέπονται οι Στρουθοκάμηλοι ευρωπαϊκής βοσκής, Κροκόδειλοι αναγνωρισμένων ευρωπαϊκών ζωοτροφείων, Αυγοτάραχο Μεσολογγίου, Καρχαρίες Αιγαίου, κλπ.
Παρακαλούνται όλα τα μέλη και μη μέλη να καταθέσουν τις προτάσεις τους, όλες οι προτάσεις θα ληφθούν σοβαρά υπόψη του σεφ μας.
Η καλύτερη πρόταση θα βραβευτεί με δωρεάν πρόσκληση συμμετοχής στο λουκούλλειο γεύμα (… κουτάλα και ποδιά κουζίνας να φέρει μαζί του 4 ώρες πριν την έναρξη του γεύματος).
Οι προτάσεις θα αξιολογηθούν από ανεξάρτητη επιτροπή γευσιγνωστών, σύμφωνα με τους κανόνες ISO και HASP.
Εφόσον σε εύλογο χρονικό διάστημα αξιολογηθούν οι προτάσεις, αποφανθεί η επιτροπή και έχει όρεξη ο σεφ (και τα μέλη) θα γίνει ανακοίνωση για το πρώτο ετήσιο λουκούλλειο γεύμα.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Περίεργα και Αστεία ..αλά Ελληνικά.

Τα κάνει όλα Αόρατα!!



Αυτά παθαίνουμε όταν δεν χρησιμοποιούμε το σωστό απορρυπαντικό.

Διασταύρωση να σου πετύχει!


…μάλλον στην παραπάνω διασταύρωση θα είναι.

Η Απόλυτη περηφάνια….

Το ήξερα ότι είχαμε παράδοση στο frappe…αλλά τόσο αρχαία!


Ούτε να αγιάσεις δεν σε αφήνουν αυτά τα κινητά!

Οικουμενικός Ελληνικός Πολιτισμός… όπου και να πας.

Πολύ προχω το Δημόσιο.


Ήρθε η ώρα να γίνουμε χορτοφάγοι….


….ρε χορτοφάγοι σας λέω…. ας είναι και περσινά.

Τώρα καταλαβαίνω από πού αντλούν ιδέες οι σκιτσογράφοι.

……και γιατί δεν την ξηλώνουν;



ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ!

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Τι είναι φιλία;

Ένας φίλος μου με ενημέρωσε ότι, κάποιοι κοινοί μας φίλοι θα συνοδεύσουν την μητέρα τους στην τελευταία της κατοικία . Χωρίς να το πολύ σκεφτώ, έμαθα το που και πότε και έτσι πήρα τον δρόμο για να τους συμπαρασταθώ στην δύσκολη στιγμή για αυτούς.
Καθ’ οδών σκεφτόμουν τα ‘’παλιά’’ που είχαμε περάσει - ζήσει μαζί, μικρά παιδιά ήμασταν και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του, σκεφτόμουν το πόσο έχουμε απομακρυνθεί…. άρχισα να αμφιβάλω ως και για το αν θα με αναγνωρίσουν μετά από τόσα χρόνια που είχαμε να ιδωθούμε…. να παίζω με την σκέψη..μήπως ήταν καλύτερα να επιστρέψω;.. να μην πάω; … τώρα θα έχουν σκοτούρες έλεγα…. βλέπεις ήταν και αρκετά μεγάλη η διαδρομή ως τον τόπο προορισμού μου και οι διάφορες σκέψεις με συνόδευαν.

Kάποια στιγμή έφτασα, βρήκα το σπίτι και καθώς πλησίαζα σε αυτό ο ένας με βλέπει , σαστίζει για δευτερόλεπτο, με αναγνωρίζει…. με αγκαλιάζει… εάν δεν ήταν η δύσκολη στιγμή μάλλον θα γελούσαμε και θα χαιρόμασταν και οι δύο. Ανεβαίνοντας τις σκάλες του σπιτιού βλέπω και τον άλλο φίλο μου, με αναγνώρισε αμέσως, ήταν όμως καταβεβλημένος από την στιγμή και με χαιρέτησε απλά , χωρίς να σημαίνει ότι δεν αισθάνθηκα την ζεστασιά του χαιρετισμού μας.

Πορευτικά μαζί τους, μες τον υπόλοιπο κόσμο που ήρθε και αυτός να συμπαρασταθεί στον πόνο τους. Μετά όπως είναι συνηθισμένο σε τέτοιες περιστάσεις, πήγαμε σε μια ταβέρνα.
Μεταξύ των χαιρετισμών που κάνανε με τους ανθρώπους που είχαν έρθει να τους συμπαρασταθούν, καθίσαμε πέντε λεπτά μαζί και κουβεντιάσαμε….
Τι κάνεις; …πως είναι η οικογένεια σου; …που βρίσκεσαι τώρα; …πόσα παιδία έχεις;…
Να έρχεσαι , να βλεπόμαστε ποιο συχνά!....Χαθήκαμε! …και πολλά άλλα που λέγονται σε στιγμές τέτοιες σαν αυτή. Στον μικρό χρόνο των πέντε λεπτών που είχαμε στην διάθεση μας… όσο κι ’αν φαίνεται παράξενο, αισθάνθηκα την ζεστασιά, την αλήθεια των λόγων τους, την ειλικρίνεια τους, μια χαρά άφωνη.

Στην διαδρομή της επιστροφής σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν το πως μπόρεσα να αγκαλιάσω τόσα συναισθήματα μέσα σε μια κουβέντα των πέντε λεπτών!
Γιατί αισθανόμουν καλοψυχία, εσωτερική ισορροπία, αγάπη…. σε όλη την διαδρομή αναρωτιόμουν… και εκεί … για μια στιγμή… απλά καθάρισε το μυαλό μου… είναι φίλοι μου!
Κατανόησα έτσι απλά – ήρεμα ότι φίλους έχω λίγους… με την έννοια που ο καθένας αισθάνεται με τους ανθρώπους που έχει ζήση και γνωρίσει στην διάρκεια της ως τώρα ζωής του.

Τι είναι φίλος;… μεγάλη η κουβέντα και πολλές οι απαντήσεις… βαρύς ο ορισμός να περιγραφή με λίγα λόγια…. Έννοια που δεν έχει φραγμό σε συναισθήματα.
Καθένας θα απαντήσει με διαφορετικό τρόπο με διαφορετική ανάγκη που έχει για έναν φίλο.

Οι νέοι, εάν τους ρωτήσουμε σήμερα θα μας πουν ότι είναι το ‘’παν’’ για αυτούς. Παράλληλα θα μας τονίσουν την αναγκαιότητα ύπαρξής της ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκλήρωση του ατόμου τους. Καταφεύγουν σε ένα φίλο για κάποιο πρόβλημά τους παρά στην οικογένεια, σπάνια θα αισθανθούν ότι μπορεί να αναπτυχτεί φιλία μεταξύ γονέων και παιδιών.
Οι παλαιότεροι, εάν τους ρωτήσουμε θα κάνουν την παρατήρηση ότι πρέπει να υπάρξει διαχωρισμός μεταξύ πραγματικής φιλίας και φιλίας με την έννοια της παρέας, διαχωρισμός με τις προτεραιότητες της ζωής, την οικογένεια, τα παιδιά.
Κι όμως ορισμένες βασικές αξίες που σχετίζονται με τα βασικά γνωρίσματα για την επιλογή ενός φίλου όπως η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια, η κατανόηση, η αυτοθυσία καθώς και τα οφέλη που απορρέουν από αυτή, όπως η ψυχαγωγία, η εκμάθηση της αυτοθυσίας, η ανταλλαγή απόψεων, εξακολουθούν να διέπουν ως αντιλήψεις στις σχέσεις με τους φίλους μας, άσχετα από τη διαφοροποίηση των δεκαετιών. Μάλλον τα ίδια θα μολογήσουν νέοι & παλιοί, απλά οι νέοι σμιλεύουν τις φιλίες τους μέσα από την πορεία της ζωής τους και οι παλαιοί αναγνωρίζουν περισσότερο τους φίλους τους μέσα από τις μνήμες των περασμένων ετών.


Το βασικό όμως είναι ότι ο καθένας μας έχει διαφορετικά κριτήρια για το τι είναι ηθική, αρχές ζωής και συμπεριφορά και μόνο όταν αυτές οι βασικές αρχές συνάδουν μεταξύ δύο ανθρώπων χωρίς υποχωρήσεις, μπορεί να δημιουργηθεί ο καρπός της φιλίας.
Πάνω σε αυτόν το καρπό και σε συνάρτηση με την στάση μας, συμπεριφορά μας προς τους άλλους, την κριτική & κουτσομπολιό που δίναμε να κάνουμε & να αντέξουμε, την υπομονή & φιλευσπλαχνία μας, την εμπιστοσύνη που μπορούμε να δώσουμε & την ζήλια που μπορούμε να ελέγξουμε, σμιλεύουν στο βάθος του χρόνου τις φιλίες που έχουμε κάνει η δίνατε να κάνουμε στην ζωή μας.

Στο ερώτημα τελικά το «τι είναι φιλία> έχουν πολλά με μελάνι κατά καιρούς γραφτή.
Ο Διογένης είπε κάποτε ότι η φιλία είναι «μια ψυχή σε δύο σώματα».
Ο Γιούγκ ένας σοφός, μας δίνει αυτή την συμβουλή: «Μην είσαι ανυπόμονος για την εκλογή του φίλου σου. Σταμάτα, γύρισε, ανάλυε και κρίνε προτού να χαρίσεις την φιλία σου. Κι έπειτα, όταν πειστείς ότι το πρόσωπο που διάλεξες είναι άξιο της αγάπης σου και της εκτιμήσεως σου, μείνε πιστός μέχρι θανάτου.»
<<Οι φίλοι μας είναι ο καθρέπτης του εαυτού μας , όπου κάποιες φορές μας αρέσει να βλέπουμε τον εαυτό μας και κάποιες όχι στον καθρέπτη της ζωής μας>> άγνωστος ΝΧ.

Η φιλία μάλλον είναι ένα από τα πολύτιμα αγαθά της ζωής μας.
Μας ανυψώνει, μας εξευγενίζει, προάγει την ηθικότητα του χαρακτήρα μας, μας δίνει έμπνευση και χαρά. Ο ειλικρινής φίλος, που έχει το θάρρος να μας υποδεικνύει τα σφάλματά μας και να μας διορθώνει με τις καλοπροαίρετες συμβουλές του, είναι ένας δεύτερος εαυτός μας στην ευτυχία μας και στις άτυχες στιγμές τις ζωή μας.
Όταν έρθει κάποια συμφορά, η μόνη μας ελπίδα, η μόνη χαρά που μας απομένει, είναι ο πιστός μας φίλος. Αυτός μας στηρίζει, αυτός μας δίνει κουράγιο για να συνεχίσουμε τον αγώνα της ζωής, αυτός μας παρηγορεί και αυτός μας κάνει να πιστεύουμε ότι η τύχη θα μας χαμογελάσει και πάλι.
Τα κοινά βιώματα και η εμπειρία συσφίγγει τη φιλία, τη σφυρηλατεί, τη θεμελιώνει, την περνά δια πυρός και σιδήρου και έτσι οι άνθρωποι μεταμορφώνονται, εξελίσσονται. Η φιλία διατηρεί την ισορροπία της σαν μια ζυγαριά που δεν γέρνει ούτε προς τον έναν ούτε προς τον άλλο. `Όλα τα παραπάνω συστατικά στοιχεία επεξεργάζονται, αξιοποιούνται, γίνονται το λίπασμα της ουσιαστικής φιλίας η οποία μπορεί να αντέξει σε όλη μας την ζωή.

Φιλοσοφώντας την έννοια αυτή και μέχρι να φτάσω σπίτι και να με αγκαλιάσει η καθημερινότητα μου, κατέληξα ότι η φιλία είναι σαν το νέκταρ που η ζωή μας, μας το δίνει σε πολύ μικρές δόσεις και όταν το δίνει, το δίνει συμπυκνωμένο , δυνατό που αντέχει στον χρόνο και ριζώνει στην μνήμη του νου μας.
Τέλος να κλείσω με την φράση κάποιου γηραιότερου που ηχεί ακόμη στο νου μου, όπου μου είπε ‘’ είναι καλύτερα να ψάχνεις για φίλους στην ζωή σου παρά για εχθρούς και φίλο να μην βρεις, καλύτερα θα πορεύεις στη ζωή σου’’.


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Διακοπές η Διακοπτόμενη εργασία;

Ξεκινώντας να προγραμματίσεις τις διακοπές σου εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα (και όχι μόνο), ξεκινάς με την συμπλήρωση του έντυπου αδείας τουλάχιστον κάνα μήνα πριν. Έως τελικά πάρεις το Ο.Κ θα πρέπει με ευχάριστο τρόπο να ‘’πρήξεις’’ τον προϊστάμενο σου για το εάν τελικά πάρεις την άδεια η όχι (βλέπετε υπάρχουν και οι άδειες διαρκείας που όλοι οι ιδιωτική υπάλληλοι τις αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι). Εφόσον υπερβείς τον σκόπελο θα πρέπει να φροντίσεις - (εργαστείς διπλοβάρδιες) να μην υπάρξει πρόβλημα στον τομέα ευθύνης σου κατά την απουσία σου και πόσο μάλλον να έχει και κάνα προβληματάκι ο προϊστάμενος σου από υπαιτιότητα σου.

Τελευταία ημέρα της εργασίας σου πριν ξεκινήσεις την άδεια σου εμφανίζονται τα ποιο απίθανα προβλήματα, χρειάζεται άμεσα τις ‘’ξεχασμένες’’ ενημερώσεις ο προϊστάμενος - χθες εάν είναι εφικτό και τέλος όταν ξεκινάς να φύγεις από τον χώρο εργασία σου και προσπαθώντας να προετοιμαστείς ψυχολογικά για την άδεια σου …ντριν …τηλέφωνο ο προϊστάμενος …άντε πάλη τώρα τα θυμήθηκε όλα.

Ναι, κύριε προϊστάμενε, μείνετε ήσυχος, όχι, μα τι λέτε τώρα,…. μα αφού σας λέω να μην ανησυχείτε, θα κοιτάζω το mail μου κάθε πρωί (άντε τώρα να το πιστέψεις και ο ίδιος ότι θα ξυπνάς από τα άγρια χαράματα στις διακοπές σου) και αργά προς το απόγευμα (να απολαύσουμε και κάνα μεσημεριανό υπνάκο), ε, ναι θα πάω και στην παραλία... Πώς είπατε; Να προσέχω το μεσημεριανό μπάνιο; Τι είναι ο ήλιος; Είστε σίγουρος; Συγγνώμη, επειδή κάνει κάτι μικροδιακοπές ‘’στην σκιά του 3G’’ το τηλέφωνο, τι μου είπατε, ααα…καίει, είπα και εγώ, γκέι ο ήλιος;

Να μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου το φορητό, data card, το κινητό, το 2 κινητό αυτό που έχεις ξεχασμένο στο τελευταίο συρτάρι σε περίπτωση ανάγκης …αα στείλε μου και το νούμερο του 2ο κινητού ‘’για να ξέρω που να συνεχίσω να ενοχλώ όταν δεν θέλεις να μιλήσεις στο άλλο’’. Πάρτα όλα μαζί σου και αν δε σε χωρίσει η γυναίκα σου, δεν σου κόψουν την καλημέρα τα παιδιά σου, δε σου φέρει το τάβλι στο κεφάλι ο τύπος από το διπλανό τραπέζι που έχει σιχαθεί η ψυχή του να σε ακούει τόση ώρα ντριν-ντριν για το μπούτζετ, μάνατσμεντ πλάν, πρότζεκτιον, το ντεντλάιν, το κόνσεπτ και το πρεζεντέισον και άμα λόγω των παραπάνω δε σου σερβίρουν σε όλες τις ταβέρνες ξαναζεσταμένες προτηγανισμένες ‘’σε εμφάνιση’’ πατάτες, τι να σου πω, άγιο θα χεις και δεν το ξέρεις...

Διότι, έστω αγαπητέ μου αναγνώστη πες πως ζαλώθηκες όλα τα τζίντζιρι - μίντζιρι, πρόσεξε τι θα γίνει. Αν πας με αεροπλάνο δεν πάει να τα βάλεις στην τσάντα που θα παραδώσεις στο γκισέ, θα τα παραλάβεις με το δίσκο του φορητού να κάνει τραμπουλίνο με την data card. Θα τα πάρεις λοιπόν μαζί σου. Περίμενε…. μέχρι στιγμής, έχουμε 2,5-3,5 κιλά το φορητό μονάχο του (βλέπεις δεν σου παίρνουν και κάνα μινι net book με 1,0 κιλό), συν ~400 γραμμάρια ο φορτιστής του φορητού, συν καμιά ~100αριά γραμμάρια το κινητό, συν άλλα ~50 γραμμάρια για το φορτιστή του κινητού, συν ~200 γραμμάρια το 2ο κινητό, 50 γραμμάρια για την data card, μην ξεχάσω μερικά CD που θα σου χρειαστούν (ή έτσι πιστεύεις), μερικά καλώδια και κάνα μπλοκ, μολύβι, στυλό και λοιπά αξεσουάρ γραφείου, βάλε και το βάρος της ίδιας της τσάντας, άντε ρε παλικάρι, στα ~5 κιλά φτάσαμε, με γεια το σαμάρι. Θα λες και στον κόσμο πως είσαι ‘’στέλεχος’’ και θα σε πιστεύουν αβλεπεί (μη σε δουν μόνο), έτσι όπως θα γυρίζεις μονόπαντα από το βάρος θα μοιάζεις με τον Καμπανιστή της παναγιάς των Παρισίων. Άσε που αν το βάλεις στην πλάτη θα είναι σαν να έχεις την καμπούρα του και θα σε προσλάβουν στο καμπαναριό της Παναγιάς της Εργασθείσας (τόσες έχουμε και εμείς στην Ελλάδα… ε δεν θα χουμε και κάποια εργαζόμενη), μεγάλη η χάρη της, καλή μας σταδιοδρομία.

Και, έστω, λέμε τώρα, μια χαζομάρα λέμε, πως κατάφερες και τα πήρες όλα. Άντε τώρα τι να να σου πω, πες πως είσαι π.χ. στο Paradise στη Μύκονο και έχει 3G κάλυψη (και εγώ είμαι ξαδερφάκι του Τουταγχαμών, αλλά μην το κάνουμε θέμα σε παρακαλώ) και δουλεύεις με τον ήλιο αν φας (σε απλά Ελληνικά ντάλα). Το έτερον ήμισυ σε προσκαλεί στη θάλασσα, το γειώνεις μια δυο τρεις φορές, πάει να σου κάνει σκηνή, πας να σηκωθείς μην έχεις και άλλα δράματα, σου φτάνει το λαστ ρημάινδερ, γλιστράει το φορητό κάτω από το τραπέζι (στο Paradise τα τραπέζια ακουμπάνε στην θάλασσα… έτσι λένε) και κάνει μεγαλοπρεπή βουτιά.
Όλες οι Σαρδέλες χάκερς...

Άλλη σκηνή.
Κλασική παραλία με αμμουδιά, παίζουν βόλεϊ δίπλα, σηκώνεται ο πιτσιρικάς (που τα τελευταία χρόνια είναι όλο και πιο ψηλά τα άτιμα, άσχετο) που έχει βάλει στο σημάδι την πιτσιρίκα στην διπλανή πετσέτα, ε, δεν είναι ο Γουλιέλμος , σκάει η μπάλα με μια ταχύτητα 70-90 χλμ/ώρα (νταβραντισμένος ο πιτσιρικάς τι νομίζεις), άντε τώρα τρέχα να γιάνεις την οθόνη με σελοτέιπ, σου ‘φαγε την προαγωγή το καμάκι.

Η ποιο κλασική σκηνή;
Άντε πάρε την βαλίτσα μουρμουρίζει η γυναίκα σου ‘’όλα εγώ θα τα κάνω’’, πάρε την τσάντα με τα της παραλίας, σωσίβια, μπρατσάκια, ξαπλώστρες, παντόφλες και λίγα είναι, βάλε το αντηλιακό και τη φωτογραφική μηχανή. Φορτιστή γι’ αυτήν πήρες; Άντε, κάνε κάτι χρήσιμο... φορτώνεσαι τα των διακοπών ‘’σαν’’ γομάρι, τα πας στο αυτοκίνητο και ενδιάμεσα …ντριν τηλέφωνο… ε΄δω σε θέλω τώρα να κάνεις τα φακιρικά σου και να απαντήσεις και στο τηλέφωνο …πας να το σηκώσεις κρατώντας τα χέρια ψηλά μην σου πέσουν όλα… η γυναίκα σου δίπλα κουνάει το κεφάλι της με το γνωστό απαξιωτηκό βλέμμα (χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι της)…την βλέπεις …χτυπάει κόκκινο η πίεση και όλα κάτω… στην παραλία του παρκινγκ. Αρχίζεις να κατεβάζεις όλα τα γνωστά και άγνωστα ρήματα …τα στοιβάζεις όπως – όπως στο πορτμπαγκάζ …μπαίνουν όλοι στο αυτοκίνητο δια μαγείας ‘’στο δευτερόλεπτο’’… βάζεις μπρος, ξεκινάς λες και είσαι ο Λάουντα… απόλυτη σιωπή στο αυτοκίνητο…. μετά από λίγα λεπτά ηρεμείς… βγήκες από την πόλη… χαλαρώνεις στο κάθισμα… ααα ωραία ηρέμησες
και τότε….. όλα στο κόκκινο…. η πίεση, τα ακατονόμαστα ρήματα….
Ξέχασες τον φορητό και τα λοιπά αξεσουάρ της άδεια σου (Διακοπτόμενης εργασίας σου)…. πίσω γορίλα.
Καλές διακοπές βρε… άντε... και του χρόνου να φτάσεις ποιο μακριά για να θυμηθείς.


ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΥΣ. Τα λουκούλλεια γεύματα θα συνεχίσουν μετά το καλοκαίρι… βλέπετε ο Chef πάει διακοπές.

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Να ψηφήσω η να μην ψηφήσω;

Πολύς λόγος έγινε τον τελευταίο καιρό για τα εάν πρέπει επί της αρχής να ψηφίζουμε η εάν η αποχή μας είναι έμμεση ψήφος - διαμαρτυρία.
Σύμφωνα με το εκλογικό αποτέλεσμα σχεδόν ένας στους δύο
αποφάσισαν συνειδητά η ασυνείδητα ότι η αποχή είναι έμμεση ψήφος .
Γιατί τo 50% του εκλογικού σώματος ψήφησε την αποχή;
Καθένας κάνει τις αναλύσεις και σκέψης του
και πρώτα από όλα τα κόμματα αναλύουν την αιτία όπως αυτό βολεύει αυτά, τουλάχιστον δημόσια αυτό δείχνουν.
Όλα τα κόμματα λένε ότι πήραν το μήνυμα, όλα συμφωνούν ότι όλα τα κόμματα φταίνε για αυτό το αποτέλεσμα και όλα αναζητούν τις ευθύνες από τα άλλα τα κόμματα.

Σύμφωνα με το σύνταγμα μας ό κάθε Έλληνας πολίτης είναι υποχρεωμένος να ασκεί το αναφαίρετο δικαίωμα της ψήφο του στις εκλογές.
To ίδιο δεν ίσχυε και στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις;
Γιατί άραγε σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση το 50% δεν πήγε να ψηφήσει;
Μήπως βαριόταν;
Μήπως δεν έδωσαν την δέουσα σοβαρότητα;
Μήπως δεν ενδιαφέρονται;
Μήπως θεώρησαν ότι δεν τους αφορά;
Μήπως κουράστηκαν από τις πολλές εκλογικές αναμετρήσεις;
Μήπως δεν τους αντιπροσωπεύει κανένα από τα κόμματα;
Μήπως αισθάνονται απληροφόρητοι για το τι καλούνται να ψηφήσουν;
Μήπως τελικά το δικαίωμα της ψήφου που οι πρόγονοι μας πάλεψαν και έδωσαν το αίμα τους για να το έχουμε σήμερα ως δεδομένο, το θεωρούμε άνευ αξίας;

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα και πολλά άλλα θα πρέπει πρώτα να αναλύσουν ‘’οι ειδικοί’’ των κομμάτων – εταιριών δημοσκοπήσεων – κανάλια – δημοσιογράφοι – τοπικοί κομματικοί προύχοντες – πληβείοι και λοιποί συγγενείς του αθλήματος για να μπορέσουν να χαράξουν και ενέργειες που θα μπορούν να έχουν και αποτέλεσμα σε αυτούς που τελικά αποφάσισαν να μην πάνε.
Όλα τα παραπάνω μαζί (κάποια περισσότερο και κάποια λιγότερο) συνετέλεσαν στο να μην πάει το 50% να ασκήσει το δικαίωμα της ψήφος του.
Γιατί να επιλέξει κάποιος να χάσει το τριήμερο του;…. στο επόμενο τριήμερο που θα γίνουν εκλογές θα πάει;
Γιατί να επιλέξει κάποιος σώνει και καλά κάποιο από τα γεύματα που του λανσάρουν ενώ κανένα δεν του αρέσει;…..Αν πάλη δεν επιλέξει κανένα από τα γεύματα, μήπως πεινάσει;
Γιατί να συμβάλει στο να παραχωρήσει κάποιο κόμμα – βουλευτή το δικαίωμα να έχει ασυλία για αυτά που πράττει και θα πράξει στο μέλλον;…. μήπως και χωρίς την ασυλία δεν υπάρχουν κάποιοι γνωστοί – άγνωστοι που το ίδιο πράττουν;

Τελικά όπως και να το δεις ως ψηφοφόρος πάντα θα υπάρχει τεκμηριωμένος αντίλογος , άλλη οπτική γωνία.
Για το λόγο αυτό και θέλοντας να ‘’βοηθήσουμε’’, όλους αυτούς που μας καθοδηγούν – διοικούν , προστατεύουν και καπηλεύονται, διεξάγετε η αναρτημένη ψηφοφορία στο site,
ώστε να δούμε και εμείς βρε αδερφέ το τις πταιει και τους μουντζώνουμε.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

12 πράγματα που αποκλείεται να γνωρίζατε…
1.
Η φράση «έφαγε χυλόπιτα» προέρχεται από το παρασκεύασμα χυλού που έδιναν παλιά οι ψευτογιατροί για τον περιορισμό του καημού των ερωτευμένων!

2. Η φράση «του πήρε τον αέρα» προέρχεται από την αρχαιότητα και την εκμετάλλευση του ανέμου κατά τις ναυμαχίες έναντι του εχθρού!

3. Η γνωστή συνοικία των Αθηνών ονομάστηκε «Κολωνάκι» από ένα κολωνάκι που ήταν εκεί για παλούκωμα όπως συνηθιζόταν κατά την Τουρκοκρατία!

4. Στον γνωστό άθλο του Ηρακλή τα γνωστά «χρυσά μήλα των εσπερίδων» ήταν ... πορτοκάλια!

5. Η ακριβής εξήγηση της φράσης «Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή καν' έλα» δεν έχει σχέση με κανέλλα ή άλλα καρυκεύματα αφού σημαίνει «Έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή»!

6. Όταν δίνουμε σε κάποιον «πουρμπουάρ» η ακριβής του ερμηνεία είναι ότι του προσφέρουμε χρήματα για να πιει κάτι, δηλαδή τον κερνάμε ένα ποτό "για να πιει", ενώ το «TIP» σημαίνει "To Improve Performance", για βελτίωση απόδοσης, και δινόταν πάντα πριν από τις υπηρεσίες του υπαλλήλου.

7. Οι οδηγοί των πρώτων αυτοκινήτων ατμού ονομάστηκαν «σοφέρ» δηλαδή «θερμαστές» γιατί ζέσταιναν το νερό της μηχανής πριν ξεκινήσουν!

8. Η γνωστή συνοικία «Πατήσια» ονομάστηκε έτσι από την αντίστοιχη Τούρκικη λέξη που σημαίνει: τα κεκτημένα αγροκτήματα!

9. Όταν λέμε σε κάποιον «Αντίο» του λέμε κυριολεκτικά σύμφωνα με την αντίστοιχη Ισπανική φράση ότι «θα τα πούμε στον άλλο κόσμο», δηλαδή πρόκειται για αποχωρισμό!

10. Τα στοιχεία του πληκτρολογίου της γραφομηχανής (έως σήμερα Η/Υ) τοποθετήθηκαν μπερδεμένα από τον Christopher Latham το 1868 για να μπερδεύει τις γραμματείς και να μην μπλοκάρουν από την ταχύτητά τους τις μηχανές!

11. Η βέρα φοριέται στο τέταρτο δάχτυλο – παράμεσο, γιατί τον παράμεσο διασχίζουν φλέβες που συνδέονται με την καρδιά!

12. Το 1630 ο Γάλλος Καρδινάλιος Ρισελιέ διέταξε τα μαχαίρια του φαγητού να έχουν στρογγυλεμένες άκρες για να πάψουν επιτέλους οι καλεσμένοι του να καθαρίζουν τα δόντια τους με αυτά!

10 πράγματα που ίσως δεν ξέρατε!
1. Κάθε βασιλιάς που κοσμεί τα τραπουλόχαρτα, είναι μεγάλος ιστορικός βασιλιάς:
ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ- Βασιλιάς Δαβίδ,
ΚΟΥΠΕΣ- Καρλομάγνος,
ΣΠΑΘΙΑ -Μέγας Αλέξανδρος
ΚΑΡΟ- Ιούλιος Καίσαρας

2. 111.111.111 x 111.111.111 = 12.345.678.987.654.321

3. Το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα ,σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη.- Εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα ,τότε ο άνθρωπος πέθανε από τραύματα που υπέστη στην μάχη.- Εάν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη , τότε το άτομο είχε φυσικό θάνατο.

4. 'I am.' : Είναι η πιο σύντομη ολοκληρωμένη πρόταση στην Αγγλική γλώσσα.

5. Ερώτηση: Αν συλλαβίσεις στα αγγλικά τους αριθμούς, πότε θα βρεις για πρώτη φορά το γράμμα 'a' ?
Aπάντηση: One thousand.

6. Ερώτηση: Tι κοινό έχουν , το αλεξίσφαιρο γιλέκο, ο υαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτου , η έξοδος κινδύνου και οι εκτυπωτές laser ?
Aπάντηση: Oλα έχουν επινοηθεί από γυναίκες.

7. Ερώτηση: Πιο είναι το μόνο φαγητό που δεν χαλάει?
Aπάντηση: Το μέλι

8. Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά ,έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό ,για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση 'goodnight, sleep tight'.

9. Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο, ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα υδρόμελι για να πίνει. Το υδρόμελι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.

KAI........ 10.
TO 1981
1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε

TO 2005
1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε

Eαν ο Πρίγκιπας Κάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί και η Liverpool βρεθεί πάλι στον τελικό του Champions League, παρακαλούμε να ενημερώσετε τον Πάπα....


Καλό τριήμερο σε όλους.....

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Τηλεόραση…. Good or Bad?

Επιστρέψατε σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα και χρειάζεστε χαλάρωση.
Όπως μπαίνετε στο σπίτι σας πατάτε το ‘’κουμπί’’ και αμέσως έχετε πολλές επιλογές διαφυγής από την καθημερινότητα σας και μπορείτε να αναπαυθείτε μπροστά στο ‘’κουτί’’.
Αυτή η υπέρτατη απόλαυση - χλιδή μας κάνει βαθιά δυστυχισμένους.
Η Τηλεόραση παράγει και μεταπωλεί πρότυπα που πρόθημα μεγάλο μέρος του κόσμου προσπαθεί , θέλει και επιδιώκει να ακολουθήσει.
Με λίγα λόγια η απόκτηση πλούτου, οικονομική ανταγωνιστικότητα, και η οργανωμένη πλεονεξία που επιδεικνύεται πλουσιοπάροχα από την τηλεόραση αντί να παράγουν ευτυχία μας οδεύουν προς το στρες και τις διανοητικές ασθένειες.
Το ‘’καλό’’ είναι πως η οικονομική κρίση που βιώνουμε μπορεί να εξαφανίσει τα προτεινόμενα ‘’πρότυπα’’ της τηλεόρασης.
Σαφώς υπάρχει βραχυπρόθεσμα στεναχώρια και ανησυχία για λεφτά και εργασία.
Αλλά με λίγη τύχη, θα περάσουμε ‘’από το να έχουμε, στο να είμαστε’’ .
Oυσιαστικά από πλασματικές ανάγκες σε πραγματικές ανάγκες.
Οι καταναλωτές θα πάψουν να ασχολούνται με τις νέες επίπεδες τηλεοράσεις και θα αφοσιωθούν στα παιδιά τους.
Ένα πράγμα που θα μας κάνει άμεσα πιο ευτυχισμένους,
είναι να πάψουμε να κοιτάμε τηλεόραση ‘’κατά βούληση’’.
Όσες πιο πολλές ώρες καθόμαστε μπροστά στην μικρή οθόνη,
τόσο πιο δυστυχισμένοι γινόμαστε.
Η τηλεόραση ενθαρρύνει τις ανησυχίες μας εμφανίζοντας μοντέλα - πρότυπα, τα οποία μας κάνουν να νοιώθουμε χειρότερα για το εαυτό μας.
Μέσω της τηλεόραση αντικρίζουμε αγαθά που δεν έχουμε, πρότυπα τα οποία δεν μπορούμε
να φτάσουμε και ένα life style που είναι αδιανόητο για την ζωή μας – για την ζωή που επιλέξαμε να έχουμε.
Η ανεξέλεγκτη βουλιμία για περισσότερα αγαθά που οδηγεί στην υπερκατανάλωση
κάνει εμάς τους ονομαζόμενους σύγχρονους ανθρώπους να δουλεύουμε περισσότερο,
για να κερδίζουμε περισσότερα και να καταναλώνουμε ακόμη πιο πολλά αγαθά που μας παρουσιάζονται κυρίως μέσω της τηλεόρασης.
Με την αύξηση των τιμών των τροφίμων, τις επιπτώσεις στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, την ανασφάλεια της εργασίας και τον τρόμο κατάρρευσης της αγοράς των ακινήτων, ο καθένας θέλει να βρει τρόπους ώστε τουλάχιστον να φαντάζει ότι ζει καλύτερα από την πραγματικότητα, και τι το ποιο εύκολο να ενισχύσει την φαντασίωση του απλά βλέποντας τηλεόραση.

Η συνηθισμένη δικαιολογία από πλευράς της τηλεόρασης κατά της κριτικής που της γίνεται σχετικά με τη χαμηλή ποιότητα είναι:
"Αυτά θέλει ο κόσμος, αυτά τους δίνουμε"
Αυτή η άποψη είναι πραγματικά απαράδεκτη και αποπροσανατολιστική.
Πως γίνετε να εισβάλει η οποιαδήποτε εκπομπή στο σπίτι μας χωρίς να ερωτηθούμε και μετά να μας κρίνει για το εάν, τι και πόσο βλέπουμε από αυτό που δεν ζητήσαμε;
Γιατί, αντί να μας μετρούν με τα περιβόητα μηχανάκια της AGB για εκπομπές που μας ‘’λανσάρουν’’ να δούμε, δεν μας ρωτάνε από πριν τι πραγματικά θέλουμε να δούμε και πότε;

Ποιο σημαντικό και απο τους ίδιους τους εαυτούς μας είναι τα παιδιά μας, που συμμετέχουν στην τηλεθέαση με το δικό τους ρυθμό και τις δικές τους προτιμήσεις.
H τηλεόραση αποτελεί για αυτά, από τις πολύ μικρές ηλικίες, πόλο έλξης.
Tα παιδιά ξέρουν ότι σχεδόν πάντα, αν ανοίξουν την τηλεόραση, θα βρουν ένταση, δράση, συγκίνηση, διασκέδαση και προπάντων συντροφιά.
Eίναι όμως μόνο αυτό;
Εάν ρωτηθούν τα παιδιά μας σχετικά με το τι τα ελκύει σε τηλεοπτικές εκπομπές,
θα διαπιστώσουμε ότι αυτά ξέρουν αρκετά καλά τι θέλουν να δουν και τις περισσότερες φορές έχουν και γνώμη - αξιώσεις από τα προγράμματα που παρακολουθούν.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
Ίσως λοιπόν, ενοχοποιώντας και απενοχοποιώντας την τηλεόραση σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναγνωρίσουμε πιο καθαρά τι αναζητούν τα παιδιά στις διάφορες εκπομπές και να τα βοηθήσουμε πιο ουσιαστικά να μη γίνονται «τηλεοπτικά θύματα».
Aυτό μπορεί να γίνει όταν αναγνωρίσουμε και υποστηρίξουμε τα παιδιά μας στην ικανοποίηση των ζωτικών τους αναγκών για παιχνίδι, κίνηση, ερεθίσματα των αισθήσεων, αυτονομία, συνομήλικη συντροφιά.
Kάνοντας την τηλεόραση περισσότερο οικογενειακή υπόθεση, βλέποντας τις περισσότερες φορές μαζι αυτά που βλέπουν, χωρίς γκρίνια και υποτιμητικά σχόλια
«τι χαζομάρες είναι αυτές που βλέπεις».
Bάζοντας ξεκάθαρα και σταθερά όρια σχετικά με το εάν, τι και πόσο μπορούν να βλέπουν σύμφωνα με την ηλικία τους, τις συνήθειες και τις αρχές της οικογένειας, εξηγώντας τα, και φυσικά δίνοντας το παράδειγμα με τη συμπεριφορά μας.
Φροντίζοντας ώστε οι συνθήκες «τηλεθέασης» του παιδιού να είναι τέτοιες που να του επιτρέπουν να εκτονωθεί ή να «διαφύγει», όποτε το χρειάζεται.

Μπορούν να γίνουν, με το να βλέπει όσο το δυνατόν λιγότερο τηλεόραση μόνο του
(ειδικά σε μικρή ηλικία), και ακόμα καλύτερα, εάν βλέπει να βλέπει με άλλα παιδιά, να μπορεί να κινείται, να φωνάζει και να την κλείνει.


«Διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητά του για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος. Ανωριμότητα είναι η αδυναμία να μεταχειρίζεσαι το νου σου, χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου. Είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτή την ανωριμότητα, όταν η αιτία της βρίσκεται όχι στην ανεπάρκεια του νου, αλλά στην έλλειψη αποφασιστικότητας και θάρρους να τον μεταχειριζόμαστε χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου. Sapere aude!. Έχε θάρρος να μεταχειρίζεσαι το δικό σου νου! Τούτο είναι το έμβλημα του Διαφωτισμού.»
Ιμμάνουελ Κάντ

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

Λέξεις που χρησιμοποιούν οι γυναίκες...

Καλά
Αυτή τη λέξη την χρησιμοποιούν για να τελειώσουν μία συζήτηση, όταν νιώθουν ότι έχουν δίκιο και πρέπει να σκάσεις. Ποτέ μην χρησιμοποιήσεις την λέξη "Καλά" για να περιγράψεις πως είναι μία γυναίκα - αυτό θα σε οδηγήσει σε μία τέτοια συζήτηση.

5 Λεπτά
Αυτό είναι μισή ώρα. Είναι ισοδύναμο με τον χρόνο που θα διαρκέσει ο αγώνας ποδοσφαίρου πριν βγάλεις έξω τα σκουπίδια, άρα είναι δίκαιο.

Τίποτα
Αυτή σημαίνει "Κάτι", και θα πρέπει να κάτσεις προσοχή. Το "Τίποτα" συνήθως χρησιμοποιείται για να περιγράψει το συναίσθημα της, όταν θέλει να σε αναστατώσει. Το "Τίποτα" επίσης αρχικοποιεί μία συζήτηση που θα διαρκέσει "5 Λεπτά" και θα λήξει με "Καλά".

Προχώρα (Με σηκωμένα φρύδια!!)
Αυτή είναι πρόκληση. Αυτή που κάνει μία γυναίκα όταν δεν έχει "Τίποτα" και που θα καταλήξει στην λέξη "Καλά".

Προχώρα (Με κανονικά φρύδια!!)
Αυτή σημαίνει "Εγκαταλείπω" ή "Κάνε ότι θες, γιατί δεν με ενδιαφέρει". Θα πάρεις μία "Προχώρα (Με σηκωμένα φρύδια)" σε λίγα λεπτά, επακολωθούμενα με "Τίποτα", "Καλά" και θα σου μιλήσει σε "5 Λεπτά" που θα ηρεμήσει.

Δυνατός Αναστεναγμός
Στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι λέξη, αλλά είναι μία πρόταση χωρίς λέξεις που συχνά παρεξηγούν οι άνδρες. Ένας "Δυνατός Αναστεναγμός" σημαίνει ότι σκέφτεται πως είσαι ηλίθιος εκείνη την στιγμή και αναρωτιέται γιατί χάνει τον καιρό της με το να κάθεται και να συζητάει μαζί σου για το "Τίποτα".

Ελαφρύς Αναστεναγμός
Και πάλι δεν πρόκειται περί λέξης, αλλά μιας πρότασης χωρίς λέξεις. Ο "Ελαφρύς Αναστεναγμός" σημαίνει ότι είναι ευχαριστημένη. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην κινηθείς ή ανασάνεις και θα παραμείνει ευχαριστημένη.

Εντάξει
Αυτή είναι μία πολύ επικίνδυνη πρόταση που μπορεί να κάνει μία γυναίκα σε έναν άνδρα. "Εντάξει" σημαίνει ότι θα σκεφτεί πολύ ώρα και αρκετά σκληρά πριν σου ανταποδώσει ότι της έκανες. Το "Εντάξει" συνήθως χρησιμοποιείται με το "Καλά" σε συνδυασμό με "Σηκωμένα φρύδια". Προχώρα!! Κάποια στιγμή στο προσεχές μέλλον, θα μπεις σε μεγάλο μπελά.

Παρακαλώ, πες
Αυτή δεν είναι πρόταση αλλά προσφορά. Η γυναίκα σου δίνει την ευκαιρία να πεις οποιαδήποτε δικαιολογία έχεις, γιατί έκανες αυτό που έκανες. Έχεις μία δίκαιη ευκαιρία με την αλήθεια, για αυτό πρόσεχε και δεν θα λάβεις την λέξη "Εντάξει".

Ευχαριστώ
Η γυναίκα σε ευχαριστεί. Μην λιποθυμήσεις. Απλά πες παρακαλώ.

Ευχαριστώ πολύ
Αυτή είναι τελείως διαφορετική από την "Ευχαριστώ". Μία γυναίκα θα πει "Ευχαριστώ πολύ" όταν θα θυμώσει πραγματικά με την συμπεριφορά σου. Σημαίνει ότι την πρόσβαλες με κάποιο τρόπο και θα επακολουθήσει "Βαρύς Αναστεναγμός". Πρόσεχε μην ρωτήσεις τι έγινε γιατί θα σου πει μόνο "Τίποτα".

« ΑΝ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ, ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΣΕΙΣ.»

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Πρωτομαγιά στα Γιαννωτά

Αν και ο καιρός δεν ήθελε να δείξει τον καλό εαυτό του , τα κάρβουνα βρήκαν την θέση τους στο τζάκι.

Το βουνό ετοιμάζετε για το καλοκαιρινό του πρόσωπο.


Ο Όλυμπος παλεύει με τις εποχές ‘λες και δεν ξέρει ποια εποχή να αφήσει και σε ποια να πάει.



Μετά από κάθε μπόρα και το τόξο της ελπίδας.


Η φύση ζωντανεύει και αρχίζει το δικό της χορό, στον λάκκο τον τρανό.


Αν και ο άνθρωπος την ρημάζει, αυτή το στήθος της προτάσσει.


Η φύση το χρώμα της αλλάζει και την άνοιξη γιορτάζει.


Tον άνθρωπο για λίγο να ξαποστάσει καλεί, στην Αγ. Παρασκευή.

Φωτογραφίες: Δήμητρα – Ιόλη Χατζούδη.

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά ονομάζεται η πρώτη μέρα του Μαΐου, η οποία είναι μέρα αργίας για πολλές χώρες του κόσμου. Τις περισσότερες φορές η Πρωτομαγιά είναι συνώνυμη με την Παγκόσμια Μέρα των Εργατών (Εργατική Πρωτομαγιά), την ημέρα δηλαδή που τιμούνται οι αγώνες του εργατικού κινήματος. Ο εορτασμός όμως της Πρωτομαγιάς, έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές εορτές του παρελθόντος. Πολλά από τα αρχαία έθιμα έχουν επιβιώσει μέχρι και σήμερα. Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά (για το βόρειο ημισφαίριο) η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης.

Απαρχές
Οι πρώτοι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς ξεκίνησαν στην προ-χριστιανική Ευρώπη με γιορτές όπως το κέλτικο Μπελτέιν και την εωσφορική γιορτή της Νύχτας του Walpurgis στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Με τον εκχριστιανισμό όμως της Ευρώπης, πολλές από αυτές τις γιορτές είτε απαγορεύτηκαν, είτε έλαβαν χριστιανικό χαρακτήρα. Έτσι, ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχασε τον θρησκευτικό του νόημα. Σήμερα, σε πολλές περιοχές της Ευρώπης επιβιώνουν έθιμα αυτής της εποχής όπως ο χορός γύρω από το Γαϊτανάκι. Σήμερα πολλές νεο-παγανιστικές ομάδες προσπαθούν να αναβιώσουν ανάλογα αρχαία έθιμα της Πρωτομαγιάς.
Για πολλές προ-χριστιανικές παγανιστικές κοινωνίες της Ευρώπης η Πρωτομαγιά εορτάζοταν ως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. Έτσι το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου συνέπιπτε με τη μέση του καλοκαιριού.

Πρωτομαγιά Σήμερα
Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου. Τον Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Εορτάζεται επίσης και σαν μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως αργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

Εργατική Πρωτομαγιά
Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.
Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.
Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".
Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.
Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε μέσα στο πλήθος, και αστυνομικοί μαζί με μπράβους αρχίζουν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα.
Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με συλλήψεις.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
Χωρίς αμφιβολία τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν το Μάη του 1886 στο Σικάγο στην εξέγερση των εργατών που έμειναν γνωστοί ως οι “μάρτυρες του Σικάγο” σηματοδότησαν για περισσότερο από έναν αιώνα τους αγώνες της εργατικής τάξης.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Για να μαθαίνουμε και για ποιο λόγο γιορτάζουμε τι, έτσι ώστε τα τσίπουρα και η χαρά της μάζωξης των λουλουδιών την ημέρα αυτή να είναι ποιο συνειδητή ως πράξη για όλους μας, από όποια σκοπιά και να θέλουμε να το δούμε.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

ΤΟ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ

ΠΡΙΝ
1. Μια μεγαλούτσικη μύτη φαίνεται επιβλητική, δύο πεταχτά αυτιά χαριτωμένα, όπως επίσης και το απλανές μυωπικό βλέμμα.
ΜΕΤΑ
1. Μια μεγαλούτσικη μύτη φαίνεται σαν έργο του Μπάμπη Βωβού, δυο πεταχτά αυτιά σαν F-16 και το απλανές μυωπικό βλέμμα σαν γκαβομάρα.

ΠΡΙΝ
2. «Μωράκι μου, συγγνώμη που άργησα 10 ολόκληρα λεπτά, είχε φριχτή κίνηση, υπόσχομαι να μην το ξανακάνω».
ΜΕΤΑ
2. Ε, καλά, άργησα μια ώρα και το κάνεις θέμα, δε μου φτάνει που έφαγα τόση κίνηση στην μάπα, έχω και τις υστερίες σου».

ΠΡΙΝ
3. Σκοτώνονται στο άγχος ποιος θα ξυπνήσει πρώτος για να τσακιστεί να πάει στον φούρνο, να πάρει κρουασάν, να φτιάξει καφέ, να στύψει πορτοκάλια, να βρει και ένα λουλούδι για να σερβίρει το μωρό του στο κρεβάτι.
ΜΕΤΑ
3. Σκοτώνονται (μεταξύ τους) για το ποιος θα τσακιστεί να πατήσει τη ρημάδα την καφετέρια, ενώ ο διάλογος διανθίζεται με κλισέ όπως «δεν είμαι δουλάρα να σου φέρνω το καφέ στο κρεβάτι!» ή «δίκιο είχε η μάνα μου που μου’ λεγε ότι είσαι γαϊδούρα!».

ΠΡΙΝ
4. «Είσαι απίστευτα όμορφη», «Αισθάνομαι τρομερά τυχερός που σ’ έχω πλάι μου», «Καμιά δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου»
ΜΕΤΑ
4. «Καλά ε, τα σουτζουκάκια που έφτιαξες προχτές ήταν ποίημα! Από την μάνα μου πήρες την συνταγή;»

ΠΡΙΝ
5. Διακοπές στα Κουφονήσια, στη Σούγια, στην Ελαφόνησο, στη Λούτσα, όπου να’ ναι φτάνει να είστε οι δυο σας.
ΜΕΤΑ
5. Διακοπές στη Μύκονο, στην Πάρο, στην Πάτμο, στα Χανιά, οπουδήποτε φτάνει να βρείτε παρέα.

ΠΡΙΝ
6. Προσφωνήσεις: «Μωράκι μου», «Ζουζουλίνι μου» και άλλα εμετικά.
ΜΕΤΑ
6. Προσφωνήσεις: «Χριστιανέ μου», «Να σου πω».


Μόνο ένας στους χίλιους άντρες γίνεται αρχηγός .
Οι υπόλοιποι 999 ακολουθούν γυναίκες . (Groucho Marx)

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ







Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

HELLAS NEVER DIES

Greek Dogs legal Constitution – Ελληνική σύσταση σκύλων.

Greek translation options - Ελληνικές επιλογές μεταφράσεων.

Danger everywhere – Κίνδυνος παντού.


Very Low Bridge - Πολύ χαμηλή γέφυρα.

Greek Ferrari (or Moulari) with Cell Phone – Ελληνικό Φερράρι με κινητό.


Greek Navigation System - Ελληνικό σύστημα πλοήγησης.

Small or big coffee, all coffees Greek. – Μικρός η μεγάλος καφές, όλοι οι καφέδες Ελληνική.


Greek animal protection -Ελληνική φιλοζωική προστασία.


Greek informative system of briefing and reduction of criminality –
Ελληνικό πληροφοριακό σύστημα ενημέρωσης & μείωσης εγκληματικότητας.
Greek selfdefence - Ελληνική αυτοάμυνα.

Greek constitution of road circulatory behavior –
Ελληνική σύσταση οδικής κυκλοφοριακής συμπεριφοράς.



Greek Kindly Request – Ευγενική επισήμανση αλα Ελληνικά.

Greek Village border - Σύνορα Ελληνικού χωριού.


Greek Marketing - Ελληνικό μάρκετινγκ.


Greek Request - Ελληνική Παράκληση.



Greek labelling of property - Ελληνική σήμανση ιδιοκτησίας.

Greek Police Budget - Προϋπολογισμός Ελληνικής αστυνομίας.


Greek naval right. - Ελληνικό ναυτικό δίκαιο.


Greek irresponsibility - Ελληνική ανευθυνότητα.

Greek way of TV watching - Ελληνικός τρόπος παρακολούθησης τηλεόρασης.

Greek flight of tourists - Ελληνικές πτήσης τουριστών.

Eternal Greek Architecture – Αιώνια Ελληνική Αρχιτεκτονική.

Under disappearance Greek landscape – Υπό εξαφάνιση Ελληνικό τοπίο.

Immortal Greek hospitality - Αθάνατη Ελληνική φιλοξενία.